การอ่านภาษาเกาหลี — ประเพณี

เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว มินโฮไปเดินที่ป้อมฮวาซองแห่งซูวอนกับเพื่อนๆ

ป้อมฮวาซองแห่งซูวอนสร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าจองโจแห่งยุคโชซอน และยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมด้วย

ตอนแรกเขาคิดว่าคงง่าย เพราะแค่เดินไปตามกำแพงเมืองเท่านั้น

แต่กำแพงทอดยาวไปตามเนินเขา จึงเหนื่อยกว่าที่คิดไว้มาก

พอขึ้นไปบนที่สูง ก็มองลงไปเห็นทั้งเมืองได้ในคราวเดียว

เขาอดทึ่งไม่ได้ที่กำแพงอายุกว่าสองร้อยปียังคงแข็งแรงอยู่จนถึงทุกวันนี้

ป้ายข้อมูลยังอธิบายด้วยว่า ตอนสร้างป้อมได้ใช้เครื่องจักรแบบใหม่อย่างเครนยกของหนัก

มินโฮตัดสินใจว่าคราวหน้าจะมาตอนกลางคืนเพื่อดูกำแพงที่ประดับไฟ

ทุกเช้าวันซอลลัล ครอบครัวของฉันจะใส่ชุดฮันบกแล้วโค้งคำนับอวยพรปีใหม่ผู้ใหญ่

ผู้ใหญ่ที่รับการคำนับก็จะให้พรพร้อมกับให้เงินปีใหม่แก่เด็กๆ

ปีนี้ฉันก็เตรียมเงินปีใหม่ใส่ซองไว้ให้หลานๆ เป็นครั้งแรกเหมือนกัน

แต่เพราะเตรียมอย่างรีบร้อน ตั้งใจจะใส่แบงก์หนึ่งหมื่นวอน กลับใส่แบงก์ห้าหมื่นวอนไปเสียได้

หลานวัยหกขวบเปิดซองแล้วตาโต ก่อนจะวิ่งไปหาแม่

จนพี่สาวถือซองมาพร้อมกับหัวเราะ ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองทำพลาด

สุดท้ายก็ตกลงกันว่าจะเอาเงินนั้นฝากเข้าบัญชีของหลาน แล้วทุกคนก็หัวเราะกันยกใหญ่

เพราะความผิดพลาดครั้งนี้ ซอลลัลปีนี้กลับน่าจะเป็นความทรงจำที่อยู่ไปอีกนาน

วันหนึ่ง มาเรียเพื่อนที่ทำงานอยู่ในเกาหลีถามว่า “ปีที่แล้วชูซอกตรงกับเดือนกันยายน ทำไมปีนี้เป็นเดือนตุลาคมล่ะคะ”

ฉันอธิบายว่าชูซอกตรงกับวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนแปดตามปฏิทินจันทรคติ วันที่จึงเปลี่ยนไปทุกปี

ปฏิทินจันทรคติเป็นปฏิทินที่ทำขึ้นโดยยึดข้างขึ้นข้างแรมของดวงจันทร์

ดังนั้นถ้าเทียบวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนแปดเป็นปฏิทินสุริยคติ ปกติจะตรงกับเดือนกันยายนหรือราวต้นเดือนตุลาคม

วันซอลลัลก็ตรงกับวันที่หนึ่งเดือนหนึ่งตามจันทรคติ วันที่ตามปฏิทินสุริยคติจึงเปลี่ยนทุกปีเช่นกัน

มาเรียหัวเราะแล้วบอกว่าเพิ่งเข้าใจตอนนี้เองว่าทำไมในปฏิทินถึงมีวันที่ตามจันทรคติเขียนตัวเล็กๆ ไว้

ได้ยินว่าหลังจากนั้น เวลามาเรียซื้อปฏิทินใหม่ ก็จะดูวันเทศกาลก่อนเป็นอย่างแรก

ระหว่างที่อธิบาย ฉันเองก็รู้สึกอีกครั้งว่าเทศกาลของเรามีความเกี่ยวพันกับดวงจันทร์อย่างลึกซึ้ง

คุณฮาอึนตัดสินใจไปพระราชวังคย็องบกกับลูกพี่ลูกน้องที่มาจากต่างประเทศ

เพราะลูกพี่ลูกน้องบอกว่าอยากลองใส่ฮันบก ทั้งสองจึงแวะร้านเช่าชุดฮันบกใกล้วัง

แต่ค่าเช่าสองชั่วโมงแพงกว่าที่คิด คุณฮาอึนจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ตอนนั้นพนักงานร้านบอกว่าถ้าใส่ฮันบกก็เข้าพระราชวังโบราณได้ฟรี

