การอ่านภาษาเกาหลี — สภาพอากาศ

ช่วงใกล้หมดหน้าร้อน มีพยากรณ์อากาศว่าพายุไต้ฝุ่นลูกใหญ่กำลังขึ้นมาจากทะเลทางใต้

ที่เกาหลี พายุไต้ฝุ่นมักมาในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พร้อมพาลมแรงและฝนตกหนักมาด้วย

เย็นวันนั้น ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ กลับจากการประชุมที่ที่ว่าการอำเภอ แล้วเรียกชาวบ้านมารวมกันที่ศาลาหมู่บ้าน

คุณยายซุนจาที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดถามว่า “ว่าไง ทางอำเภอบอกให้ผูกเรือไว้ถึงเมื่อไหร่ล่ะ”

ผู้ใหญ่บ้านบอกต่อว่าทางอำเภอเสนอให้ผูกเรือทุกลำไว้ที่ท่าเรือให้แน่นภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้ และอย่าออกทะเล

ชาวบ้านช่วยกันเก็บของที่อาจถูกลมพัดปลิวและตรวจดูหลังคากับหน้าต่างจนดึกดื่น

สองวันต่อมา พายุไต้ฝุ่นพัดผ่านพร้อมลมฝนกระหน่ำรุนแรง แต่หมู่บ้านไม่ได้รับความเสียหายหนัก

คุณยายบอกว่าทุกคนปลอดภัยเพราะเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า แล้วจับมือผู้ใหญ่บ้านไว้แน่น

เดือนมกราคมปีนี้ ฉันปีนภูเขาฤดูหนาวที่มีหิมะปกคลุมกับจุนซอเพื่อนของฉัน

ที่ตีนเขาอุณหภูมิประมาณลบสามองศา เราจึงรู้สึกว่าไม่หนาวอย่างที่คิด

แต่บนภูเขา ทุก ๆ หนึ่งร้อยเมตรที่ขึ้นไป อุณหภูมิมักจะลดลงประมาณ 0.6 องศา

ยิ่งไปกว่านั้น พอขึ้นไปถึงสันเขา ลมแรงก็ทำให้อุณหภูมิที่รู้สึกได้ต่ำลงมาก

คุณตาที่เราเจอหน้าที่พักหลบภัยบอกเราว่า “เจ้าหน้าที่ที่ทำการบอกว่าตั้งแต่ตรงนี้ไปต้องใส่ตะปูกันลื่นให้ได้นะ”

เราใส่ตะปูกันลื่นและสวมถุงมือหนา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินไปบนทางที่ลื่น

บนยอดเขานิ้วมือแทบจะแข็ง เราจึงถ่ายรูปแค่ไม่กี่รูปแล้วลงมาทันที

ตั้งแต่วันนั้น เวลาไปภูเขาในฤดูหนาว ฉันก็ไม่ตัดสินจากอุณหภูมิที่ตีนเขาเพียงอย่างเดียวอีกแล้ว

โดยุนเด็กนักเรียนชั้นประถมไปพักที่บ้านคุณปู่ในชนบทช่วงปิดเทอม

วันหนึ่งหลังพระอาทิตย์ตกไม่นาน มีดาวดวงหนึ่งที่สว่างเป็นพิเศษส่องประกายอยู่บนท้องฟ้าทิศตะวันตก

คุณปู่เล่าให้ฟังว่าคนสมัยก่อนเรียกดาวดวงนั้นว่า แกบัปพารากี

ได้ยินว่ามันได้ชื่อนี้เพราะขึ้นมาตอนที่หมากำลังรอข้าวเย็น

จากนั้นคุณปู่ก็หันไปหาคุณย่าที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดเสริมว่า “แม่คุณ ครูที่หอดูดาวบอกว่านั่นไม่ใช่ดาวฤกษ์ แต่เป็นดาวเคราะห์ชื่อดาวศุกร์นะ”

ดาวศุกร์ดูสว่างรองจากดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ และบนท้องฟ้ายามรุ่งสางก็ถูกเรียกว่า แซตบยอล หรือดาวประจำรุ่ง

