การอ่านภาษาเกาหลี — ภาษา

ฉันเรียนภาษาเกาหลีมาสามปีแล้ว แต่ทักษะการเขียนก็ยังย่ำอยู่กับที่

ฉันจึงไปขอคำปรึกษา แล้วคุณครูก็บอกให้เขียนไดอารีเป็นภาษาเกาหลีทุกวันไม่ให้ขาดสักวัน

พอกลับถึงบ้าน ฉันบอกเพื่อนร่วมห้องว่า “ครูบอกให้เขียนไดอารีทุกวัน ถึงจะแค่สามประโยคก็ได้”

ตอนแรกไม่มีอะไรจะเขียน เลยจดแค่สภาพอากาศกับเมนูมื้อกลางวัน

จากนั้นก็ค่อยๆ เริ่มเขียนถึงความรู้สึกในวันนั้นหรือบทสนทนากับเพื่อน

ถ้าเจอสำนวนที่ไม่รู้ ฉันก็เปิดพจนานุกรมแล้วจดสรุปแยกไว้ข้างสมุดไดอารี

พอผ่านไปหกเดือน ฉันก็ได้คะแนนสูงในการสอบเขียนเป็นครั้งแรก

ตอนนี้ถ้าไม่ได้เขียนไดอารี ก็รู้สึกเหมือนวันนั้นยังไม่จบ

ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลินี้ ฉันกับน้องชายเรียนภาษาสเปนทางวิดีโอคอลสัปดาห์ละสองครั้ง

สัปดาห์ที่แล้วฉันต้องทำงานล่วงเวลาเลยขาดเรียน น้องชายจึงเรียนคนเดียว

คืนนั้นน้องชายบอกต่อว่า “ครูบอกให้แปลเนื้อเพลงที่ชอบมาหนึ่งเพลงก่อนคาบหน้า”

เราเลือกเพลงป๊อปละตินที่ชอบทั้งคู่ แล้วเปิดพจนานุกรมแปลทีละบรรทัด

แต่พอแปลตามความหมายในพจนานุกรม เพลงก็ฟังไม่ไพเราะเลย

พอเราเล่าเรื่องนั้นในคาบเรียน ครูก็บอกว่านั่นแหละคือจุดประสงค์ของการบ้านครั้งนี้

ครูหมายความว่าการถ่ายทอดอารมณ์และวัฒนธรรมในเพลงสำคัญกว่าคำแต่ละคำ

ตั้งแต่นั้นมา เวลาอ่านเนื้อเพลง เราจะนึกถึงความรู้สึกของคนที่พูดคำนั้นก่อนตัวคำ

ซอยอนเรียนการล่ามในระดับบัณฑิตศึกษาและเป็นอาสาสมัครในงานระดับนานาชาติ

เดือนที่แล้ว เธอได้รับหน้าที่ล่ามการบรรยายของผู้บรรยายชาวต่างชาติเป็นภาษาเกาหลีในงานประชุมวิชาการแห่งหนึ่ง

ผู้รับผิดชอบบอกว่าผู้บรรยายจะอ่านตามบทเลย เธอจึงแค่เตรียมบทที่ได้รับมาล่วงหน้าให้ดีก็พอ

แต่พอการบรรยายเริ่มขึ้น ซอยอนก็คิดในใจว่า “บอกให้เตรียมแค่บท แต่ผู้บรรยายกลับปิดบทไปเลยซะงั้น”

ผู้บรรยายตั้งคำถามกับผู้ฟัง และยังเล่าเรื่องสมัยเด็กของตัวเองขึ้นมาแบบสดๆ ด้วย

ซอยอนตกใจ แต่เธอตั้งใจตามเนื้อเรื่องโดยรวมมากกว่าจะตามทีละคำ

หลังการบรรยายจบลง ผู้บรรยายขอบคุณเธอ บอกว่าเพราะการล่ามของเธอ เขารู้สึกเหมือนได้พูดคุยกับผู้ฟังจริงๆ