คุณฮาอึนคิดเสียว่าเหมือนจ่ายค่าเข้าชม แล้วเช่าฮันบกใส่พร้อมกับลูกพี่ลูกน้อง

พอได้ใส่ฮันบกเดินในวัง ก็รู้สึกเหมือนกลายเป็นคนสมัยก่อน

นักท่องเที่ยวต่างชาติชวนถ่ายรูปด้วยกัน ทั้งสองจึงยิ้มโพสท่าอยู่หลายครั้ง

พอกลับถึงบ้านแล้วดูรูป ก็ไม่รู้สึกเสียดายค่าเช่าเลยสักนิด

ทุกปีพอเข้าต้นฤดูหนาว ลานบ้านคุณยายของฉันก็จะเต็มไปด้วยผักกาดขาว

เพราะเป็นวันกิมจัง ที่เพื่อนบ้านในละแวกมารวมตัวกันทำกิมจิไว้กินตลอดฤดูหนาว

ตอนเด็กๆ ฉันนึกว่ากิมจังเป็นแค่วันที่ทำกิมจิเยอะๆ

แต่ตอนนี้ถึงได้เห็นว่า กิมจังใกล้เคียงกับกิจกรรมแบ่งปันน้ำใจกับเพื่อนบ้านมากกว่าการทำอาหาร

บางคนก็ดองผักกาดกับเกลือ บางคนก็คลุกเครื่องปรุง พร้อมกับคุยกันอย่างออกรส

พอเสร็จงาน ทุกคนก็เอากิมจิที่เพิ่งทำเสร็จห่อหมูต้มกิน แล้วกล่าวขอบคุณกันที่เหนื่อยมาด้วยกัน

และกิมจิที่ทำเสร็จแล้วก็นำไปแบ่งให้ผู้สูงอายุที่อยู่ตัวคนเดียวด้วย

วัฒนธรรมกิมจังแบบนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโกด้วย

เนื่องในวันฮันกึล จุนซอได้เข้าร่วมโปรแกรมนำชมของพิพิธภัณฑ์ฮันกึลแห่งชาติ

วิทยากรนำชมเริ่มอธิบายโดยกล่าวว่า “อย่างที่ทุกคนทราบกันดี ฮันกึลเป็นตัวอักษรที่พระเจ้าเซจงมหาราชทรงประดิษฐ์ขึ้น”

ในตอนแรกฮันกึลเป็นที่รู้จักในชื่อฮุนมินจองอึม

ฮุนมินจองอึมมีความหมายว่า “เสียงที่ถูกต้องสำหรับสั่งสอนราษฎร” ว่ากันว่าสร้างขึ้นเพื่อราษฎรที่อ่านหนังสือไม่ออก

สิ่งที่จุนซอรู้สึกว่าน่าทึ่งที่สุดคือคำอธิบายที่ว่า พยัญชนะสร้างขึ้นโดยเลียนแบบรูปปากและลิ้นเวลาพูด

ในห้องจัดแสดงมีเอกสารหลากหลายที่เขียนด้วยฮันกึล เช่น หนังสือและจดหมายเก่า

ตอนท้าย เขายังได้ลองเขียนชื่อตัวเองเป็นฮันกึลด้วยพู่กันอีกด้วย

จุนซอเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าตัวอักษรที่ใช้อยู่ทุกวันมีความหมายลึกซึ้งถึงเพียงนี้

วันช็องวอลแดโบรึมเป็นวันที่พระจันทร์เต็มดวงครั้งแรกของปีใหม่ตามจันทรคติขึ้น

เช้าวันนั้น ผู้คนจะกัดถั่วเปลือกแข็งอย่างวอลนัทหรือถั่วลิสงให้แตก แล้วอธิษฐานให้สุขภาพแข็งแรงตลอดปี

ปีนี้วันแดโบรึมตรงกับวันธรรมดา ทุกคนในครอบครัวของโดยุนจึงเริ่มวันใหม่อย่างเร่งรีบ

