การอ่านภาษาเกาหลี — อาหาร

คนโบราณว่าไว้ว่ารสชาติอาหารขึ้นอยู่กับรสของจัง (ซอสหมัก) ใช่ไหมล่ะ

แต่เมื่อการอยู่อาศัยในอพาร์ตเมนต์แพร่หลายขึ้น บ้านที่หมักจังเองก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

อึนบีกับสามีซึ่งแต่งงานกันมาสามปี ก่อนหน้านั้นก็ซื้อแต่เทนจังและซีอิ๊วที่ขายในซูเปอร์มาร์เก็ตมากินเหมือนกัน

แล้วเมื่อฤดูหนาวที่แล้ว ความคิดของพวกเขาก็เปลี่ยนไปตอนที่ได้รับเมจูสองก้อนจากแม่สามีที่อยู่ต่างจังหวัด

สองสามีภรรยาวางไหไว้ที่ระเบียง ใส่เมจูลอยในน้ำเกลือ แล้วเริ่มหมักซีอิ๊ว

ทุกวันที่แดดดีต้องเปิดฝา พอฝนตกก็ต้องรีบปิด จึงมีความยุ่งยากอยู่ไม่น้อย

สองเดือนต่อมา พวกเขานำเมจูที่ตักขึ้นจากไหไปทำเทนจัง ส่วนน้ำที่เหลือก็นำไปเคี่ยวจนได้ซีอิ๊ว

อึนบีบอกว่าจิเกที่ต้มด้วยจังที่ทำเองรสชาติกลมกล่อมกว่ามาก และช่วงเวลาที่รอคอยก็สนุกด้วย

โดยุนนักเรียนมัธยมปลายไม่กินเนื้อสัตว์มาตั้งแต่ปีที่แล้ว เพราะคำนึงถึงสุขภาพและสิ่งแวดล้อม

แต่อาหารกลางวันของโรงเรียนมีกับข้าวที่เป็นเนื้อสัตว์แทบทุกวัน จึงมีหลายวันที่เขากินแค่ข้าวกับกิมจิ

เพื่อนร่วมห้องที่ได้ฟังเรื่องราวพูดขึ้นก่อนว่า “งั้นพวกเราขอให้โรงเรียนทำเมนูมังสวิรัติกันเถอะ”

นักเรียนรวบรวมความเห็นไม่ใช่แค่จากเพื่อนที่กินมังสวิรัติ แต่รวมถึงเพื่อนที่อยากลดการกินเนื้อสัตว์ แล้วเขียนเป็นข้อเสนอ

ครูโภชนาการตอนแรกกังวลว่าจะขาดสารอาหาร แต่พอเห็นข้อมูลว่าถั่วและเต้าหู้ให้โปรตีนได้ ก็เปลี่ยนความคิด

ในที่สุดโรงเรียนก็กำหนดวันมังสวิรัติเดือนละสองครั้ง และจัดเมนูมังสวิรัติที่ใครก็เลือกได้

ตอนแรกก็มีคนไม่พอใจ แต่พอพุลโกกิเห็ดกับเต้าหู้ทอดกรอบซอสหวานได้รับความนิยม เสียงตอบรับก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

โดยุนบอกว่าเขาได้เรียนรู้ว่าแม้เป็นเสียงเล็กๆ ถ้ารวมกันก็เปลี่ยนสำรับอาหารได้

เถ้าแก่จองซึ่งเปิดร้านบะหมี่คัลกุกซูในตรอกตลาดมาสามสิบปี เปิดร้านตอนตีสี่ทุกวัน

เพราะต้องใส่ปลากะตัก สาหร่ายคมบุ และหัวไชเท้าลงในหม้อใหญ่ แล้วเคี่ยวน้ำซุปหลายชั่วโมง

เถ้าแก่เองก็รู้ดีว่าสมัยนี้ถ้าใช้ผงปรุงรส ไม่กี่นาทีก็ได้รสชาติคล้ายกัน

ถึงอย่างนั้น เถ้าแก่ก็พูดอย่างหนักแน่นว่า “น้ำซุปคัลกุกซูต้องเป็นน้ำซุปที่ผมเคี่ยวเองกับมือเท่านั้น”

เคยมีช่วงที่ลูกค้าลดลงเพราะอาหารเดลิเวอรีและอาหารสำเร็จรูปเพิ่มขึ้น แต่เถ้าแก่ก็ไม่เปลี่ยนวิธีทำ