โดยุนตกใจมากที่รู้ว่าดาวยามเย็นกับดาวยามรุ่งคือดาวศุกร์ดวงเดียวกัน

หลังจากนั้น โดยุนก็ออกไปที่ลานบ้านกับคุณปู่ทุกเย็นเพื่อหาดาวศุกร์

พอถึงปลายเดือนมิถุนายน คุณปู่ก็ตั้งใจฟังพยากรณ์อากาศทางวิทยุมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ที่เกาหลี โดยปกติตั้งแต่ช่วงนี้ไปจะเป็นฤดูฝนที่ฝนตกบ่อยต่อเนื่องราวหนึ่งเดือน

แนวปะทะฝนมักเริ่มจากเกาะเชจู ผ่านภาคใต้ แล้วขึ้นไปยังภาคกลาง

เช้าวันหนึ่ง คุณปู่พูดกับคุณย่าว่า “แม่คุณ วิทยุบอกว่าฤดูฝนจะเริ่มตั้งแต่สุดสัปดาห์นี้นะ”

เราจึงรีบเก็บพริกกับผักกาดหอมในแปลงผักก่อนจะถึงวันเสาร์

นอกจากนี้เรายังเก็บกวาดดินและใบไม้ที่ทับถมอยู่ในท่อระบายน้ำ แล้วนำผ้าห่มที่อับชื้นง่ายไปตากแดดจนแห้งสนิท

ฝนตกหนักตั้งแต่สุดสัปดาห์ตามที่พยากรณ์ไว้ และหลังจากนั้นหลายวันแทบไม่เห็นดวงอาทิตย์เลย

ด้วยการเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า บ้านคุณปู่จึงผ่านฤดูฝนอันยาวนานไปได้โดยไม่มีปัญหาอะไร

ในกลุ่มแชตของชมรมดาราศาสตร์ในมหาวิทยาลัยมีข่าวว่าคืนนั้นจะเกิดจันทรุปราคาเต็มดวง

ตอนเย็น ฮาอึนเพื่อนร่วมห้องบอกต่อว่า “รุ่นพี่มินแจถามว่าคืนนี้เธอจะไปดูจันทรุปราคาด้วยไหม”

ฉันตอบทันทีว่าจะไป แล้วหยิบเสื้อโค้ตหนา ๆ ขึ้นไปบนดาดฟ้าของมหาวิทยาลัย

จันทรุปราคาเกิดขึ้นเมื่อโลกเข้าไปอยู่ระหว่างดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ และเงาของโลกบังดวงจันทร์ไว้

แม้ดวงจันทร์จะถูกบังจนหมด แต่ก็ไม่ได้หายไป กลับเห็นเป็นสีทองแดงอมแดง ทุกคนจึงอุทานออกมาด้วยความทึ่ง

รุ่นพี่อธิบายว่าเป็นเพราะแสงสีแดงที่หักเหขณะผ่านชั้นบรรยากาศของโลกส่องเข้าไปถึงในเงา

จันทรุปราคาต่างจากสุริยุปราคาตรงที่ดูด้วยตาเปล่าได้อย่างปลอดภัย คนที่ไม่มีกล้องโทรทรรศน์ก็เพลิดเพลินได้สบาย ๆ

ดวงจันทร์สีแดงที่เห็นจากดาดฟ้าคืนนั้นกลายเป็นภาพที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตมหาวิทยาลัยของฉัน

บ่ายวันหนึ่งในฤดูร้อน หลังฝนไล่ช้างตกผ่านไปแล้ว ก็มีรุ้งกินน้ำขนาดใหญ่ปรากฏบนท้องฟ้าทิศตะวันออก

ฮาจุนน้องชายของฉันคุยโทรศัพท์กับคุณยายเสร็จแล้วก็เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นาน

