การอ่านภาษาเกาหลี — การเงิน

ซอยอนเริ่มทำงานมาได้หนึ่งปีแล้ว แต่แทบไม่มีเงินเก็บในบัญชีเลย

เธอคิดว่าเงินเดือนน้อยเลยเก็บเงินไม่ได้

แต่รุ่นพี่ที่บริษัทแนะนำให้ลองจดบัญชีรายรับรายจ่ายดูสักเดือน

พอได้ลองจด ก็พบว่าเงินที่จ่ายไปกับอาหารเดลิเวอรีและขนมจากร้านสะดวกซื้อมากกว่าที่คิดไว้เยอะ

ตั้งแต่เดือนถัดมา ซอยอนกำหนดเงินที่จะใช้ในแต่ละสัปดาห์ไว้ แล้วใช้ชีวิตอยู่ในวงเงินนั้นเท่านั้น

ตอนแรกก็ไม่สะดวก แต่พอผ่านไปสามเดือน ในบัญชีก็มีเงินเก็บเกือบหนึ่งล้านวอน

เงินเดือนยังเท่าเดิม การจะเก็บเงินได้หรือไม่จึงขึ้นอยู่กับวิธีใช้เงินนั่นเอง

ทุกวันนี้ซอยอนยังแนะนำนิสัยการจดบัญชีรายรับรายจ่ายให้เพื่อนๆ ด้วย

มือถือเครื่องเก่าของมินโฮดับบ่อยๆ เขาจึงตัดสินใจซื้อมือถือมือสอง

ระหว่างดูเว็บซื้อขายของมือสอง เขาเจอรุ่นล่าสุดที่ลงขายในราคาครึ่งหนึ่งของราคาตลาด

ผู้ขายเร่งว่าถ้าโอนเงินตอนนี้เลยจะส่งของทางพัสดุให้

นอกจากนี้ยังขอให้โอนเงินเข้าบัญชีส่วนตัวแทนการชำระเงินแบบปลอดภัยของเว็บไซต์

ทั้งราคาถูกเกินไปและเร่งรีบแบบนี้ ต้องเป็นการหลอกลวงแน่ๆ

เขาจึงหยุดการซื้อขาย แล้วลองค้นเลขบัญชีของผู้ขายในบริการตรวจสอบประวัติการแจ้งความฉ้อโกง

เป็นอย่างที่คิด บัญชีนั้นเคยถูกแจ้งความมาแล้วหลายครั้ง

หลังจากนั้นมินโฮบอกว่าถึงจะแพงขึ้นหน่อย แต่การนัดเจอตัวเพื่อตรวจของก่อนซื้อปลอดภัยกว่า

ต้นปีนี้ฮาจุนเปิดบัญชีเงินฝากประจำระยะหนึ่งปี ฝากเดือนละ 300,000 วอน

เป้าหมายคือเอาเงินที่เก็บได้ตอนครบกำหนดไปเที่ยวกับพ่อแม่

แต่พอหน้าร้อนเครื่องเล่นเกมที่อยากได้ออกใหม่ ใจเขาก็เริ่มหวั่นไหว

เขาก็รู้ว่าถ้าถอนเงินฝากกลางคันจะแทบไม่ได้ดอกเบี้ยตามที่ตกลงไว้

ฮาจุนตั้งใจว่าในเมื่อสัญญากับพ่อแม่เรื่องไปเที่ยวแล้ว ก็ต้องรักษาสัญญาจนถึงที่สุด

แทนที่จะทำแบบนั้น เขาตัดสินใจเก็บเงินแยกไว้ทีละนิดทุกเดือนเพื่อซื้อเครื่องเล่นเกม

ในที่สุดตอนปลายปีเงินฝากก็ครบกำหนด เขาได้รับทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย

ฮาจุนบอกว่าการไปเที่ยวกับพ่อแม่น่าจะอยู่ในความทรงจำได้นานกว่าเครื่องเล่นเกมมาก

ช่วงนี้ไปซูเปอร์มาร์เก็ตทีไร ราคาผักและผลไม้ก็ขึ้นจากเมื่อไม่กี่เดือนก่อนอย่างเห็นได้ชัด