กลับกัน รสชาติที่ดื้อดึงนั้นถูกบอกต่อปากต่อปาก ช่วงนี้จึงมีลูกค้าหนุ่มสาวมาจากย่านไกลๆ มากขึ้น

ลูกค้าบางคนกินคัลกุกซูหมดแล้วยังเข้ามาคุยกับเถ้าแก่ บอกว่าอยากเรียนวิธีเคี่ยวน้ำซุป

เถ้าแก่เชื่อว่ายิ่งเป็นยุคที่รสชาติแบบเร่งด่วนล้นหลาม คุณค่าของรสชาติที่ใช้เวลาก็ยิ่งเปล่งประกาย

โต๊ะอาหารที่บ้านคุณย่าซึ่งทั้งครอบครัวมารวมตัวกันทุกเทศกาล เปลี่ยนไปมากในช่วงไม่กี่ปีมานี้

สมัยก่อนผักยำ แพนเค้กทอด และซี่โครงตุ๋นวางเต็มโต๊ะ แต่หลานๆ แทบไม่แตะอาหารเหล่านั้นเลย

คุณย่ามักถอนหายใจแล้วพูดว่า “จะทำให้ถูกปากเด็กสมัยนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

คุณย่าคนเดิมนี้เอง ชูซอกปีนี้กลับลงมือทำพิซซ่าหน้าพุลโกกิกับพาสต้าผัดกิมจิมาเสิร์ฟเอง

ได้ยินว่าคุณย่าเรียนวิธีดูคลิปสอนทำอาหารในมือถือจากหลานสาว แล้วฝึกทำอยู่หลายครั้ง

เด็กๆ กินจนจานเกลี้ยงในพริบตา ผู้ใหญ่ก็รู้สึกแปลกใหม่และลองชิมกันคนละชิ้น

หลังกินข้าวเสร็จ หลานๆ ยังเข้ามานั่งข้างคุณย่าเองแล้วถามวิธียำผักด้วย

อาจกล่าวได้ว่าอาหารที่ไม่คุ้นเคยกลับกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างรุ่น

สามวันก่อนไปปิกนิก ฮาจุนนักเรียนประถมได้รับใบแจ้งจากโรงเรียนกลับมาหนึ่งแผ่น

แม่ที่กำลังทำอาหารเย็นถามว่า “แล้วครูบอกว่าธีมปิกนิกครั้งนี้คืออะไรล่ะ”

ฮาจุนบอกว่าปิกนิกครั้งนี้เป็นวันข้าวกล่องไร้ของใช้ครั้งเดียวทิ้ง ทุกคนจึงต้องเอาภาชนะที่ใช้ซ้ำได้มา

แม่ต้องเปลี่ยนแผนที่ตั้งใจจะเตรียมง่ายๆ ด้วยข้าวกล่องจากร้านสะดวกซื้อหรือคิมบับที่ซื้อจากร้าน

สองแม่ลูกหยิบกล่องข้าวสแตนเลสที่มีอยู่ในบ้านออกมา และตัดสินใจใส่ผลไม้ในกล่องแก้วใบเล็กแทนถุงพลาสติก

คิมบับก็ห่อด้วยผ้าแทนกระดาษฟอยล์ กลับยิ่งได้บรรยากาศปิกนิกมากขึ้น

ตอนเย็นวันปิกนิก ฮาจุนเล่าอย่างภูมิใจว่าข้าวกล่องของเพื่อนๆ ไม่เหมือนกันเลยสักคน ดูแล้วสนุกดี

แม่ตั้งใจว่าถึงจะยุ่งยากหน่อย ไปเที่ยวครั้งหน้าก็จะลองห่อข้าวแบบนี้อีก

บนโต๊ะอาหารของคนเกาหลี ข้าวสวยขาวเป็นพระเอกที่ขาดไม่ได้มาเป็นเวลานาน

แต่ช่วงหลังมานี้ การบริโภคข้าวลดลงอย่างต่อเนื่อง และวิธีหุงข้าวก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปด้วย

แทโอ พนักงานบริษัทที่กำลังจะอายุสี่สิบ ก็เริ่มทบทวนเรื่องอาหารการกินหลังได้ยินจากการตรวจสุขภาพว่าน้ำตาลในเลือดสูง