พอฉันถามว่า “คุณยายถามเธอว่าทำไมถึงเกิดรุ้งใช่ไหม” น้องก็พยักหน้า

ฉันจึงอธิบายว่าแสงแดดหักเหและสะท้อนอยู่ในละอองน้ำเล็ก ๆ ในอากาศ แล้วแยกออกเป็นหลายสี

ฉันยังบอกด้วยว่ารุ้งจะเกิดฝั่งตรงข้ามกับดวงอาทิตย์เสมอ ต้องยืนหันหลังให้ดวงอาทิตย์จึงจะมองเห็น

น้องรู้ทันทีว่าเพราะเป็นตอนบ่าย ดวงอาทิตย์จึงอยู่ทางทิศตะวันตก และรุ้งปรากฏทางทิศตะวันออก

ฮาจุนโทรกลับไปหาคุณยายอีกครั้งแล้วอธิบายสิ่งที่เพิ่งได้เรียนรู้อย่างตื่นเต้น

คุณยายหัวเราะเสียงดังผ่านโทรศัพท์ บอกว่าหลานชายกลายเป็นครูไปแล้ว

ฤดูหนาวที่แล้ว ฉันไปอยู่ที่เมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของฟินแลนด์ในฐานะนักศึกษาแลกเปลี่ยน

ที่นั่นอยู่ใกล้วงกลมอาร์กติก พอถึงเดือนธันวาคม ช่วงกลางวันก็มีแค่ไม่กี่ชั่วโมง

วันหนึ่ง เยรินน้องสาวที่อยู่เกาหลีโทรมาบอกว่า “แม่ถามว่าที่นั่นกลางวันสั้นขนาดนั้นจริงเหรอ”

ฉันตอบว่ากลางวันสั้นก็น่าเสียดายอยู่หรอก แต่แลกกับการได้เห็นแสงออโรราบนท้องฟ้ายามค่ำคืนอันยาวนาน

ออโรราเป็นปรากฏการณ์ที่อนุภาคมีประจุไฟฟ้าซึ่งมาจากดวงอาทิตย์ชนกับอากาศบนท้องฟ้าแถบขั้วโลกแล้วเปล่งแสงออกมา

คืนนั้น แสงออโรราสีเขียวพลิ้วไหวราวกับผ้าม่านพาดผ่านท้องฟ้า

ฉันลืมแม้กระทั่งความหนาวติดลบ ถ่ายวิดีโอภาพนั้นแล้วส่งให้ครอบครัว

วันรุ่งขึ้น แม่ตอบกลับมาว่าตอนแรกเป็นห่วงเรื่องกลางวันสั้น แต่ตอนนี้มีแต่อิจฉา

ช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ครอบครัวของเราไปจินโดเพื่อดูปรากฏการณ์น้ำทะเลแยกออกจากกัน

น้ำทะเลขึ้นลงวันละประมาณสองครั้ง ส่วนใหญ่เป็นเพราะแรงดึงดูดของดวงจันทร์

โดยเฉพาะในวันที่น้ำลดลงมาก ๆ จะมีทางทรายกว้างโผล่ขึ้นมาระหว่างเกาะกับเกาะ

ผู้คนสวมรองเท้าบูตยางเดินไปตามทางนั้น บางคนก็เก็บหอยไปด้วย

ตอนนั้นแม่ที่ยังอยู่บนชายหาดโทรหาซอจินน้องสาวของฉันที่เดินนำหน้าอยู่

พอวางสาย พ่อก็ถามว่า “แม่ถามลูกว่าน้ำข้างทางลึกแล้วหรือยังใช่ไหม”

พอซอจินตอบว่าใช่ พ่อก็มองดูสองข้างทางแล้วบอกให้รีบกลับก่อนน้ำจะขึ้นมาอีก

หลังจากเรามาถึงชายหาดได้ไม่นาน ทางนั้นก็หายลงไปในทะเลอีกครั้ง

ตอนเด็ก ๆ ฉันเป็นเด็กที่พอถึงฤดูหนาวก็เอาแต่แหงนมองท้องฟ้าทุกวันว่าหิมะแรกจะตกเมื่อไร