สำหรับครอบครัวเรา การออกไปกินข้าวนอกบ้านทุกสุดสัปดาห์เคยเป็นความสุขเล็กๆ

แต่พอดูใบแจ้งยอดบัตรเดือนที่แล้ว ค่าอาหารสูงถึงหนึ่งในสามของเงินเดือนเลย

ในเมื่อราคาของกินของใช้ขึ้นขนาดนี้ จะออกไปกินข้าวนอกบ้านทุกสัปดาห์ต่อไปไม่ได้แล้ว

เราจึงเปิดประชุมครอบครัวและตกลงกันว่าจะกินข้าวนอกบ้านเดือนละครั้งเท่านั้น

แต่ทุกเย็นวันเสาร์ เราเริ่มไปซื้อของและทำอาหารด้วยกันทั้งครอบครัว

พอซื้อผักตามฤดูกาลและเอาวัตถุดิบที่เหลือมาทำกับข้าวของวันถัดไป ค่าอาหารก็ลดลงไปมาก

ที่ดีที่สุดคือเด็กๆ ได้ช่วยทำอาหาร และคนในครอบครัวก็ได้คุยกันมากขึ้น

เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนดึกๆ อึนจีเข้าไปดูแฟลชเซลในแอปช้อปปิ้ง

พอได้ยินว่าลดราคาแค่ชั่วโมงเดียว เธอก็ใจร้อนรีบสั่งเสื้อผ้าและเครื่องครัวมาเพียบ

ไม่กี่วันต่อมากล่องพัสดุก็มาถึง แต่เธอยุ่งเลยวางทิ้งไว้สักพักโดยไม่ได้แกะ

สองสัปดาห์ต่อมาพอเปิดกล่องดู ก็พบว่าในตู้เสื้อผ้ามีเสื้อผ้าคล้ายๆ กันอยู่แล้วหลายตัว

เธอพยายามจะคืนสินค้า แต่ระยะเวลาคืนสินค้าก็หมดไปแล้ว

อึนจีเองก็รู้ดีว่าต่อให้เสียใจตอนนี้ เงินที่ใช้ไปแล้วก็ไม่กลับคืนมา

ตั้งแต่วันนั้น เธอจึงตัดสินใจว่าถ้ามีของที่อยากซื้อ จะใส่ไว้ในตะกร้าแล้วรอหนึ่งวันก่อน

น่าแปลกที่พอผ่านไปหนึ่งวัน ของส่วนใหญ่ก็ไม่รู้สึกว่าจำเป็นอีกต่อไป

โดยุนได้งานแรกหลังเรียนจบ และได้รับเงินเดือนแรกเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

เพราะเป็นเงินเดือนแรก เขาจึงอยากใช้อย่างมีความหมาย ไม่ใช้อย่างไร้แบบแผน

อย่างแรก เขาแบ่งเงินเดือนเป็นเงินออม ค่าครองชีพ และเงินสำหรับแสดงความขอบคุณ

ที่เกาหลีมีหลายคนที่ใช้เงินเดือนแรกซื้อของขวัญให้พ่อแม่

โดยุนก็ซื้อชุดชั้นในกันหนาวอุ่นๆ ให้แม่ และซื้อรองเท้าผ้าใบใส่สบายให้พ่อ

แล้วเขาก็นึกถึงตอนที่เคยได้ทุนการศึกษาสมัยมหาวิทยาลัย จึงบริจาคเงินจำนวนเล็กน้อยให้มูลนิธิทุนการศึกษา

เงินที่เหลือครึ่งหนึ่ง เขาโอนเข้าบัญชีเงินฝากประจำทันที

พอเห็นพ่อแม่ยิ้มกว้างตอนได้รับของขวัญ โดยุนก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว

จีฮุนตกใจตอนดูใบแจ้งยอดบัตรเดือนนี้

เพราะมีบริการสมัครสมาชิกที่ตัดเงินอัตโนมัติทุกเดือนถึงเจ็ดรายการ

มีหลากหลายประเภท ตั้งแต่วิดีโอ เพลง พื้นที่เก็บรูป ไปจนถึงสมาชิกส่งฟรี

แต่ละรายการแค่ไม่กี่พันวอน แต่รวมกันแล้วเดือนละเกิน 80,000 วอน

ยิ่งไปกว่านั้น สามรายการในนั้นเป็นบริการที่แค่ลองใช้ฟรีแล้วลืมยกเลิก

พอรู้ว่าจ่ายเงินให้บริการที่ไม่ได้ใช้มาเกือบครึ่งปี เขาก็เจ็บใจจนแทบทนไม่ไหว

วันนั้นเองจีฮุนยกเลิกบริการที่ไม่ค่อยได้ใช้ทั้งหมด

ตอนนี้ทุกครั้งที่สมัครทดลองใช้ฟรี เขาจะจดวันหมดเขตไว้ในปฏิทินเสมอ

เมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว ซูจินเคยลำบากเพราะโน้ตบุ๊กเสียกะทันหัน