หมอแนะนำว่าอย่ากินแต่ข้าวขาว ให้เลือกธัญพืชอย่างข้าวกล้องหรือข้าวโอ๊ตมาผสมกิน

ตอนแรกลำบากเพราะเนื้อสัมผัสหยาบ แต่พอค่อยๆ เพิ่มสัดส่วนธัญพืชก็เริ่มชิน

เพราะต้องเคี้ยวนาน การกินจึงช้าลง และกินมากเกินไปน้อยลงไปเอง

ในการตรวจอีกครั้งหลังผ่านไปครึ่งปี ค่าน้ำตาลในเลือดของแทโอคงที่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ตอนนี้แทโอบอกว่าวันที่ได้กินข้าวขาวกลับรู้สึกเหมือนเป็นวันพิเศษ

พ่อที่เคยพูดเสมอว่าถ้าไม่มีเนื้อก็กินข้าวไม่ลง เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้วกลับชวนไปลองร้านอาหารใหม่อย่างผิดคาด

ร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ในละแวกบ้านนั้นขายแต่อาหารเนื้อเทียมที่ทำจากถั่วเหลืองและเห็ด

พอนั่งลงปุ๊บ พ่อก็เปิดเมนูแล้วพูดว่า “เพื่อนบ้านบอกว่าต๊อกคัลบีที่นี่ทำจากเนื้อถั่วเหลืองทั้งหมดเลยนะ”

ที่แท้พ่อได้ยินมาจากเพื่อนบ้าน แล้วอยากรู้จนทนไม่ไหวว่ามันรสชาติเป็นยังไงกันแน่

พอพ่อกินต๊อกคัลบีไปหนึ่งคำก็ตกใจ บอกว่าเนื้อสัมผัสแทบไม่ต่างจากเนื้อจริงเลย

แต่พ่อก็บอกว่าน่าเสียดายที่ซอสหมักหวานไปหน่อย และตอนเคี้ยวไม่ค่อยมีน้ำฉ่ำแบบเนื้อจริง

ถึงอย่างนั้น พ่อก็บอกว่าสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง จะกินอาหารแบบนี้แทนเนื้อก็ไม่เลว

รสนิยมการกินเปลี่ยนได้ไม่ง่าย แต่วันนั้นฉันได้รู้ว่าความอยากรู้อยากเห็นสามารถเป็นก้าวแรกได้

เดือนที่แล้ว ฉันไปเรียนคอร์สอาหารวัดที่ศูนย์วัฒนธรรมในละแวกบ้านกับแม่และน้องชาย

วันแรกของการเรียน ฉันเอียงคอด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าในกล่องเครื่องปรุงไม่มีกระเทียมกับต้นหอมเลย

แล้วน้องชายก็พูดว่า “ได้ยินว่าที่วัดมีหลักว่าไม่ใช้ต้นหอมกับกระเทียมอยู่แล้วนะ”

พระอธิบายว่าแทนที่จะใช้ผักกลิ่นแรง ที่วัดจะใช้เห็ดกับสาหร่ายคมบุในการปรุงรส

วันนั้นเราทำผักผัดน้ำมันงาขี้ม้อนกับซุปใสที่ต้มจากเห็ดหอม

ช้อนแรกรู้สึกจืดๆ แต่ยิ่งเคี้ยวช้าๆ ก็ยิ่งได้รสชาติดั้งเดิมของผัก

พระบอกว่าการใช้วัตถุดิบให้หมดไม่ให้เหลือ แม้แต่เปลือกก็ใช้ เป็นจิตวิญญาณสำคัญของอาหารวัดเช่นกัน

ช่วงนี้บนโต๊ะอาหารบ้านเรามีกับข้าวเรียบง่ายที่ใส่เครื่องปรุงน้อยลงสัปดาห์ละครั้ง

ซูจินกับสามีทำงานทั้งคู่ ช่วงนี้จึงซื้อกับข้าวส่วนใหญ่จากร้านขายกับข้าวในละแวกบ้าน

เพราะหลังเลิกงานไม่มีเวลาทำทั้งซุปและกับข้าวหลายอย่าง

ตอนแรก แม่ของซูจินซึ่งทำอาหารเก่งไม่ค่อยพอใจกับเรื่องนี้

แต่พอได้ชิมผักดองที่ซื้อมาจากร้าน แม่ก็ถามว่า “เจ้าของร้านนี้ว่าเป็นคนที่ไหนนะ”