คุณตาที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาเห็นฉันเป็นแบบนั้น ก็ให้สัญญาสนุก ๆ ข้อหนึ่งทางโทรศัพท์

คุณตาบอกว่าบนภูเขาหิมะแรกมาเร็วกว่าในเมือง ถ้าหิมะตกจะโทรหาฉันเป็นคนแรก

ได้ยินว่ายิ่งที่สูงอุณหภูมิก็ยิ่งต่ำ หมู่บ้านบนภูเขาจึงมักมีหิมะแรกตกเร็วกว่าในเมือง

เช้ามืดวันหนึ่งปลายเดือนตุลาคมปีนั้น คุณตาโทรมาบอกว่าหิมะตกจริง ๆ

คุณตายื่นโทรศัพท์ออกไปนอกหน้าต่าง บอกว่าจะให้ฟังเสียงหิมะตก แล้วก็หัวเราะอยู่นาน

แถวบ้านเราหิมะแรกเพิ่งตกหลังจากนั้นราวหนึ่งเดือน

ถึงตอนนี้ ทุกปีพอเข้าปลายฤดูใบไม้ร่วง ฉันก็ยังรอโทรศัพท์หิมะแรกของคุณตา

ช่วงลาพักร้อน แทมินออกเดินป่าคนเดียวไปตามสันเขาของภูเขาสูง

พอตกบ่าย เมฆดำขนาดมหึมาก็ก่อตัวสูงขึ้นบนท้องฟ้า แล้วฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ไกล ๆ

แสงเดินทางเร็วกว่าเสียงมาก หลังเห็นฟ้าแลบจึงต้องผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะได้ยินเสียงฟ้าร้อง

ถ้าตั้งแต่เห็นฟ้าแลบจนได้ยินเสียงฟ้าร้องใช้เวลาประมาณสามวินาที ก็แปลว่าฟ้าผ่าลงที่ห่างออกไปราวหนึ่งกิโลเมตร

แทมินลองนับดูแล้วพบว่าช่วงเวลานั้นสั้นลงเรื่อย ๆ

พอไปถึงที่พักหลบภัย ผู้ดูแลที่อายุมากแล้วก็ถามว่า “ฟ้าร้องใกล้ขนาดนี้ ยังจะขึ้นไปถึงยอดเขาอีกหรือครับ”

ผู้ดูแลบอกว่าถ้าได้ยินเสียงฟ้าร้อง ก็แปลว่าอยู่ในระยะที่ฟ้าผ่าถึงได้แล้ว และบอกให้หลีกเลี่ยงสันเขากับบริเวณใกล้ต้นไม้ใหญ่

แทมินยอมเลิกขึ้นยอดเขาและรออยู่ในที่พักหลบภัยจนกว่าพายุจะผ่านไป

สุริยุปราคาเป็นปรากฏการณ์ที่ดวงจันทร์โคจรผ่านระหว่างดวงอาทิตย์กับโลกแล้วบังดวงอาทิตย์

ในวันที่เกิดสุริยุปราคาบางส่วน ครูจองอูซึ่งเป็นครูวิทยาศาสตร์ได้เรียกนักเรียนมารวมกันที่สนามโรงเรียน

ในประกาศที่ครูติดไว้ตรงทางเข้าสนามเขียนไว้ว่า “ใครเล่าจะจ้องดวงอาทิตย์ด้วยตาเปล่านาน ๆ แต่ในวันสุริยุปราคา ความอยากรู้มักจะมาก่อน”

ครูเตือนว่าแม้ดวงอาทิตย์จะถูกบังไปบางส่วน แสงก็ยังแรงอยู่และอาจทำให้ตาบาดเจ็บได้

แว่นกันแดดธรรมดาปกป้องดวงตาไม่ได้ นักเรียนจึงใส่แว่นสำหรับดูสุริยุปราคาโดยเฉพาะแล้วผลัดกันมองท้องฟ้า