สำหรับเธอที่ทำงานแปลแบบฟรีแลนซ์ โน้ตบุ๊กเป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สุด

ค่าซ่อมแพงพอสมควร แต่โชคดีที่เธอจ่ายได้ทันทีด้วยเงินสำรองฉุกเฉินที่เก็บแยกไว้

แม้แต่เดือนที่รายได้น้อย ซูจินก็ฝากเงินเข้าบัญชีเงินสำรองฉุกเฉินทีละนิดทุกเดือนมาตลอด

ถ้าไม่มีเงินสำรองฉุกเฉิน เธอคงต้องหาทางผ่อนบัตรหรือกู้เงิน

เธอจึงบอกรุ่นน้องว่าถึงเงินเดือนจะน้อย ก็ต้องเก็บเงินสำรองฉุกเฉินแยกไว้ให้ได้

เธอบอกว่าสิ่งที่สำคัญกว่าจำนวนเงินคือนิสัยที่จะไม่แตะเงินก้อนนั้นถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน

ซูจินเชื่อว่าเงินสำรองฉุกเฉินไม่ใช่แค่เงิน แต่คือความสบายใจ

ไปซูเปอร์มาร์เก็ตจะเห็นสินค้าโปรซื้อหนึ่งแถมหนึ่งได้ง่ายๆ

เพราะจ่ายราคาเดียวได้ไปสองชิ้น ใครๆ ก็รู้สึกว่าคุ้มได้ง่าย

แต่อาหารที่เสียเร็วอย่างนมหรือผักนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ถ้าคนที่อยู่คนเดียวซื้อสินค้าแบบนี้ ก็มักจะกินไม่หมดแล้วต้องทิ้ง

สุดท้ายก็เท่ากับเสียเงินไปเท่ากับอาหารที่ทิ้ง จึงไม่ได้ซื้อถูกเลย

ดังนั้นก่อนไปซื้อของ ควรเช็กตู้เย็นและจดรายการของที่จำเป็นไปด้วย

ถ้าจำเป็นต้องซื้อสินค้าโปรจริงๆ ก็แบ่งกับเพื่อนบ้านหรือเพื่อนได้

ต้องจำไว้ว่าการใช้จนหมดคือการประหยัดที่แท้จริง มากกว่าการซื้อของถูก

ทุกเช้าระหว่างทางไปทำงาน แทโอจะซื้อกาแฟหนึ่งแก้วที่ร้านหน้าบริษัท

วันหนึ่งเพื่อนร่วมงานถามว่าเคยลองคำนวณค่ากาแฟดูไหม

ถ้าซื้อกาแฟแก้วละ 5,000 วอนเดือนละยี่สิบครั้ง ก็จะเป็น 100,000 วอน

ถ้าคิดเป็นปีก็ 1.2 ล้านวอน เป็นเงินที่พอไปเที่ยวต่างประเทศระยะสั้นได้

แทนที่จะเลิกกาแฟ แทโอเริ่มชงกาแฟที่บ้านใส่แก้วเก็บความเย็นพกไป

เขาเก็บความสุขในการแวะร้านกาแฟไปดื่มกาแฟที่ชอบไว้แค่วันศุกร์

พอโอนเงินที่ประหยัดได้เข้าบัญชีท่องเที่ยวทุกสัปดาห์ ครึ่งปีก็เก็บได้เป็นเงินก้อนพอสมควร

แทโอรู้สึกว่าแค่เปลี่ยนนิสัยเล็กๆ อย่างเดียวก็เข้าใกล้เป้าหมายได้

จุนซอน้องชายของฉันซึ่งเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยประกาศว่าจะเก็บเงินซื้อโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่