พอซูจินบอกว่าได้ยินมาว่าเจ้าของร้านเป็นคนชอลลา แม่ก็พยักหน้าแล้วบอกว่ามิน่าล่ะ ถึงได้มีรสชาติบ้านเกิด

หลังจากนั้น แม่ก็มองว่าการซื้อกับข้าวกินเป็นทางเลือกที่ฉลาดซึ่งเหมาะกับชีวิตที่ยุ่งวุ่นวาย

ช่วงนี้กลายเป็นว่าแม่เป็นฝ่ายขอให้ซื้อกับข้าวเมนูใหม่ของร้านนั้นมาให้ก่อนด้วยซ้ำ

วิธีจัดสำรับอาหารเปลี่ยนไปแล้ว แต่สายตาที่มองเห็นความใส่ใจในอาหารยังคงเหมือนเดิม

ในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัย มีไม่น้อยที่ไม่กินอาหารเช้าแล้วอยู่รอดผ่านคาบเรียนช่วงเช้าด้วยกาแฟแก้วเดียว

จีฮุนที่อยู่หอคนเดียวก็ไม่ได้กินอาหารเช้ามาหลายปีแล้ว เพราะตื่นสายและขี้เกียจ

แล้ววันหนึ่งเพื่อนก็พูดว่า “ได้ยินว่าช่วงนี้อาหารเช้าที่โรงอาหารมหาลัยราคาแค่หนึ่งพันวอนเองนะ” แล้วชวนไปด้วยกัน

พอไปที่โรงอาหารแบบครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ ก็เห็นนักศึกษาต่อแถวยาวทั้งที่ยังเช้าอยู่

เป็นอาหารเรียบง่ายที่มีข้าว ซุป และกับข้าวสามอย่าง แต่พอได้กินข้าวร้อนๆ ก็รู้สึกอิ่มท้องมีแรงขึ้นมาทันที

หลังจากนั้น จีฮุนถึงกับติดนิสัยตื่นเช้าเพื่อให้ทันเวลาอาหารเช้า

เขาบอกว่ามีสมาธิกับคาบเรียนตอนเช้ามากขึ้น และกินมื้อกลางวันแบบรีบๆ ทีละเยอะๆ น้อยลงด้วย

อาจพูดได้ว่าอาหารราคาถูกมื้อเดียวได้เปลี่ยนจังหวะชีวิตของเขาไปทั้งหมด

ฉันสงสัยมาตลอดว่าอาหารที่ลูกสาววัยมัธยมต้นบอกว่าต้องกินทุกครั้งที่เจอเพื่อนนั้นคืออะไร

ตอนกินข้าวเย็น สามีบอกว่า “ได้ยินว่าอาหารที่ฮิตที่สุดในหมู่เด็กๆ ตอนนี้คือหมาล่าทั่งนะ”

สำหรับฉัน หมาล่าทั่งเป็นแค่อาหารต่างชาติที่ไม่คุ้นเคยและเผ็ดจนลิ้นชา

ฉันจึงตัดสินใจตามลูกสาวไปที่ร้านเพื่อลองกินเองในวันหยุดสุดสัปดาห์

ที่แปลกคือวิธีคิดเงิน ลูกค้าเลือกวัตถุดิบอย่างผัก เห็ด ลูกชิ้นปลาใส่ตะกร้า แล้วคิดราคาตามน้ำหนัก

เลือกระดับความเผ็ดได้ด้วย ถึงฉันจะสั่งแบบเผ็ดน้อยที่สุดแล้ว ในปากก็ยังชาอยู่ดี

ลูกสาวอธิบายว่าที่ชอบที่สุดคือเลือกกินเฉพาะวัตถุดิบที่ชอบได้

พอกินหมดชามด้วยกัน ฉันก็รู้สึกอิ่มใจ เหมือนได้เข้าใจโลกของลูกสาวมากขึ้นอีกนิด

ทุกวันนี้ซื้อสตรอว์เบอร์รีกับแตงโมได้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นฤดูไหน