โดยุนนึกว่าปีนี้คงข้ามการกัดถั่วไปเฉยๆ

แต่ตอนที่กำลังจะก้าวออกจากประตูหน้าบ้าน คุณยายก็ยัดวอลนัทสองลูกใส่มือให้

คุณยายบอกว่าถ้ากัดถั่วแล้ว ทั้งปีจะไม่เป็นโรคผิวหนังและฟันก็จะแข็งแรง

พอโดยุนกัดวอลนัทดังเป๊าะ คุณยายก็ยิ้มอย่างพอใจ

เย็นวันนั้น ครอบครัวกินข้าวห้าธัญพืชด้วยกันพร้อมชมพระจันทร์เต็มดวงกลมโต

ไม่กี่วันก่อนชูซอก ซูอาตั้งใจจะไปซื้อซงพยอนจากร้านขนมต๊อก

แล้วคุณแม่ก็บอกว่า “ปีนี้อย่าซื้อซงพยอนเลย มาลองปั้นเองกันทั้งครอบครัวดีกว่า”

ซงพยอนเป็นขนมต๊อกที่ทำโดยใส่ไส้อย่างงาหรือถั่วลงในแป้งข้าวเจ้า แล้วปั้นเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งดวง

เพราะเป็นการปั้นครั้งแรก ซงพยอนของซูอาจึงแตกตรงด้านข้างอยู่เรื่อย รูปร่างเละไปหมด

คุณยายที่ดูอยู่ข้างๆ เล่าคำโบราณให้ฟังว่า ถ้าปั้นซงพยอนสวย จะได้ลูกสาวที่สวย

ซูอาหัวเราะแล้วลองปั้นใหม่ ก็เริ่มได้รูปพระจันทร์ครึ่งดวงขึ้นมาทีละนิด

พอปูใบสนในซึ้งแล้วนึ่งซงพยอน กลิ่นใบสนก็หอมฟุ้งไปทั่วบ้าน

ถึงรูปร่างจะไม่สวยเท่าซงพยอนจากร้าน แต่เพราะครอบครัวทำด้วยกัน จึงอร่อยกว่า

ในเกาหลี สามวันในช่วงที่ร้อนที่สุดของกลางฤดูร้อนเรียกว่า ชอบก จุงบก และมัลบก

ในวันบกนัลเหล่านี้ มีธรรมเนียมกินอาหารบำรุงร้อนๆ อย่างซัมกเยทังเพื่อเอาชนะความร้อน

ปีนี้ในวันชอบก คุณแทมินไปร้านซัมกเยทังชื่อดังกับเพื่อนร่วมงาน

วันนั้นแดดร้อนจนแสบผิว แต่หน้าร้านกลับมีคนต่อแถวยาวเหยียด

คุณแทมินไม่เข้าใจว่าทำไมต้องกินอาหารร้อนๆ ในวันที่ร้อนขนาดนี้

แล้วรุ่นพี่ก็บอกเขาถึงสำนวน “อียอลชียอล” ที่แปลว่าใช้ความร้อนสู้กับความร้อน

พอกินซัมกเยทังหมดชามพร้อมเหงื่อท่วมตัว ร่างกายกลับรู้สึกเบาสบาย

คุณแทมินตัดสินใจว่าวันบกนัลครั้งหน้าก็จะมาร้านนี้กับเพื่อนร่วมงานอีก

คุณเยรินไปชมการแสดงพันโซรีเป็นครั้งแรกตามคำแนะนำของเพื่อน

พันโซรีคือการแสดงที่นักร้องหนึ่งคนเล่าเรื่องยาวผ่านบทเพลงตามจังหวะกลองของมือกลอง

พอการแสดงเริ่มขึ้น นักร้องถือพัดเพียงเล่มเดียวแล้วแสดงเป็นตัวละครหลายตัวคนเดียว

ตอนแรกคุณเยรินตามเนื้อเรื่องได้ค่อนข้างยาก เพราะมีคำโบราณเยอะ

แต่พอผู้ชมส่งเสียงเชียร์เป็นระยะว่า “ออลชีกู!” “โชทา!” บรรยากาศก็คึกคักขึ้นทันที

การแสดงวันนั้นคือซิมช็องกา เรื่องราวของซิมช็อง ลูกสาวกตัญญูที่เสียสละตนเองเพื่อพ่อที่ตาบอด

พอการแสดงจบลง คุณเยรินก็กำลังเช็ดน้ำตาอยู่โดยไม่รู้ตัว

คุณเยรินรู้สึกว่าเข้าใจแล้วว่าทำไมพันโซรีถึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโก

ช่วงนี้คุณฮยอนอูกำลังเรียนทัลชุมหรือระบำหน้ากากที่ศูนย์วัฒนธรรมในละแวกบ้าน

ทัลชุมเป็นการแสดงพื้นบ้านที่สวมหน้ากากแล้วเต้นตามดนตรีเพื่อเล่าเรื่องราว

ว่ากันว่าคนสมัยก่อนใช้ทัลชุมเสียดสีความผิดของชนชั้นขุนนางยังบัน เพื่อระบายความอัดอั้นในใจ

แต่พอได้ลองทำจริงๆ การสวมหน้ากากเต้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เพราะหน้ากากทำให้มองข้างหน้าไม่ค่อยเห็น แถมยังมีท่าเหวี่ยงแขนกว้างๆ อยู่มาก

พอเรียนวันแรกจบ คุณฮยอนอูก็เหงื่อท่วมทั้งตัว

ถึงอย่างนั้น ผ่านไปราวหนึ่งเดือน ร่างกายของเขาก็เริ่มขยับตามจังหวะไปเอง

คุณฮยอนอูกำลังฝึกซ้อมโดยตั้งเป้าว่าจะขึ้นเวทีการแสดงผลงานช่วงปลายปี

เมื่อใกล้ถึงชูซอก หลายครอบครัวจะไปตัดหญ้าที่หลุมศพบรรพบุรุษ ซึ่งเรียกว่าพ็อลโช

ที่ผ่านมาฉันคิดมาตลอดว่าพ็อลโชเป็นงานที่คุณพ่อกับคุณอาๆ จัดการกันเอง

แต่ปีนี้คุณพ่อเจ็บหลัง ฉันจึงต้องไปกับคุณอาแทน

หลุมศพคุณปู่อยู่ในที่ที่แม้ลงจากรถแล้วก็ยังต้องเดินขึ้นทางภูเขาไปอีกนาน

หญ้าที่โตมาตลอดหน้าร้อนสูงเท่าตัวฉัน แถมยุงก็รุมกัดไม่หยุด

ต้องได้ลงมือจนเหงื่อตกเองถึงได้รู้ว่าทุกปีคุณพ่อลำบากแค่ไหน

พอได้คำนับพร้อมคุณอาหน้าหลุมศพที่สะอาดแล้ว ใจก็พลอยโล่งไปด้วย

ปีหน้าฉันอยากมากับคุณพ่อและช่วยกันแบ่งเบางานนี้

ทุกวันก่อนวันซอลลัล บ้านของอึนจีจะอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันตั้งแต่เช้า

เพราะการทอดจอนสำหรับวางบนโต๊ะพิธีไหว้บรรพบุรุษเป็นหน้าที่ของอึนจีกับคุณแม่

ทั้งสองคนเตรียมทงกือรังแต (ทอดมันเนื้อ) จอนฟักทอง และจอนปลาพอลล็อกไว้เป็นกองพะเนิน

แต่ปัญหาคือพวกน้องๆ ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ยอมไปไหนจากแถวห้องครัว

เพราะอึนจีทอดจอนเสร็จชิ้นไหน น้องๆ ก็หยิบกินไปทีละชิ้น

ทอดไปตั้งนานแล้ว แต่จานก็ไม่เต็มสักที

สุดท้ายต้องรอให้คุณแม่จัดจานแยกให้พวกน้องๆ จอนจึงเริ่มกองพูนขึ้น

อึนจีบอกว่าถึงจะเหนื่อย แต่พอเห็นน้องๆ กินอย่างเอร็ดอร่อยก็รู้สึกถึงบรรยากาศวันเทศกาล

ตอนไปเที่ยวเกาะเชจูเมื่อหน้าร้อนปีที่แล้ว ฉันได้พบแฮนยอที่เพิ่งดำน้ำเสร็จและกำลังขึ้นมาจากทะเล

แฮนยอคือผู้หญิงที่ดำลงไปในทะเลโดยไม่ใช้ถังออกซิเจน เพื่อเก็บอาหารทะเลอย่างหอยเป๋าฮื้อหรือหอยสังข์

ได้ยินว่าหนึ่งในนั้นแม้จะอายุเกินเจ็ดสิบแล้ว ทุกวันนี้ก็ยังลงทะเลวันละหลายชั่วโมง

การกลั้นหายใจแล้วดำลงทะเลลึกหลายครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายแม้แต่กับคนหนุ่มสาว

เวลาแฮนยอโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ จะผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาเหมือนเสียงผิวปาก เรียกว่าซุมบีโซรี