อย่างแรกเลยเขาบอกว่าจะเลิกนั่งแท็กซี่ทุกเช้าแล้วนั่งรถเมล์แทน

แต่ทั้งที่บอกว่าจะไม่นั่งแท็กซี่ สองสัปดาห์ต่อมาจุนซอก็ยังตื่นสายแล้วนั่งแท็กซี่อยู่

พอฉันคำนวณค่าแท็กซี่หนึ่งเดือนให้ดู น้องชายก็ตกใจมาก

เพราะเขาเสียค่าแท็กซี่ไปเกือบครึ่งหนึ่งของราคาโน้ตบุ๊ก

ตั้งแต่วันนั้น จุนซอตั้งนาฬิกาปลุกเร็วขึ้นสามสิบนาทีแล้วเดินไปป้ายรถเมล์

เงินที่เคยหมดไปกับค่าแท็กซี่ เขาก็แยกใส่บัญชีสำหรับซื้อโน้ตบุ๊กทุกสัปดาห์

ราวปลายภาคเรียน น้องชายก็ซื้อโน้ตบุ๊กที่อยากได้ด้วยเงินที่เก็บเองได้

เมื่อวานโซฮีเพื่อนของฉันบอกว่า “ได้ยินว่าร้านขนมปังแถวบ้านค่าเช่าขึ้น เลยจะปิดเดือนหน้า”

ร้านขนมปังนั้นเป็นร้านที่ฉันไปมาตลอดเจ็ดปีตั้งแต่ย้ายมาอยู่ย่านนี้

ด้วยความเสียดาย ฉันจึงแวะไปตอนเลิกงานแล้วถามเจ้าของร้านอย่างระมัดระวัง

เจ้าของร้านบอกว่าค่าเช่าร้านฝั่งถนนใหญ่ขึ้นมากจนอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว

แต่ไม่ได้จะปิดร้าน เขาวางแผนจะย้ายไปร้านเล็กๆ ในซอย

เขาบอกว่าเพราะร้านเล็กลงจึงจะลดชนิดขนมปัง แต่ราคาจะคงเดิม

ฉันบอกโซฮีว่าข่าวลือนั้นจริงแค่ครึ่งเดียว แล้วชวนเธอไปร้านใหม่ด้วยกัน

ฉันรู้สึกอีกครั้งว่าการไปตรวจสอบด้วยตัวเองสำคัญกว่าการตัดสินจากข่าวลือเพียงอย่างเดียว

ระหว่างจัดของก่อนย้ายบ้าน ดาอึนก็พบว่ามีของที่ไม่ได้ใช้อยู่เยอะมาก

เพื่อนร่วมงานแนะนำว่า “ได้ยินว่าช่วงนี้คนขายของที่ไม่ได้ใช้ผ่านแอปซื้อขายของมือสองในละแวกบ้านเยอะเลย ลองดูสิ”

ดาอึนถ่ายรูปเครื่องปั่นที่แทบจะใหม่และหนังสือที่อ่านจบแล้วโพสต์ลงแอป

เธอตั้งราคาประมาณหนึ่งในสามของราคาของใหม่ และเขียนสภาพสินค้าตามจริง

ภายในวันเดียวก็มีหลายคนติดต่อมา และสุดสัปดาห์เธอก็นัดเจอกันที่สวนสาธารณะแถวบ้านเพื่อซื้อขาย