นักเรียนที่ไม่มีแว่นก็เจาะรูเล็ก ๆ บนกระดาษแล้วสังเกตภาพดวงอาทิตย์ที่ส่องลงบนพื้น

บนพื้นปรากฏภาพดวงอาทิตย์ที่ถูกบังไปข้างหนึ่งจนดูเหมือนพระจันทร์เสี้ยวอย่างชัดเจน

วันนั้นนักเรียนได้เรียนรู้ว่า แม้เป็นปรากฏการณ์ที่น่าทึ่ง ก็ต้องรู้วิธีดูอย่างปลอดภัยจึงจะเพลิดเพลินได้อย่างแท้จริง

ฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว ฉันกับสามีออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปบ้านเพื่อนที่อยู่ริมแม่น้ำ

พอใกล้ถึงแม่น้ำ หมอกหนาก็ลงจนแทบมองไม่เห็นรถคันที่อยู่ข้างหน้า

หมอกเกิดขึ้นเมื่ออากาศใกล้พื้นดินเย็นลงในคืนที่ฟ้าโปร่งและไม่มีลม ไอน้ำจึงควบแน่นเป็นละอองน้ำเล็ก ๆ

โดยเฉพาะบริเวณแม่น้ำหรือทะเลสาบมีไอน้ำมาก จึงมักมีหมอกลงในเช้าฤดูใบไม้ร่วง

เราเปิดไฟฉุกเฉินแล้วขับช้า ๆ แต่ดันขับเลยทางแยกไปจนวนหาทางอยู่นาน

สามีบ่นเสียดายว่าถ้าออกมาเร็วกว่านี้สักชั่วโมงก็คงดี

ฉันหัวเราะแล้วพูดว่า “ต่อให้เราออกเดินทางเร็วกว่านี้ จะหลบหมอกนี้พ้นเหรอ”

พอพระอาทิตย์ขึ้นและอุณหภูมิสูงขึ้น หมอกก็จางหายไปราวกับไม่เคยมี แล้วเราก็ถึงบ้านเพื่อนอย่างปลอดภัย

คุณปู่มักเล่าเรื่องที่ท่านเคยเห็นดาวหางฮัลเลย์บนท้องฟ้ายามค่ำคืนตอนหนุ่ม ๆ ให้ฟัง

ดาวหางฮัลเลย์โคจรรอบดวงอาทิตย์และเข้ามาใกล้โลกประมาณทุก ๆ เจ็ดสิบหกปีครั้งหนึ่ง

ครั้งล่าสุดที่มันเข้ามาใกล้โลกคือปี 1986 และครั้งต่อไปคือราวปี 2061

ดาวหางประกอบด้วยน้ำแข็งและฝุ่น เมื่อเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ ก๊าซและฝุ่นจึงพวยพุ่งออกมาเป็นหางยาว

คุณปู่บอกว่าหางของมันจางกว่าที่คิด แต่เป็นภาพที่ลืมไม่ลงไปตลอดชีวิต

หลังจากคุณปู่เสียไป ฉันก็ตั้งใจว่าเมื่อดาวหางดวงนั้นกลับมา จะต้องดูด้วยตาตัวเองให้ได้

พอถึงตอนนั้น ฉันก็คงกลายเป็นคนแก่ผมขาวโพลนเหมือนคุณปู่แล้ว

ถึงอย่างนั้น พอนึกถึงวันที่จะได้เล่าเรื่องนี้ให้หลานฟัง ใจก็เต้นตึกตักตั้งแต่ตอนนี้แล้ว

อึนซอนักเรียนชั้นประถมปีที่สี่ซื้อสมุดบันทึกการสังเกตอากาศหนึ่งเล่มในวันแรกของภาคเรียนใหม่

อึนซอเขียนคำมั่นว่าจะสังเกตท้องฟ้าในเวลาเดียวกันทุกวันตัวโต ๆ ไว้ที่หน้าแรกของสมุด