ได้ยินว่าพวกเธอยังรักษากฎเพื่อปกป้องทะเล เช่น ไม่จับอาหารทะเลที่ยังเล็กอยู่ด้วย

วัฒนธรรมแฮนยอแห่งเชจูนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโก

ฟังเรื่องราวของแฮนยอที่ใช้ชีวิตเคียงคู่กับทะเลมา ฉันรู้สึกเคารพนับถืออย่างสุดซึ้ง

คุณโซฮีไปชมพิธีเปลี่ยนเวรยามเฝ้าประตูวังที่จัดขึ้นหน้าประตูควังฮวามุนของพระราชวังคย็องบก

พิธีเปลี่ยนเวรยามเฝ้าประตูวังเป็นงานที่จำลองพิธีผลัดเวรของทหารที่เฝ้าประตูวังในสมัยโชซอน

วันนั้นแม้ลมหนาวจะพัดแรงมากตั้งแต่เช้า แต่ที่ลานก็มีผู้คนมารวมตัวกันมากมาย

นักท่องเที่ยวที่สวมเสื้อโค้ทหนาๆ ถือกล้องรอให้พิธีเริ่มขึ้น

ไม่นานนัก พร้อมกับเสียงกลองใหญ่ นายทหารเฝ้าประตูและเหล่าทหารในชุดสีสันสดใสก็ปรากฏตัวขึ้น

แม้ชายเสื้อจะสะบัดไปตามลมหนาว แต่ทหารก็เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบโดยไม่เสียแถวแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นภาพนั้น คุณโซฮีก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันขรึมขลังของพระราชวังในสมัยก่อน

หลังพิธีจบ เธอยังถ่ายรูปที่ระลึกกับคนที่แต่งชุดทหารเฝ้าประตูอีกด้วย

บนลานวางไหของบ้านคุณยายข้างบ้าน มีไหดินเผาใหญ่เล็กวางเรียงรายกันอยู่

ทุกปีเมื่อถึงเดือนแรกตามจันทรคติ คุณยายจะทำเต้าเจี้ยวเทนจังและซีอิ๊วคันจังจากเมจู (ก้อนถั่วเหลืองหมัก) ด้วยตัวเอง

ว่ากันว่าแช่เมจูไว้ในน้ำเกลือแล้วตักขึ้นมา เมจูที่ตักขึ้นมาจะนำไปทำเทนจัง ส่วนน้ำที่เหลือนำไปทำคันจัง

ฉันถามคุณยายว่าทำงานที่ต้องใช้แรงใช้เวลามากขนาดนี้มาหลายสิบปีได้อย่างไร

คุณยายพูดอย่างถ่อมตัวว่าก็แค่ทำตามที่แม่สอนมาเท่านั้นเอง

ถึงอย่างนั้น จังที่คุณยายทำก็มีรสชาติกลมกล่อมจนเพื่อนบ้านทุกคนอยากขอไปสักนิด

ปีนี้ฉันก็ได้ช่วยคุณยายล้างเมจูและเช็ดไหอยู่ข้างๆ

หวังว่าสักวันฉันจะทำจังเองได้เหมือนคุณยายบ้าง

ในสุดสัปดาห์หนึ่งช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง คุณมินแจพาคุณพ่อคุณแม่ไปวัดพุลกุกซาที่คย็องจู

วัดพุลกุกซาเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยชิลลา และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมร่วมกับถ้ำซ็อกกูรัมที่อยู่ใกล้ๆ

พอเข้าไปในวัด ก็เห็นเจดีย์เก่าแก่สององค์ คือทาโบทับและซ็อกกาทับ ตั้งอยู่เคียงกัน

ทาโบทับมีรูปทรงวิจิตรงดงาม ส่วนซ็อกกาทับเรียบง่ายแต่ได้สัดส่วนสมดุล

ยิ่งไปกว่านั้น ใบไม้เปลี่ยนสีอันงดงามยังโอบล้อมวัดไว้ ทิวทัศน์จึงงามจนไม่ต้องพูดถึง

คุณพ่อคุณแม่เล่าความทรงจำตอนมาที่นี่ช่วงทัศนศึกษาสมัยเรียนอย่างมีความสุข

คุณมินแจรู้สึกทึ่งเมื่ออ่านป้ายข้อมูลว่ามีการพบคัมภีร์พุทธศาสนาที่เก่าแก่มากภายในซ็อกกาทับ