พอรวมเงินที่ขายของได้ในหนึ่งเดือน ก็พอจ่ายค่าย้ายบ้านได้ส่วนหนึ่ง

ที่สำคัญที่สุดคือของน้อยลง การย้ายเข้าบ้านใหม่จึงเบาขึ้นมาก

ตอนนี้เวลาซื้อของ ดาอึนก็คิดด้วยว่าภายหลังจะขายต่อได้ไหม

ยูนาสั่งเสื้อโค้ตฤดูหนาวที่ลดราคาครึ่งหนึ่งจากเว็บช้อปปิ้งต่างประเทศ

แต่เสื้อโค้ตที่มาถึงหลังผ่านไปสองสัปดาห์กลับเล็กกว่าที่คิดมากจนใส่ไม่ได้

เธอไม่ทันได้ตรวจดูว่าแต่ละประเทศมีมาตรฐานไซซ์เสื้อผ้าต่างกัน

พอหาข้อมูลเรื่องคืนสินค้า ก็พบว่าค่าส่งต่างประเทศแทบจะเท่ากับราคาเสื้อโค้ต

ยูนาคิดอยู่นานแล้วก็ถือว่าทำบุญ ยกเสื้อโค้ตให้ลูกพี่ลูกน้องคนเล็กที่ตัวเล็ก

พอเห็นลูกพี่ลูกน้องใส่เสื้อโค้ตแล้วดีใจ ความหงุดหงิดใจก็คลายลงบ้าง

หลังจากนั้นเวลาซื้อเสื้อผ้าจากต่างประเทศ ยูนาจะอ่านตารางไซซ์และเงื่อนไขการคืนสินค้าก่อน

เธอได้เรียนรู้ว่าการซื้อของถูกก็สำคัญ แต่ต้องคิดถึงค่าใช้จ่ายเวลาที่ซื้อพลาดด้วย

มียองทำงานบริษัทในวันธรรมดา ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ขายเทียนหอมที่ทำเองทางออนไลน์

ตอนแรกเธอแค่ทำเทียนหอมเป็นงานอดิเรกแล้วให้เพื่อนๆ เป็นของขวัญ

แต่เพื่อนๆ บอกว่าต่อให้ต้องจ่ายเงินก็อยากซื้อ เธอจึงเปิดร้านออนไลน์เล็กๆ

หักค่าวัตถุดิบ ค่าบรรจุภัณฑ์ และค่าส่งแล้ว เงินที่เหลือก็ไม่ได้มากอย่างที่คิด

เธอจึงเริ่มจดบันทึกยอดขายและรายจ่ายอย่างละเอียดทุกเดือน

เธอยังได้รู้ว่าเงินที่ได้จากงานเสริมก็เป็นรายได้ จึงต้องยื่นภาษีทุกปี

ถึงจะยุ่งขึ้นนิดหน่อย แต่ด้วยรายได้จากงานเสริม เธอก็เก็บเงินเที่ยวได้เร็วขึ้น

มียองบอกว่าการได้หาเงินจากสิ่งที่ชอบคือความภูมิใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

ฉันได้รับใบแจ้งค่าไฟเดือนที่แล้ว และยอดเงินเกือบเป็นสองเท่าของปกติ

เพราะไม่ได้เปิดแอร์มากขนาดนั้น ฉันจึงรู้สึกว่าแปลกๆ

สุดสัปดาห์ฉันจึงตัดสินใจตรวจดูเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านทีละเครื่อง

ปรากฏว่าประตูตู้เย็นกิมจิเครื่องเก่าที่ระเบียงปิดไม่สนิท

เพราะความเย็นรั่วออกทางช่องประตู ตู้เย็นจึงทำงานไม่หยุดเลย

ฉันเปลี่ยนขอบยางใหม่ และถอดปลั๊กเครื่องใช้ที่ไม่ได้ใช้ไว้ด้วย

พอได้รับใบแจ้งหนี้เดือนถัดไป ค่าไฟก็กลับมาเป็นปกติ

หลังจากเรื่องนี้ ฉันก็ติดนิสัยว่าถ้าค่าใช้จ่ายขึ้นกะทันหันจะหาสาเหตุก่อน

ถ้าหาบ้านในเกาหลี จะได้ยินคำว่าจอนเซบ่อยๆ

ตอนที่เพิ่งมาเกาหลีได้ไม่นาน ฉันไม่รู้เลยว่าคำนี้หมายถึงอะไร

ถ้าสรุปคำอธิบายของนายหน้าอสังหาฯ สั้นๆ จอนเซคือการอยู่อาศัยโดยไม่ต้องจ่ายค่าเช่ารายเดือน แต่ฝากเงินประกันก้อนใหญ่ไว้

เมื่อหมดสัญญา เจ้าของบ้านจะคืนเงินประกันนั้นให้ผู้เช่า

ในทางกลับกัน การเช่ารายเดือนเงินประกันค่อนข้างน้อย แต่ต้องจ่ายค่าเช่าทุกเดือน

จอนเซต้องใช้เงินก้อน แต่เพราะรายจ่ายแต่ละเดือนน้อย จึงได้เปรียบในการออมเงิน

แต่นายหน้าเน้นย้ำว่าก่อนทำสัญญาต้องตรวจสอบให้ได้ว่าบ้านหลังนั้นมีเงินกู้อยู่เท่าไร

สุดท้ายฉันตรวจเอกสารอย่างละเอียดเพื่อปกป้องเงินประกัน แล้วจึงทำสัญญาเช่าบ้านช็อนเซหลังเล็กๆ

กายองเข้าเว็บช้อปปิ้งออนไลน์เพื่อซื้อแชมพูที่ต้องใช้

แต่คูปองลด 10,000 วอนเมื่อซื้อครบ 50,000 วอนขึ้นไปก็สะดุดตาเธอ

แชมพูราคา 15,000 วอน เธอจึงใส่ของอื่นๆ เพิ่มลงตะกร้าเพื่อจะใช้คูปอง

แม้จะได้ส่วนลด 10,000 วอนจากคูปอง แต่สุดท้ายเธอก็จ่ายเงินไปเกือบสามเท่าของที่ตั้งใจไว้

ของที่ซื้อมาใหม่ส่วนใหญ่ไม่ได้จำเป็นต้องใช้ในตอนนั้น

ตั้งใจจะได้ส่วนลด แต่กลับเสียเงินมากขึ้น

หลังจากนั้นก่อนใช้คูปอง กายองจะคำนวณแยกเฉพาะราคาของที่ตั้งใจจะซื้อแต่แรก

เธอเริ่มคิดว่าสิ่งที่สำคัญกว่าส่วนลดคือการไตร่ตรองว่าของนั้นจำเป็นจริงๆ หรือไม่

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันซื้อรองเท้าบูทราคาถูกคู่ใหม่ทุกฤดูหนาว

ราคาถูกก็จริง แต่ใส่ได้แค่ฤดูเดียวพื้นรองเท้าก็หลุดหรือไม่ก็น้ำซึม

ปีนี้พอฉันจะซื้อบูทราคาถูกอีก คุณตาก็บอกให้ลองคำนวณเงินที่ใช้ไปทั้งหมดที่ผ่านมา

พอคำนวณดู ราคาสามคู่รวมกันแพงกว่าบูทคุณภาพดีหนึ่งคู่

คุณตาบอกว่า “แทนที่จะซื้อของถูกทุกปี ซื้อของดีสักคู่แล้วใส่ไปนานๆ ดีกว่า”

ปีนี้ฉันจึงยอมจ่ายเกินงบนิดหน่อย ซื้อบูทหนังคุณภาพดีมาหนึ่งคู่

ตอนแรกลังเลเพราะราคา แต่ถึงจะเดินบนถนนหิมะกลางฤดูหนาว เท้าก็ไม่เปียกเลย

ฉันได้เรียนรู้ว่าเวลาซื้อของ ต้องดูก่อนว่าใช้ได้นานแค่ไหน มากกว่าดูป้ายราคา

หลังจากย้ายมาอยู่ใกล้ที่ทำงาน คุณฮยอนอูก็ลังเลว่าจะซื้อรถดีหรือไม่

เขาเดินไปกลับที่ทำงานได้ แต่คิดว่าถ้ามีรถก็น่าจะสะดวกเวลาไปเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์

เขาลองจดค่าใช้จ่ายต่อเดือนทั้งหมด ตั้งแต่ค่างวดรถ ค่าประกัน ค่าจอดรถ ไปจนถึงค่าน้ำมัน

พอคำนวณดูแล้ว รถที่จะขับแค่เดือนละสองสามครั้งดูเหมือนจะกินเงินเดือนไปเกือบหนึ่งในสาม

คุณฮยอนอูสรุปว่า แทนที่จะถึงขั้นกู้เงินมาซื้อรถที่ใช้แค่นานๆ ครั้ง สู้เช่าขับเฉพาะตอนที่จำเป็นดีกว่า

เขาจึงสมัครใช้บริการแชร์รถที่เช่าเป็นรายชั่วโมงได้

เงินที่ประหยัดได้จากการไม่ซื้อรถ เขาฝากเข้าบัญชีสำหรับเก็บเงินซื้อบ้านทุกเดือน

แน่นอนว่าเขาบอกว่าถ้าวันหลังชีวิตเปลี่ยนไป ก็จะลองคิดทบทวนใหม่อีกครั้งตอนนั้น