ช่วงสองสามวันแรก เธอแค่วาดรูปร่างของก้อนเมฆเท่านั้น

แต่เมื่อบันทึกสะสมมากขึ้น เธอก็รู้ว่าสภาพอากาศหลังจากนั้นเปลี่ยนไปตามรูปร่างของก้อนเมฆ

วันที่มีเมฆก้อนฟูเหมือนก้อนสำลีลอยอยู่มักจะท้องฟ้าแจ่มใส แต่เมฆดำที่ก่อตัวสูงขึ้นไปจะพาฝนไล่ช้างมาด้วย

นอกจากนี้ วันถัดจากวันที่มีวงกลมทรงกลดรอบดวงอาทิตย์ มักจะมีฝนตก

ปลายภาคเรียน อึนซอนำสมุดเล่มนี้ไปร่วมการประกวดนำเสนอผลงานวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนและได้รับคำชม

อึนซอได้เรียนรู้ว่าถ้าบันทึกอย่างสม่ำเสมอ ก็จะค้นพบกฎเกณฑ์ได้แม้ในท้องฟ้าธรรมดา ๆ

ที่เกาหลีมีสำนวน “ชอนโกมาบี” ซึ่งแปลว่าท้องฟ้าสูงและม้าอ้วนพี

คุณยายของฉันก็ชอบพูดบ่อย ๆ ว่า “ท้องฟ้าฤดูไหนบ้างล่ะที่ไม่สวย แต่ก็ไม่มีอะไรสู้ท้องฟ้าฤดูใบไม้ร่วงได้”

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าเพราะเมื่อแสงอาทิตย์ผ่านอากาศ แสงสีฟ้าจะกระเจิงมากกว่าแสงสีอื่น

แต่ในฤดูร้อน อากาศมีไอน้ำมาก จึงมีหลายวันที่ท้องฟ้าดูขมุกขมัว

พอถึงฤดูใบไม้ร่วง อากาศเย็นและแห้งจะเข้ามา ไอน้ำและฝุ่นในอากาศจึงลดลง

เราจึงมองเห็นได้ชัดไปถึงที่ไกล ๆ และสีฟ้าของท้องฟ้าก็ดูเข้มและลึกขึ้น

ในวันแบบนี้ การออกไปสวนสาธารณะใกล้ ๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าสักครู่ก็ดีนะ

หวังว่าแม้ในชีวิตประจำวันที่วุ่นวาย เราจะไม่พลาดของขวัญที่แต่ละฤดูมอบให้

โซฮีลูกสาวของฉันที่กำลังเรียนต่ออยู่ที่ญี่ปุ่นเพิ่งเจอแผ่นดินไหวเป็นครั้งแรกเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

โชคดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส แต่พอได้ยินข่าวนั้น หัวใจของฉันก็เต้นตึกตักอยู่พักใหญ่

วันรุ่งขึ้น คุณยายข้างบ้านที่เจอกันหน้าอพาร์ตเมนต์ถามว่า “ตายจริง ลูกสาวบอกว่าที่โน่นสั่นแรงไหมจ๊ะ”

ฉันเล่าให้ฟังว่าสั่นแรงจนแก้วบนโต๊ะหล่นลงมา แต่ลูกสาวก็ทำตัวอย่างใจเย็นตามที่ได้เรียนมา

ได้ยินว่าระหว่างที่สั่น โซฮีมุดเข้าไปใต้โต๊ะที่แข็งแรงแล้วเอาเบาะรองนั่งคลุมหัวไว้

และได้ยินว่าหลังจากหยุดสั่น เธอก็ใช้บันไดแทนลิฟต์ลงไปยังลานโล่งกว้างนอกอาคาร

คุณยายข้างบ้านบอกว่าเกาหลีก็ไม่ใช่ที่ที่ไม่มีแผ่นดินไหวเลย แล้วชวนให้พวกเราเตรียมความรู้ไว้ล่วงหน้าด้วย

เย็นวันนั้น ฉันกับครอบครัวช่วยกันตรวจดูไว้ว่าโต๊ะตัวไหนในบ้านแข็งแรงที่สุดและจะอพยพไปที่ไหน