เขาตัดสินใจว่าครั้งหน้าจะต้องขึ้นไปถ้ำซ็อกกูรัมให้ทันตอนพระอาทิตย์ขึ้นให้ได้

เดือนที่แล้ว คุณแชวอนไปงานแต่งงานแบบดั้งเดิมของเพื่อนสนิทมา

เจ้าบ่าวสวมหมวกและชุดขุนนาง (ซาโมกวันแด) ส่วนเจ้าสาวสวมชุดพิธีวอนซัมกับมงกุฎเล็กช็อกทูรี แล้วทั้งคู่ก็ยืนอยู่กลางลานบ้าน

ก่อนเริ่มพิธีแต่งงาน มีขั้นตอนที่เจ้าบ่าวมอบห่านป่าที่ทำจากไม้ให้ครอบครัวเจ้าสาว

พิธีกรอธิบายว่า ว่ากันว่าห่านป่าเมื่อจับคู่แล้วจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต จึงหมายถึงคำสัญญาของคู่สามีภรรยา

จากนั้นเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็คำนับกันและกัน แล้วแบ่งกันดื่มเหล้าจากจอกที่ทำจากน้ำเต้าลูกเดียวผ่าออกเป็นสองซีก

เพราะมีหลายขั้นตอนที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แขกจึงตั้งใจฟังคำอธิบายของพิธีกร

แม้จะใช้เวลานานกว่างานแต่งแบบตะวันตก แต่ความหมายที่แฝงอยู่ในแต่ละขั้นตอนก็ทำให้เธอซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง

คุณแชวอนเกิดความคิดว่า ถ้าวันหน้าตัวเองแต่งงาน ก็อยากลองจัดงานแต่งแบบดั้งเดิมบ้าง

คังกังซุลแลเป็นการละเล่นที่ผู้หญิงจับมือกันเดินวนเป็นวงกลมพร้อมร้องเพลงใต้พระจันทร์เต็มดวงในวันชูซอก

การละเล่นนี้สืบทอดกันมาในหมู่บ้านชายทะเลของจังหวัดช็อลลาใต้เป็นหลัก และยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยยูเนสโกด้วย

ชูซอกปีนี้ ฉันได้เข้าร่วมงานคังกังซุลแลที่หมู่บ้านชายทะเลซึ่งคุณยายอาศัยอยู่

คนหนึ่งร้องนำ แล้วคนที่เหลือก็ร้องรับว่า “คังกังซุลแล”

ตอนแรกก็เดินวนช้าๆ แต่พอเพลงเร็วขึ้น ทุกคนก็วนเกือบเหมือนวิ่งจนหอบ

แต่ได้ยินว่าทุกวันนี้หมู่บ้านมีคนหนุ่มสาวน้อยลง การจะจัดงานต่อไปจึงไม่ง่าย

ถึงอย่างนั้น คุณยายก็บอกว่า ตราบใดที่ชาวบ้านยังมารวมตัวกันร้องเพลง คังกังซุลแลก็จะไม่หายไป

ชูซอกปีหน้า ฉันอยากพาเพื่อนๆ มาล้อมวงด้วยกัน

ช่วงวันหยุดวันซอลลัล จีโฮไปงานเล่นว่าวที่จัดขึ้นในพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านกับคุณพ่อ

ว่าวรูปโล่เป็นว่าวพื้นบ้านที่เป็นตัวแทนของเกาหลี ตรงกลางมีรูกลมเจาะอยู่ จึงทนลมแรงได้ดี

ว่ากันว่าสมัยก่อน ในวันช็องวอลแดโบรึม ผู้คนจะเขียนคำที่มีความหมายว่าขับไล่เคราะห์ร้ายลงบนว่าว พอปล่อยว่าวขึ้นไปแล้วก็ตัดสายทิ้ง

จีโฮเขียนว่า “ปีนี้ก็ขอให้แข็งแรง” ลงบนว่าวรูปโล่ที่ทำเอง

พอว่าวลอยขึ้นสูง จีโฮก็มัวแต่แหงนมองว่าวจนไม่เห็นก้อนหินที่อยู่ใต้เท้า

สุดท้ายจีโฮก็สะดุดก้อนหินล้ม แต่โชคดีที่ไม่ปล่อยสายว่าวจนถึงที่สุด

คุณพ่อปัดเข่าให้พลางหัวเราะแล้วบอกว่า เวลาเล่นว่าวต้องดูไม่ใช่แค่ท้องฟ้า แต่ต้องดูใต้เท้าด้วย

วันนั้นว่าวของจีโฮลอยสูงที่สุดในงาน จีโฮถึงกับได้รางวัลเล็กๆ ด้วย