อาจเป็นเพราะอย่างนั้น ฉันจึงไม่ค่อยรู้ว่าผักหรือผลไม้ชนิดไหนออกตามฤดูกาลเมื่อไร

แล้วด้วยคำแนะนำของเพื่อนร่วมงาน ฉันก็ได้ไปร้านขายผลผลิตตรงจากเกษตรกรที่ชานเมือง

ได้ยินมาว่าเป็นที่ที่เกษตรกรแถวนั้นนำผักที่เก็บตอนเช้ามาส่งทันที และจริงๆ ก็มีน้ำค้างเกาะอยู่บนใบผักกาดหอม

สินค้าแต่ละชิ้นมีชื่อคนปลูกและหมู่บ้านเขียนไว้ เลยรู้สึกไว้ใจได้

ราคาพอๆ กับหรือถูกกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตนิดหน่อย แต่เพราะขายแต่ของตามฤดูกาล จึงมีให้เลือกไม่มาก

พอฉันต้มซุปเต้าเจี้ยวเกาหลีด้วยมันฝรั่งใหม่กับซูกินีที่ซื้อมาวันนั้น คนในบ้านก็บอกว่าอร่อยกว่าปกติ

หลังจากนั้น เวลาไปจ่ายตลาด ฉันจะคิดก่อนว่าผักนี้ตอนนี้ออกตามฤดูกาลหรือเปล่า

คุณปู่จากต่างจังหวัดขึ้นมาเยี่ยมห้องสตูดิโอของซองมิน นักศึกษาปริญญาโทที่อยู่คนเดียวในโซล หลังจากไม่ได้มานาน

คุณปู่มองไปรอบๆ ครัว แล้วจุ๊ปากเมื่อเห็นแต่ข้าวปั้นสามเหลี่ยม บะหมี่ถ้วย และข้าวสำเร็จรูปกองเต็มไปหมด

“ใครเขาบอกว่ากินของแบบนี้ประทังไปแต่ละมื้อเรียกว่ากินข้าวกัน” น้ำเสียงของคุณปู่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

ซองมินแก้ตัวว่าถ้าทำอาหารกินคนเดียว วัตถุดิบจะเหลือแล้วก็ต้องทิ้งอยู่บ่อยๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น คุณปู่จึงไปตลาดซื้อเต้าหู้ ซูกินี และไข่มาอย่างละนิดหน่อย

แล้วก็ค่อยๆ สอนวิธีต้มซุปเต้าเจี้ยวเกาหลีให้พอกินแค่มื้อเดียว และวิธีทำไข่ม้วน

ง่ายกว่าที่คิดและวัตถุดิบก็ไม่เหลือ ซองมินเลยรู้สึกอายขึ้นมานิดหน่อย

ได้ยินว่าช่วงนี้ซองมินส่งรูปสำรับอาหารที่ทำเองไปให้คุณปู่สัปดาห์ละสามครั้ง

ฉันเปิดร้านต๊อกอยู่ในซอยของตลาดมาสี่สิบกว่าปีแล้ว

เมื่อก่อนคนที่มาซื้อต๊อกส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุที่ใกล้วันเทศกาลหรืองานเลี้ยง แต่ช่วงนี้ลูกค้าวัยยี่สิบกว่าเพิ่มขึ้นมาก

ฉันรู้สึกแปลกใจเลยถามหลานสาว ได้ความว่าช่วงนี้ยักกวาเป็นขนมที่กำลังฮิตในหมู่คนหนุ่มสาว

เขาว่ากินคู่กับกาแฟเข้ากันดี และรสชาติแห่งความทรงจำที่เคยกินที่บ้านคุณยายกลับรู้สึกแปลกใหม่

ฉันจึงทำยักกวาเป็นชิ้นเล็กพอดีคำตามที่หลานสาวแนะนำ แล้วใส่กล่องสวยๆ ขาย

พอรูปที่ลูกค้าถ่ายแล้วโพสต์แพร่ไปในอินเทอร์เน็ต ก็มีลูกค้าที่ตั้งใจเดินทางมาจากที่ไกลๆ ด้วย

พอเห็นขนมโบราณกลับมาเป็นที่รักอีกครั้งแบบนี้ ก็รู้สึกคุ้มค่าที่รักษาร้านต๊อกไว้มาตลอด

ฉันได้เรียนรู้ว่ารสชาติเก่าๆ ก็กลับมาใหม่ได้เสมอ ถ้าได้สวมเสื้อผ้าที่เข้ากับยุคสมัย