วันนั้น ซอยอนได้เรียนรู้ว่าการตัดสินใจเฉพาะหน้าก็สำคัญพอๆ กับการเตรียมตัว

ฉันสมัครเรียนคลาสภาษามือของสำนักงานเขต เพราะอยากคุยกับเพื่อนบ้านที่มีความบกพร่องทางการได้ยินให้ได้ดีขึ้น

วันแรก พอฉันเข้าไปในห้องเรียน เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลก็แจ้งคำขอของผู้สอนให้ฉันรู้ล่วงหน้า

เจ้าหน้าที่บอกว่า “ผู้สอนบอกว่าระหว่างเรียนห้ามส่งเสียง ให้สื่อสารด้วยมือกับสีหน้าเท่านั้นนะคะ”

ตอนแรก การเรียนโดยไม่พูดรู้สึกทั้งเก้อเขินและอึดอัด

แต่ไม่นานฉันก็รู้ว่าในภาษามือ สีหน้าสำคัญพอๆ กับท่ามือ

ท่ามือเดียวกันอาจกลายเป็นคำถามหรือคำอุทานก็ได้ ขึ้นอยู่กับสีหน้า

สามเดือนต่อมา ฉันได้คุยเรื่องอากาศกับเพื่อนบ้านด้วยภาษามือเป็นครั้งแรก

ตอนที่เพื่อนบ้านยิ้มกว้างแล้วตอบกลับมา ความอึดอัดที่ผ่านมาก็หายไปหมด

คุณปู่ของมินโฮซึ่งอายุเกินเจ็ดสิบแล้ว ช่วงนี้กำลังหัดใช้แอปแชตในมือถือ

เมื่อก่อนท่านโทรศัพท์อย่างเดียว แต่พอเห็นหลานๆ คุยกันทางข้อความก็เปลี่ยนใจ

แต่ข้อความของคุณปู่มีแต่คำสั้นๆ อย่าง “รู้แล้ว” ครอบครัวจึงมักเข้าใจผิดว่าท่านโกรธ

หลานสาวจึงแนะนำให้ท่านลองใส่รูปหน้ายิ้มไว้ท้ายประโยคทีละอัน

คุณปู่บอกคุณย่าว่า “หลานบอกว่าท้ายข้อความต้องใส่หน้ายิ้มนี่ให้ได้นะ” แล้วก็เริ่มฝึก

ตอนนี้ข้อความสั้นๆ ของคุณปู่มีหน้ายิ้มติดมาสองสามอันเสมอ

ครอบครัวแปลกใจที่คำพูดเดียวกันแท้ๆ แต่ความรู้สึกเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เพราะรูปเพียงรูปเดียว

ช่วงนี้คุณปู่ส่งคำทักทายตอนเช้าในแชตกลุ่มครอบครัวก่อนใครเลย

จีซูใกล้จะต้องสอบสัมภาษณ์พูดภาษาอังกฤษเพื่อคัดเลือกนักศึกษาแลกเปลี่ยน

เพราะเธอมีนิสัยพูดเร็วเวลาตื่นเต้น จึงขอให้พี่ชายมาเป็นคู่ซ้อม

พี่ชายถามคำถามทีละข้อและอัดเสียงคำตอบไว้ด้วยมือถือ

พอจีซูพูดรัวไม่หยุดอีกครั้ง พี่ชายก็ตะโกนว่า “บอกแล้วไงให้พูดช้าๆ ชัดๆ!”

พอฟังเสียงที่อัดไว้อีกครั้ง ถึงจะเป็นคำพูดของตัวเองแต่ก็ฟังไม่ค่อยออกว่าหมายถึงอะไร

ตั้งแต่วันนั้น จีซูฝึกหายใจหนึ่งครั้งระหว่างประโยคและเน้นเสียงคำที่สำคัญ

ในวันสัมภาษณ์ กรรมการชมว่าเธอพูดชัดเจนและใจเย็น ฟังแล้วสบายหู

ทันทีที่รู้ว่าสอบผ่าน จีซูก็ส่งข้อความขอบคุณไปหาพี่ชายเป็นคนแรก

จุนโฮที่ทำงานในบริษัทการค้า ไม่เคยมั่นใจในการพูดภาษาอังกฤษเลย

แต่เขาได้รับมอบหมายให้นำเสนอสินค้าใหม่ในการประชุมกับคู่ค้าต่างประเทศเดือนหน้า

ตอนแรกเขาตั้งใจจะขอล่าม แต่หัวหน้าทีมแนะนำให้ลองนำเสนอเป็นภาษาอังกฤษด้วยตัวเอง

ในเมื่อหัวหน้าทีมบอกให้ลองทำเองให้ได้ในโอกาสนี้ จุนโฮก็ปฏิเสธต่อไปไม่ได้แล้ว

ทุกวันก่อนไปทำงาน เขาอ่านบทนำเสนอออกเสียงและซ้อมต่อหน้าเพื่อนร่วมงานด้วย

เขายังได้รู้ว่าประโยคสั้นๆ ที่ชัดเจนได้ผลดีกว่าประโยคที่สมบูรณ์แบบมาก

ในวันนำเสนอ เขาพูดติดขัดไปหลายครั้ง แต่คู่ค้าก็ตั้งใจฟังจนจบ

ประสบการณ์ครั้งนั้นทำให้จุนโฮเชื่อว่าภาษาต่างประเทศจะเก่งขึ้นได้จากการพูดผิด

แทยุนที่โตมาในปูซาน ได้งานที่ศูนย์บริการลูกค้าแห่งหนึ่งในโซลเมื่อฤดูใบไม้ผลินี้

ในสัปดาห์แรก รุ่นพี่ย้ำหลายครั้งว่าเวลาให้บริการทางโทรศัพท์ห้ามใช้ภาษาถิ่น ให้พูดภาษามาตรฐาน

ระหว่างทางกลับบ้าน แทยุนบ่นพึมพำกับตัวเองว่า “สำเนียงบ้านเกิดมันผิดตรงไหน ถึงได้ให้พูดแต่ภาษามาตรฐานอยู่เรื่อย”

ถึงอย่างนั้น เขาก็ฝึกอ่านตามข่าวทุกคืนเพื่อแก้สำเนียง

แต่วันหนึ่ง ลูกค้าสูงวัยท่านหนึ่งได้ยินสำเนียงของแทยุนก็ดีใจ แล้วถามว่าบ้านเกิดอยู่ที่ไหน

ปรากฏว่าลูกค้าคนนั้นก็มาจากปูซานเหมือนกัน ทั้งสองจึงคุยกันอย่างสบายใจได้ในเวลาไม่นาน

พอได้ยินเรื่องนั้น รุ่นพี่ก็ยอมรับว่าภาษามาตรฐานเป็นพื้นฐาน แต่สำเนียงที่เป็นกันเองก็ช่วยได้ในบางครั้ง

ตอนนี้แทยุนให้บริการลูกค้าโดยสลับไปมาระหว่างสองสำเนียงได้อย่างเป็นธรรมชาติตามสถานการณ์

ในห้องเรียนของอึนจอง ครูสอนภาษาเกาหลี มีนักเรียนคนหนึ่งที่ตั้งใจเรียนมากกว่าใครๆ

วันหนึ่ง อึนจองให้การบ้านท่องคำศัพท์ใหม่ทีละนิดทุกวัน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา นักเรียนคนนั้นบอกอย่างภูมิใจว่าท่องคำศัพท์ได้เกินสามร้อยคำตั้งแต่หน้าแรกของพจนานุกรม

แต่พอได้ลองสนทนาจริงๆ เขากลับใช้คำเหล่านั้นในประโยคไม่ได้

อึนจองยิ้มแล้วพูดว่า “ครูไม่ได้บอกให้ท่องพจนานุกรมตามลำดับตั้งแต่ต้นนะ”

แล้วเธอก็อธิบายว่าต้องท่องคำศัพท์ไปพร้อมกับประโยคตัวอย่าง และนึกภาพสถานการณ์ที่จะได้ใช้จริง จึงจะจำได้นาน

หลังจากนั้น นักเรียนคนนั้นก็เริ่มเลือกคำศัพท์วันละห้าคำ แล้วลองแต่งประโยคเอง

จำนวนคำที่ท่องจำลดลง แต่หนึ่งเดือนต่อมา สำนวนที่เขาใช้ในการสนทนากลับเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ฮยอนอูซึ่งสอนภาษาญี่ปุ่นที่โรงเรียนมัธยมปลาย ช่วงนี้สังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ ขณะตรวจการบ้าน

นักเรียนที่ปกติแม้แต่ประโยคสั้นๆ ก็ยังรู้สึกยาก จู่ๆ ก็เริ่มใช้สำนวนที่ยากมาก

ที่แท้นักเรียนหลายคนเขียนเป็นภาษาเกาหลีก่อน แล้วใส่ลงในแอปแปลภาษาและลอกผลลัพธ์มาทั้งอย่างนั้น

ฮยอนอูพูดในชั้นเรียนว่า “ครูบอกให้ใช้แอปแปลภาษาเพื่อตรวจทาน ไม่ได้บอกให้ใช้ทำการบ้านแทนนะ”

เขาจึงให้การบ้านแบบใหม่แทน คือให้เขียนประโยคด้วยตัวเองก่อน แล้วค่อยนำไปเปรียบเทียบกับแอปแปลภาษา

นักเรียนค้นหาว่าประโยคของตัวเองต่างจากของแอปตรงไหนและเพราะอะไร พร้อมกับไล่คิดเรื่องไวยากรณ์ด้วยตัวเอง

ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ งานเขียนของนักเรียนแม้จะยังไม่คล่องอยู่บ้าง แต่ก็ใกล้เคียงกับน้ำเสียงของตัวเองมากขึ้นมาก

ฮยอนอูคิดว่าการสอนวิธีใช้เครื่องมืออย่างถูกต้องสำคัญกว่าการห้ามใช้

ผมเป็นนักศึกษาต่างชาติที่มาจากเม็กซิโก ตอนนี้มาอยู่เกาหลีได้หนึ่งปีแล้ว

ตอนแรกเพื่อนชาวเกาหลีมักชวนผมคุยเป็นภาษาอังกฤษด้วยความใส่ใจผม

ผมรู้สึกขอบคุณ แต่พอเป็นแบบนั้น ภาษาเกาหลีของผมก็ไม่ค่อยพัฒนาเลย

ดังนั้นช่วงนี้ แม้เพื่อนๆ จะชวนให้คุยภาษาอังกฤษกันสบายๆ ผมก็ตอบเป็นภาษาเกาหลีจนถึงที่สุด

คำตอบของผมช้าและผิดบ่อย แต่ตอนนี้เพื่อนๆ ก็รอผมและบอกว่าผิดตรงไหน

บางครั้งเพื่อนๆ ก็ถามสำนวนภาษาสเปนจากผม เราเลยได้สอนกันและกัน

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ผมคุยเล่นกับเพื่อนๆ เป็นภาษาเกาหลีล้วนจนดึกเป็นครั้งแรก

ผมได้เรียนรู้ด้วยตัวเองว่าต้องอดทนกับความไม่สะดวกสักหน่อย ภาษาถึงจะพัฒนา

ผมเรียนจบหลักสูตรหนึ่งปีที่สถาบันสอนภาษาเกาหลี และสัปดาห์หน้าจะมีพิธีจบหลักสูตร

นักเรียนในห้องของเราคิดหาวิธีพิเศษเพื่อแสดงความขอบคุณต่อคุณครู

มีความคิดเห็นหลากหลาย แต่สุดท้ายทุกคนก็ตกลงกันว่าจะร้องเพลงเกาหลีให้คุณครูฟังด้วยกัน

ในฐานะหัวหน้าห้อง ผมไปที่ห้องผู้อำนวยการเพื่อแจ้งข้อเสนอนี้

ผมพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “นักเรียนในห้องของเราเสนอว่าจะร้องเพลงให้คุณครูฟังในพิธีครับ”

ผู้อำนวยการยิ้มกว้าง แล้วยังจัดห้องเรียนไว้ให้ซ้อมเป็นพิเศษอีกด้วย

ในวันพิธี พอพวกเราร้องเพลงด้วยการออกเสียงที่ยังไม่คล่อง คุณครูบางท่านก็หลั่งน้ำตา

ผมภูมิใจจริงๆ ที่ได้ใส่ความขอบคุณตลอดหนึ่งปีลงไปในเนื้อเพลงทุกบรรทัด

ที่บริษัทที่ซูบินทำงานอยู่ มีพนักงานจากหลายประเทศทำงานร่วมกัน

การประชุมดำเนินเป็นภาษาเกาหลี และพนักงานต่างชาติมักตามเนื้อหาไม่ทันเพราะพูดเร็วและใช้คำย่อ

พนักงานต่างชาติจึงรวมตัวกันและยื่นข้อเสนอต่อฝ่ายบุคคลให้เปลี่ยนรูปแบบการประชุม

เมื่อได้ยินข่าว ผู้จัดการฝ่ายก็ถามซูบินว่า “แล้วพนักงานต่างชาติเสนอให้ประชุมกันแบบไหนล่ะ”

ซูบินอธิบายว่าเป็นข้อเสนอให้พูดช้าๆ ด้วยคำง่ายๆ และสรุปสิ่งที่ตัดสินใจไว้เป็นลายลักษณ์อักษรหลังประชุม

ตอนแรกพนักงานชาวเกาหลีบอกว่ายุ่งยาก แต่ไม่นานก็รู้สึกว่ามันเป็นประโยชน์กับทุกคน

เพราะพอพยายามอธิบายด้วยคำง่ายๆ พนักงานชาวเกาหลีเองก็ได้เรียบเรียงความคิดของตัวเองให้ชัดเจนขึ้นด้วย

ตอนนี้ที่บริษัทนี้ การประชุมด้วยภาษาง่ายๆ ได้กลายเป็นมารยาทพื้นฐานของทุกคนไปแล้ว

ผมอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ในชนบท และเรียนภาษาเกาหลีด้วยตัวเองมาเป็นปีที่สามแล้ว

ในหมู่บ้านไม่มีใครรู้ภาษาเกาหลี จึงหาคนที่จะชวนกันเรียนได้ยาก

แล้ววันหนึ่ง ที่บอร์ดประกาศของห้องสมุดในชุมชนก็มีประกาศหาคนที่จะตั้งชมรมภาษาต่างประเทศ

ผมรวบรวมความกล้าแล้วยื่นใบสมัครเพื่อตั้งชมรมภาษาเกาหลี

การพบกันครั้งแรกมีนักเรียนมัธยมปลายสองคนที่ชอบละครเกาหลีกับคุณครูเกษียณหนึ่งท่านมาร่วม

พวกเรามาพบกันทุกเช้าวันเสาร์ เพื่ออ่านอักษรฮันกึลและฝึกบทสนทนาสั้นๆ

พอได้สอนคนอื่น ผมกลับเข้าใจไวยากรณ์ที่เคยสับสนได้แม่นยำขึ้น

การเรียนสนุกขึ้นกว่าตอนอยู่คนเดียวมาก และตอนนี้สมาชิกก็เพิ่มเป็นสิบคนแล้ว

ฉันชอบละครเกาหลี แต่ก็ดูโดยพึ่งแต่คำบรรยายมาตลอด

วันหนึ่ง ฮาอึนเพื่อนชาวเกาหลีชวนให้ดูละครด้วยกันแบบไม่มีคำบรรยาย

ตอนแรกพูดเร็วมากจนฉันฟังเข้าใจไม่ถึงครึ่ง เลยอยากเลิกทันที

เวลามีฉากที่ไม่เข้าใจ ฮาอึนก็จะหยุดไว้ครู่หนึ่ง แล้วอธิบายน้ำเสียงของตัวละครและสถานการณ์ให้ฟัง

ทำให้ฉันได้รู้ว่าแม้แต่คำสั้นๆ อย่าง “จริงเหรอ” หรือ “ช่างเถอะ” ก็แฝงอารมณ์ไว้หลากหลาย

ตลอดสองเดือนที่ดูสัปดาห์ละตอน ฉันพยายามอดใจไม่เปิดคำบรรยายอย่างเต็มที่

พอมาคิดดูตอนนี้ ละครที่ฮาอึนชวนดูแบบไม่มีคำบรรยายคือสื่อฝึกฟังที่ดีที่สุดสำหรับฉัน

ช่วงนี้ฉันกลับเป็นฝ่ายชวนเพื่อนคนอื่นๆ ให้ลองดูแบบไม่มีคำบรรยายก่อนบ่อยๆ

ตอนที่ตัดสินใจเรียนภาษาเกาหลี สิ่งที่ทำให้ฉันกลัวที่สุดคือตัวอักษรที่หน้าตาเหมือนวงกลมกับไม้แท่ง

คนรอบตัวก็บอกว่าแค่ท่องจำตัวอักษรพวกนั้นก็คงต้องใช้เวลาหลายเดือน

แต่ในคาบแรก คุณครูบอกว่า “ถึงจะว่าเป็นตัวอักษรที่ยาก แต่ถ้าเข้าใจหลักการก็อ่านได้ในไม่กี่วัน”

ว่ากันว่าพยัญชนะของฮันกึลสร้างขึ้นโดยเลียนแบบรูปร่างของปากและลิ้นตอนออกเสียง

ฉันได้เรียนรู้ว่าสระสร้างขึ้นโดยผสมจุดกับเส้นที่หมายถึงฟ้า ดิน และมนุษย์

พอเข้าใจหลักการแล้ว ก็น่าทึ่งที่เดาเสียงของตัวอักษรที่เพิ่งเคยเห็นได้

แล้วก็จริงๆ ภายในหนึ่งสัปดาห์ ฉันก็อ่านป้ายตามถนนได้แบบตะกุกตะกัก

แน่นอนว่าการเข้าใจความหมายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ความรู้สึกที่ข้ามกำแพงแรกไปได้นั้นพิเศษจริงๆ

โดฮยอนกำลังจะไปทำงานที่จีน จึงสมัครเรียนสนทนาภาษาจีนที่สถาบันสอนภาษาใกล้บริษัท

เพื่อนร่วมงานที่เคยเรียนมาก่อนบอกว่าครูผู้สอนให้การบ้านเยอะและเข้มงวดมาก

วันเรียนคาบแรก โดฮยอนจึงเปิดประตูห้องเรียนด้วยความประหม่าเต็มที่

แต่ครูกลับรินชาให้ทุกคนคนละแก้ว แล้วเริ่มจากชวนคุยเรื่องอาหารที่แต่ละคนชอบ

โดฮยอนคิดในใจว่า “เขาว่าเป็นครูเข้มงวด ไม่นึกเลยว่าบรรยากาศจะสบายๆ ขนาดนี้”

แน่นอนว่าการบ้านเยอะตามที่ลือกันจริง แต่ทั้งหมดเป็นสำนวนที่ใช้ได้ทันทีตอนไปทำงาน

แม้จะออกเสียงผิด ครูก็ยิ้มแล้วให้พูดตามหลายๆ รอบ จึงไม่รู้สึกกดดันเลย

สามเดือนต่อมา ที่เมืองที่ไปทำงาน โดฮยอนสามารถสั่งอาหารในร้านและทักทายง่ายๆ ได้โดยไม่ต้องมีล่าม

ลูกชายวัยแปดขวบของฉันเกลียดการท่องศัพท์ภาษาอังกฤษสุดๆ

พอเปิดสมุดคำศัพท์ทีไร เขาก็มักจะบอกว่าปวดท้องหรือง่วงนอนแล้วหลบไป

แต่แปลกที่ต้องบอกว่าเป็นการเล่น ไม่ใช่การเรียน ลูกถึงจะหยิบการ์ดภาษาอังกฤษขึ้นมาเอง

ฉันจึงลองใช้การ์ดคำศัพท์ทำเกมอย่างบิงโกและล่าสมบัติ

วิธีเล่นคือซ่อนการ์ดไว้ทั่วบ้าน ถ้าหาเจอแล้วอ่านคำบนการ์ดออกเสียงดังๆ ก็จะได้คะแนน

เพื่อจะได้คะแนนมากขึ้น ลูกก็เริ่มถามความหมายของคำที่ไม่รู้ก่อน

ผ่านไปราวหนึ่งเดือน ลูกก็เริ่มเอาคำที่อยู่ในเกมมาใช้ปนในบทสนทนาประจำวันบ้างเป็นบางครั้ง

ฉันได้ตระหนักว่าถ้าหาวิธีที่เหมาะกับเด็กเจอ การเรียนก็กลายเป็นการเล่นที่สนุกได้

แม่ของฉันซึ่งอายุครบหกสิบปีในปีนี้ ช่วงนี้กำลังหมกมุ่นอยู่กับการเรียนภาษาฝรั่งเศส

ได้ยินว่าแม่ฝันมาตั้งแต่สมัยสาวๆ ว่าจะไปปารีสและลองคุยกับคนท้องถิ่นด้วยตัวเอง

แต่ญาติๆ กลับเป็นห่วงและบอกว่าอายุขนาดนั้นจะเรียนภาษาใหม่ก็สายเกินไปแล้ว

แม่หัวเราะแล้วพูดว่า “อายุหกสิบจะมาบอกว่าสายแล้วได้ยังไงกัน”

แม่ฟังรายการสอนภาษาทางวิทยุทุกเช้า และตอนเย็นก็ไปเรียนที่ศูนย์วัฒนธรรมในชุมชน

บางครั้งแม่ก็เสียใจเพราะการออกเสียงยาก แต่ประโยคที่เขียนด้วยลายมือในสมุดก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

ได้ยินว่าเมื่อเดือนที่แล้ว แม่ได้คุยกับครูชาวฝรั่งเศสเป็นเวลาห้านาทีเป็นครั้งแรก

พอเห็นแม่แบบนั้น ฉันก็เชื่อแล้วว่าการเรียนรู้ไม่มีคำว่าสายจริงๆ

ลูกชายของฉันที่โตในอเมริกาแทบพูดภาษาเกาหลีไม่ได้ ส่วนแม่ของฉันที่อยู่โซลก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย

ดังนั้นตอนที่แม่มาบ้านเราช่วงฤดูร้อนนี้ ฉันจึงรับหน้าที่เป็นล่ามระหว่างสองคนนั้น

ที่โต๊ะอาหาร แม่มองหลานแล้วพูดกับฉันว่า “บอกให้ล้างมือก่อนกินข้าวนะ”

ช่วงไม่กี่วันแรก บทสนทนาทั้งหมดของสองคนนั้นต้องผ่านปากฉันเท่านั้น

แต่พอได้ยินคำเดิมหลายครั้ง ไม่ทันไรลูกก็เริ่มพูดขึ้นก่อนว่า “ล้างมือครับ”

แม่ก็ได้เรียนคำทักทายภาษาอังกฤษสั้นๆ อย่าง “กู๊ดมอร์นิ่ง” จากหลาน แล้วพูดตามอย่างเก้ๆ กังๆ

ผ่านไปหนึ่งเดือน ทั้งสองก็หัวเราะด้วยกันได้แค่ด้วยท่าทางกับคำพูดไม่กี่คำ

วันที่แม่กลับเกาหลี ลูกบอกลาที่สนามบินเป็นภาษาเกาหลีว่า “คุณยาย มาอีกนะครับ”