เยรินเด็กประถมได้รู้จักแมลงที่กินได้ระหว่างทำการบ้านหัวข้ออาหารแห่งอนาคต

เนื้อหาบอกว่าแมลงเลี้ยงได้ด้วยอาหารน้อยและพื้นที่แคบ และอุดมไปด้วยโปรตีน

พอได้ฟัง คุณปู่ก็หัวเราะแล้วพูดว่า “ฮะๆ ได้ยินว่าดักแด้ไหมที่เป็นของกินเล่นตอนพวกเราเด็กๆ ตอนนี้กลายเป็นอาหารแห่งอนาคตแล้วนะ”

คุณปู่เล่าว่าสมัยก่อนทุกตรอกซอกซอยจะมีรถเข็นขายดักแด้ไหมต้ม

เยรินรู้สึกน่าสนใจ แต่พอคิดว่าต้องกินแมลงก็ไม่กล้าหยิบขึ้นมากิน

เธอจึงตัดสินใจซื้อขนมที่ทำจากผงแมลงมาลองกินกับคุณปู่ในวันหยุดสุดสัปดาห์

เพราะมองไม่เห็นรูปร่างแมลง ความรังเกียจจึงลดลง และด้วยรสชาติหอมมันๆ เยรินก็กินหมดไปหนึ่งถุงในพริบตา

ในการนำเสนองาน เยรินเน้นว่าแม้แต่อาหารที่ไม่คุ้นเคย ถ้าเปลี่ยนรูปแบบก็จะเป็นที่ยอมรับได้ง่ายขึ้น

เป็นวันแรกที่ฉันไปร้านอาหารเกาหลีกับมาเรีย เพื่อนที่มาจากเม็กซิโก

พอจานเล็กๆ หลายใบวางเต็มโต๊ะก่อนที่จิเกที่สั่งไว้จะมา มาเรียก็ตาโต

มาเรียกังวลว่าเป็นอาหารที่ไม่ได้สั่ง ฉันเลยบอกเธอหลายรอบว่า “ไม่เป็นไร บอกแล้วไงว่าเครื่องเคียงฟรีอยู่แล้ว”

มาเรียตกใจอีกรอบเมื่อได้ยินว่าขอเครื่องเคียงเพิ่มก็ไม่คิดเงิน

ฉันอธิบายว่าในเกาหลี การกินข้าวกับซุปพร้อมเครื่องเคียงหลายอย่างแบ่งกันกินเป็นวิธีกินอาหารที่มีมาช้านาน

ปัจจุบันมีร้านอาหารมากขึ้นที่ให้ลูกค้าตักเครื่องเคียงเองเท่าที่จะกิน เพื่อลดขยะอาหาร

มาเรียบอกว่าทั้งวัฒนธรรมการแบ่งกันกินและความพยายามไม่ให้อาหารเหลือล้วนน่าประทับใจ

ตั้งแต่วันนั้น เวลาไปร้านอาหารเกาหลี มาเรียก็ติดนิสัยตักเครื่องเคียงแค่พอกิน

แม่ของฉันเป็นคนที่ตรวจดูวันที่ของอาหารในตู้เย็นละเอียดกว่าใคร

ถึงวันที่จะเลยไปแค่วันเดียว แม่ก็บ่นว่าเสียดายแต่ก็ทิ้งทันที

แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน บรรจุภัณฑ์อาหารในเกาหลีเริ่มระบุวันหมดอายุการบริโภคแทนวันหมดอายุการจำหน่าย

วันหมดอายุการบริโภคคือระยะเวลาที่กินได้โดยไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพถ้าเก็บรักษาอย่างถูกต้อง จึงมักยาวกว่าวันหมดอายุการจำหน่าย

เมื่อวานแม่จะทิ้งโยเกิร์ต ฉันเลยห้ามไว้ แต่แม่ก็ถามหลายครั้งว่ากินได้จริงๆ เหรอ

ฉันพูดว่า “บอกแล้วไงคะว่ายังไม่ต้องทิ้ง” แล้วชี้ให้แม่ดูวันหมดอายุการบริโภคที่เขียนบนบรรจุภัณฑ์

แม่ถึงได้ยิ้มเขินๆ แล้วเอาโยเกิร์ตกลับเข้าตู้เย็น

ฉันรู้สึกอีกครั้งว่าแค่อ่านวันที่ให้ถูกต้องก็ช่วยลดอาหารที่ถูกทิ้งได้มากทีเดียว

ช่วงหนึ่ง ครอบครัวเราสั่งอาหารมื้อดึกอย่างไก่ทอดหรือขาหมูมากินทุกคืน

สะดวกและอร่อยก็จริง แต่ทุกเช้าท้องอืดและตัวก็หนักไปหมด

ฤดูใบไม้ผลินี้เราจึงประชุมครอบครัวและสัญญากันว่าหลังสามทุ่มจะไม่กินอะไรเลย

ปัญหาคือทุกวันที่มีถ่ายทอดสดฟุตบอล พ่อจะแอบเปิดแอปสั่งอาหารในมือถือดู

พอพวกเราห้าม พ่อก็อ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “บอกแล้วไงว่าวันนี้ทีมชาติแข่ง”

สุดท้ายเราก็ตกลงกันว่าเฉพาะวันที่มีแข่ง จะกินผลไม้หรือข้าวโพดต้มนิดหน่อยแทนมื้อดึก

ผ่านไปราวสามเดือน ตอนเช้าก็รู้สึกเบาตัวขึ้น และการไม่กินตอนดึกก็กลายเป็นนิสัยที่เป็นธรรมชาติ

ตอนนี้แม้แต่พ่อก็ยิ้มแล้วบอกว่าดูบอลไปกินผลไม้สักจานก็พอแล้ว

งานเลี้ยงของทีมเรามักเริ่มด้วยหมูสามชั้นย่างกับโซจู แล้วลากยาวไปจนดึกดื่น

แต่ฮาอึน พนักงานใหม่ที่เข้ามาปีนี้ เป็นมังสวิรัติที่ไม่กินเนื้อสัตว์มานานแล้ว

ตอนแรกหัวหน้าทีมบอกว่าสั่งซุปเต้าเจี้ยวเกาหลีให้เธอแทนเนื้อก็ได้ไม่ใช่เหรอ

แต่ในเมื่อเจ้าตัวบอกว่าเป็นคนที่แค่ได้กลิ่นปิ้งเนื้อก็ไม่สบายท้องแล้ว เราก็ยืนกรานจะไปร้านปิ้งย่างไม่ได้

สุดท้ายทีมก็ตัดสินใจจัดเลี้ยงที่ร้านอาหารเกาหลีแบบสำรับชุดในช่วงพักกลางวันแทนตอนเย็น

การกินข้าวและคุยกันชั่วโมงครึ่งโดยไม่มีเหล้า กลับทำให้บทสนทนามีสาระมากขึ้น

ทุกคนยังดีใจที่เช้าวันรุ่งขึ้นไม่รู้สึกเหนื่อยด้วย

อาจพูดได้ว่าการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่เกิดจากการเคารพนิสัยการกินของคนคนเดียว ได้เปลี่ยนวัฒนธรรมงานเลี้ยงของทั้งทีม

ในเกาหลี แต่ละเทศกาลหรือแต่ละช่วงฤดูกาลจะมีอาหารที่กำหนดไว้ให้กินกัน

เช่น วันตรุษเกาหลีกินซุปต๊อก วันเหมายันกินโจ๊กถั่วแดง และวันแรกของช่วงร้อนที่สุดกินไก่ตุ๋นโสม

แต่ช่วงนี้มีคนกินอาหารเหล่านี้ตอนที่อยากกินโดยไม่สนวันที่มากขึ้น

เดือนกรกฎาคมที่แล้ว สามีบอกขึ้นมาว่าอยากกินซุปต๊อก ฉันหัวเราะแล้วถามว่าไม่ใช่วันตรุษสักหน่อย จะกินซุปต๊อกทำไม

แล้วสามีก็พูดว่า “ใครบอกว่าซุปต๊อกกินได้แค่วันตรุษล่ะ” แล้วหยิบหม้อออกมาเอง

ซุปต๊อกที่ไม่ได้กินมานานยังคงอุ่นและอิ่มท้องเหมือนเดิมแม้จะต่างฤดูกาล

แน่นอนว่าธรรมเนียมการกินอาหารเทศกาลในวันเทศกาลมีความหมาย คือทำให้เรารู้สึกถึงการเริ่มต้นปีและการเปลี่ยนฤดูกาล

แต่ฉันก็คิดว่าการได้มีความสุขจากอาหารเหล่านั้นตลอดทั้งปีก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย