การอ่านภาษาเกาหลี — มารยาท

ด้านหลังอพาร์ตเมนต์ของเรามีแปลงผักส่วนกลางเล็ก ๆ ที่ผู้อยู่อาศัยช่วยกันดูแล

แต่พอถึงหน้าร้อน คนที่รดน้ำก็รดอยู่คนเดิม ส่วนผลผลิตทุกคนเอาไปเท่า ๆ กัน

วันหนึ่งที่ความไม่พอใจกำลังสะสม สามีกลับมาจากสำนักงานนิติบุคคลแล้วบอกว่า “ตัวแทนแปลงผักบอกว่าให้จัดเวรรดน้ำกัน”

ตอนแรกก็มีเพื่อนบ้านบางคนคัดค้านว่ายุ่งยาก

แต่พอที่ประชุมให้แต่ละคนเลือกวันได้ตามความสะดวกของตัวเอง เพื่อนบ้านที่เคยคัดค้านก็เปลี่ยนใจในไม่ช้า

หลังจากติดตารางเวรไว้ที่บอร์ดประกาศ ก็เกิดธรรมเนียมขอให้คนอื่นช่วยล่วงหน้าในวันที่ตัวเองรดน้ำไม่ได้

ตอนนั้นฉันจึงได้รู้ว่ากฎที่ยุติธรรมกลับช่วยลดภาระระหว่างเพื่อนบ้าน

ชมรมอาสาที่ฉันเป็นสมาชิกไปช่วยตักอาหารที่โรงทานฟรีทุกวันเสาร์

แต่ช่วงนี้สมาชิกที่จู่ ๆ ก็ติดต่อมาคืนก่อนหน้าว่ามาไม่ได้มีเพิ่มขึ้นมาก

พอคนไม่พอ สมาชิกที่เหลือก็ต้องทำงานหนักเป็นสองเท่า และเคยมีครั้งที่อาหารออกช้าด้วย

สุดท้ายก็มีการประชุมวาระพิเศษ สมาชิกต่างเสนอความเห็นกันไป บ้างก็ว่าให้เก็บค่าปรับ บ้างก็ว่าให้เปิดเผยรายชื่อผู้เข้าร่วม

ที่น่าแปลกใจคือ ข้อเสนอที่ได้รับเสียงสนับสนุนมากที่สุดไม่ใช่ค่าปรับหรือการเปิดเผยรายชื่อ แต่เป็นระบบหาคนแทน

คือคนที่มาไม่ได้ต้องหาคนมาแทนเอง ถ้าหาไม่ได้ก็ต้องแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อยสามวัน

หลังเปลี่ยนกฎได้สองเดือน การยกเลิกกะทันหันก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ฉันได้เรียนรู้ว่าวิธีแบ่งความรับผิดชอบอาจได้ผลกว่าการลงโทษคน

ตู้เย็นส่วนกลางในออฟฟิศของเราเต็มไปด้วยอาหารที่ไม่มีเจ้าของอยู่เสมอ

ฉันทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเสนอในที่ประชุมว่าทุกวันศุกร์ให้ทิ้งอาหารที่ไม่มีชื่อ

ทุกคนเห็นด้วย และฉันก็อาสาเป็นคนรับผิดชอบจัดเก็บคนแรก

แต่บ่ายวันศุกร์ กล่องกับข้าวของฉันเองที่ใส่ไว้ตั้งแต่หลายสัปดาห์ก่อนก็โผล่ออกมาจากด้านในสุดของตู้เย็นในสภาพขึ้นรา

เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ ถามเหมือนแซวว่า “ไหนบอกว่าของที่ไม่มีชื่อให้ทิ้งให้หมดไง แล้วอันนี้ของใครล่ะ”

ฉันหน้าแดงไปหมด ขอโทษทันทีตรงนั้นแล้วล้างกล่องกับข้าวจนสะอาด

หลังจากนั้น ก่อนจะเรียกร้องให้คนอื่นทำตามกฎ ฉันก็หันมาทบทวนการกระทำของตัวเองก่อน

เรียกได้ว่าฉันได้เรียนรู้ด้วยตัวเองว่า คนตั้งกฎต้องทำตามก่อน กฎจึงจะมีน้ำหนัก

ต้นปีนี้ ครอบครัวเราสัญญากันว่าจะวางโทรศัพท์ไว้ห่าง ๆ ในเวลากินข้าว

คนที่เริ่มเสนอกฎนี้คือพ่อ ที่มักบอกว่าเสียดายที่เราคุยกันน้อยลง

ช่วงไม่กี่สัปดาห์แรก บนโต๊ะอาหารก็มีเรื่องโรงเรียนและที่ทำงานให้คุยกันอีกครั้งในรอบนาน

แต่เย็นวันหนึ่ง พ่อกำลังแอบดูโทรศัพท์อยู่ใต้โต๊ะ

พอน้องคนเล็กถามว่า “ไหนบอกว่าตอนกินข้าวอย่าดูโทรศัพท์ไง แล้วทำไมพ่อดูล่ะ” โต๊ะอาหารก็เงียบกริบ

พ่ออธิบายว่าเป็นเรื่องด่วนจากที่ทำงาน แต่ก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนผิดกฎก่อน

หลังจากวันนั้น เราก็เพิ่มข้อยกเว้นอีกข้อว่า เรื่องที่ด่วนจริง ๆ ให้ลุกออกจากโต๊ะไปรับ

ฉันรู้สึกว่าการปรับกฎให้เข้ากับความเป็นจริงก็สำคัญพอ ๆ กับการทำตามกฎ

พอถึงช่วงสอบ ห้องสมุดของโรงเรียนเราก็เกิดสงครามแย่งที่นั่งตั้งแต่เช้า

ฉันเองก็เคยวางกระเป๋าและหนังสือจองที่ไว้ให้เพื่อน ๆ ด้วย

วันนั้นฉันก็วางแค่หนังสือไว้บนที่ว่างแล้วรอเพื่อน ๆ อยู่

ตอนนั้นมีนักเรียนคนหนึ่งเดินเข้ามาถามอย่างระมัดระวังว่าตรงนี้มีคนนั่งจริง ๆ หรือเปล่า

เพื่อน ๆ ยังไม่ได้ออกจากบ้านเลย ฉันจึงตอบไม่ได้ในทันที

สุดท้ายฉันก็เก็บของออกจากที่ของเพื่อน ๆ นักเรียนคนนั้นขอบคุณแล้วนั่งลงอย่างเงียบ ๆ

ที่แท้กฎของห้องสมุดก็ห้ามจองที่นั่งแทนคนอื่นไว้ด้วย

นิสัยที่ฉันเคยคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาเพราะสะดวก กลับเป็นเรื่องไม่ยุติธรรมสำหรับใครบางคน

เมื่อเดือนที่แล้ว ฉันเจอโทรศัพท์ไม่มีเจ้าของเครื่องหนึ่งบนม้านั่งในสนามเด็กเล่นแถวบ้าน

เพราะหน้าจอล็อกอยู่ ดูเบอร์ติดต่อไม่ได้ ฉันจึงนำโทรศัพท์ไปฝากไว้ที่ป้อมตำรวจใกล้ ๆ

ตำรวจขอให้ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ ไม่กี่วันต่อมาคุณตาที่เป็นเจ้าของก็โทรมาที่บ้าน

แม่ที่รับสายบอกต่อว่า “คุณตาเขาถามว่าอยากได้ของขวัญอะไรน่ะ”

ได้ยินว่าในโทรศัพท์มีรูปของภรรยาที่ล่วงลับไปแล้วเต็มไปหมด จึงเป็นของที่มีค่ามากสำหรับคุณตา

ฉันบอกว่าแค่ทำสิ่งที่ควรทำ แล้วปฏิเสธของขวัญอย่างสุภาพ

คุณตาจึงสัญญาแทนว่า ต่อไปถ้าเจอของที่ใครทำหาย จะต้องช่วยหาเจ้าของให้แน่นอน

พอคิดว่าน้ำใจเล็ก ๆ จะนำไปสู่น้ำใจอื่นต่อไป ใจฉันก็อบอุ่นขึ้นมา

ฮาจุน เพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัยของฉัน เป็นพยาบาลชายที่ทำงานในโรงพยาบาลทั่วไป

เมื่อไม่นานมานี้ ตอนที่เจอกันในรอบนาน ฮาจุนเล่าระบายเรื่องที่เขาเจออยู่ช่วงนี้

“วันนี้ก็มีคนไข้ถามอีกว่าฉันเป็นหมอหรือเปล่า” ฮาจุนพูดพลางยิ้มขื่น ๆ

เขาบอกว่ายังมีคนอีกมากที่คิดว่าผู้ชายที่ใส่เสื้อกาวน์สีขาวต้องเป็นหมอ

ในทางกลับกัน เพื่อนร่วมงานที่เป็นหมอผู้หญิงมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพยาบาล จนต้องอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฮาจุนบอกว่าทุกครั้งแทนที่จะไม่พอใจ เขาจะอธิบายหน้าที่ของตัวเองอย่างใจเย็น

พอได้ฟังแบบนั้น ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เคยเดาอาชีพของใครบางคนจากรูปลักษณ์ภายนอกเหมือนกัน

อคติที่ดูเล็กน้อย ถ้าเกิดซ้ำทุกวันก็อาจกลายเป็นความเหนื่อยล้าอย่างมากสำหรับใครบางคนได้

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ฉันทำงานพาร์ตไทม์เป็นแคชเชียร์ที่ร้านขนมปังแถวบ้านทุกเย็น

วันหนึ่งตอนสรุปยอดปิดร้าน เงินในลิ้นชักเก็บเงินน้อยกว่ายอดรวมในใบเสร็จตั้งหนึ่งหมื่นวอน

พอนึกดี ๆ ก็จำได้ว่าทอนเงินให้ลูกค้าเกินไปหนึ่งหมื่นวอน

วันรุ่งขึ้นเจ้าของร้านถามว่าทำไมยอดเมื่อวานไม่ตรง ฉันจึงบอกตามตรงว่าเป็นความผิดพลาดของฉันเอง

ฉันเตรียมใจไว้แล้วว่าจะโดนหักเงินเดือน แต่เจ้าของร้านกลับขอบคุณที่ฉันพูดตามตรง

แล้วบ่ายวันนั้น ลูกค้าที่ได้เงินทอนเกินก็มาที่ร้านด้วยตัวเองเพื่อคืนเงินหนึ่งหมื่นวอน

เจ้าของร้านจัดขนมปังให้ลูกค้าถุงหนึ่ง แล้วหัวเราะบอกว่าเพราะมีคนซื่อสัตย์แบบนี้ การค้าขายถึงได้มีความสุข

จากเรื่องนั้น ฉันได้เรียนรู้ว่าท่าทีที่ปกปิดความผิดพลาดเป็นปัญหาใหญ่กว่าตัวความผิดพลาดเอง

พอใกล้ถึงช่วงเทศกาล ฉันรู้สึกกังวลมาก่อนความดีใจที่จะได้เจอญาติๆ

พอเจอหน้ากันปุ๊บ ญาติผู้ใหญ่ก็ถามว่าเงินเดือนฉันเท่าไหร่ เหมือนเป็นคำทักทาย

ฉันรู้ว่าท่านพูดเพราะเป็นห่วง แต่ทุกครั้งที่ได้ยินก็รู้สึกเหมือนถูกเอาไปเปรียบเทียบกับใครสักคน

ช่วงนี้แม้แต่ในครอบครัวก็เริ่มมีเสียงที่บอกว่าควรระวังคำถามส่วนตัวแบบนี้มากขึ้นทีละนิด

ปีนี้ที่บ้านเรา ลุงคนโตเป็นคนเสนอขึ้นมาก่อนว่าอย่าพูดเรื่องผลการเรียน เงินเดือน และการแต่งงาน

แต่เราคุยกันเรื่องหนังสือที่อ่านแล้วสนุกช่วงนี้หรือเรื่องการเดินทางแทน บรรยากาศก็สบายๆ ขึ้นมาก

ฉันคิดว่าเส้นแบ่งระหว่างความใส่ใจกับการสอดรู้สอดเห็น สุดท้ายแล้วขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายยินดีกับคำถามนั้นหรือเปล่า

ที่มุมหนึ่งของศูนย์ชุมชนในละแวกบ้านเรา มีห้องสมุดเครื่องมือที่ชาวบ้านยืมเครื่องมือไปใช้ได้ฟรี

ที่นี่ได้รับความนิยมมาก เพราะยืมของอย่างสว่านหรือบันไดที่นานๆ จะใช้ทีแต่ซื้อแล้วเสียดายเงินได้

แต่ช่วงหนึ่งมีเครื่องมือที่ถูกส่งคืนมาทั้งที่เปื้อนดินหรือชิ้นส่วนหายเพิ่มขึ้น การดูแลจึงยากขึ้น

ชาวบ้านที่ดูแลจึงติดป้ายประกาศไว้ที่ทางเข้าว่า “เครื่องมือที่ยืมไป ให้เช็ดทำความสะอาดก่อนนำมาคืน”

ในเวลาเดียวกันก็มีขั้นตอนใหม่ คือตรวจนับจำนวนชิ้นส่วนด้วยกันตอนนำมาคืน

ตอนแรกก็มีคนบ่นว่ายุ่งยาก แต่ผ่านไปไม่กี่เดือน เครื่องมือที่เสียก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ฉันได้รู้ว่ายิ่งเป็นของส่วนรวม ก็ยิ่งต้องใช้อย่างระมัดระวังมากกว่าของตัวเอง ถึงจะใช้ร่วมกันได้นานๆ

คุณปู่ของฉันขึ้นชื่อในละแวกบ้านว่าเป็นคนที่เคารพสัญญาณไฟจราจรมากที่สุด

แม้แต่ตอนเช้ามืดที่ไม่มีรถวิ่งผ่านสักคัน คุณปู่ก็ยืนรออยู่หน้าทางม้าลายจนกว่าไฟเขียวจะติด

วันหนึ่งตอนที่ไปตลาดด้วยกัน ผู้คนเริ่มข้ามถนนกันทีละคนสองคนทั้งที่ไฟยังแดงอยู่

พอฉันบอกว่าเราข้ามไปเลยเถอะ คุณปู่ก็พูดว่า “ต่อให้คนอื่นข้ามกันหมด ปู่ก็จะรอ”

พอถามถึงเหตุผล คุณปู่ตอบว่าเด็กๆ ที่มองอยู่ข้างๆ จะเรียนรู้โดยทำตามผู้ใหญ่

จริงๆ ด้วย ฝั่งตรงข้ามมีเด็กน้อยที่จูงมือแม่อยู่กำลังจ้องมองคุณปู่ไม่วางตา

ตั้งแต่วันนั้น ฉันก็พยายามฝึกนิสัยรอสัญญาณไฟ ยิ่งรีบก็ยิ่งต้องรอ

ฉันได้รู้ว่าแม้จะดูเหมือนไม่มีใครมอง แต่ก็มีใครสักคนคอยดูและเรียนรู้จากการกระทำของผู้ใหญ่อยู่เสมอ

ที่หมู่บ้านชนบทของเรา ผู้ใหญ่บ้านคนเดิมดูแลงานของหมู่บ้านมาเกือบยี่สิบปี

ผู้ใหญ่บ้านขยันและยุติธรรม จึงได้รับความไว้วางใจจากชาวบ้านอย่างมาก

แต่ในการประชุมช่วงปลายปีที่แล้ว ผู้ใหญ่บ้านพูดว่า “ตอนนี้ผมจะส่งต่อตำแหน่งให้คนหนุ่มสาวแล้วครับ”

พอทุกคนตกใจและถามถึงเหตุผล ท่านก็บอกว่าถ้าคนคนเดียวทำหน้าที่นานเกินไป ความคิดใหม่ๆ ก็จะเข้ามาได้ยาก

หลังจากนั้น หมู่บ้านก็จัดการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก มีผู้สมัครหลายคนออกมานำเสนอแผนงานของตัวเอง

ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ที่ได้รับเลือกเป็นชาวบ้านวัยสามสิบกว่าที่ย้ายมาทำการเกษตรได้ห้าปีแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านคนเก่าตอนนี้แค่คอยให้คำแนะนำอยู่เบื้องหลัง และช่วยเหลือผู้ใหญ่บ้านคนใหม่อย่างเงียบๆ

ฉันคิดว่าการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรถอยออกมาก็เป็นความรับผิดชอบสำคัญต่อชุมชนเช่นกัน

เป็นเวลานานที่ฉันไม่เคยคิดว่าการไปสายกว่าเวลานัดสักสิบนาทีเป็นเรื่องใหญ่

เพราะเพื่อนๆ ก็หัวเราะแล้วปล่อยผ่าน ฉันจึงไม่เคยคิดว่ามันเป็นปัญหาใหญ่

แต่วันหนึ่งในกลุ่มติวสัมภาษณ์งาน รุ่นพี่คนหนึ่งเรียกฉันไปคุยเงียบๆ

รุ่นพี่เตือนว่าถ้าไปสายจนติดเป็นนิสัย พอถึงวันที่สำคัญจริงๆ ก็จะไปสายด้วย

คำพูดนั้นติดอยู่ในใจ สัปดาห์นั้นฉันจึงลองจดเวลาที่ไปถึงที่นัดไว้ทั้งหมด

พอดูบันทึกแล้ว จากการนัดเจ็ดครั้ง ฉันไปถึงตรงเวลาแค่ครั้งเดียว

หลังจากนั้น ฉันกำหนดเวลาออกจากบ้านโดยไม่ได้ยึดเวลานัด แต่ยึดเวลาที่อยากไปถึง

เพิ่งมารู้ตอนนี้เองว่าการเคารพเวลาของคนอื่นคือก้าวแรกของการสร้างความไว้วางใจ

คุณตาของฉันมักไม่พอใจคนรุ่นใหม่อยู่เสมอ

ทุกครั้งที่ดูข่าว คุณตาจะจุ๊ปากแล้วพูดว่า “เด็กสมัยนี้ขี้เกียจตัวเป็นขน”

แต่เมื่อฤดูหนาวที่แล้ว กลุ่มอาสาสมัครส่งถ่านอัดแท่งได้มาที่ชุมชนบนเนินเขาที่บ้านคุณตาตั้งอยู่

อาสาสมัครส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยและพนักงานบริษัทวัยยี่สิบกว่า

พวกเขาขึ้นลงตามตรอกที่สูงชันทั้งวัน ขนถ่านอัดแท่งหลายพันก้อน

พอเห็นคนหนุ่มสาวที่หน้าเปื้อนฝุ่นดำแต่ยังยิ้มทักทาย คุณตาก็เงียบไปนาน

เย็นวันนั้นคุณตาพูดว่า การตัดสินคนทั้งรุ่นด้วยคำพูดเพียงคำเดียวนั้นไม่ถูกต้อง

ฉันคิดว่าอคติจะพังทลายได้ง่ายที่สุดเมื่อได้เจอกันด้วยตัวเอง

ที่ทางเข้าตลาดในละแวกบ้านเรามีตู้เย็นแบ่งปันที่ใครก็ใส่อาหารและหยิบไปได้

เมื่อร้านอาหารหรือบ้านเรือนห่ออาหารที่เหลืออย่างสะอาดแล้วใส่ไว้ คนที่ต้องการก็หยิบไปได้อย่างอิสระ

ตอนแรกก็มีเสียงกังวลว่าอาจมีคนหยิบไปทีละมาก ๆ

จึงมีการเขียนข้อตกลงติดไว้ที่ประตูตู้เย็นว่า หนึ่งคนหยิบได้ครั้งละไม่เกินสองชิ้น

คุณตาคนหนึ่งที่เพิ่งย้ายมาไม่นานเห็นตู้เย็นแล้วก็ดีใจ พูดว่า “นี่เองตู้เย็นแบ่งปันที่ได้ยินคนเขาพูดถึงกัน”

วันรุ่งขึ้น คุณตาแบ่งกิมจิที่ดองเองใส่กล่องเล็ก ๆ แล้วนำไปใส่ไว้ในตู้เย็น

ฉันคิดว่าตู้เย็นนี้อยู่ได้นานเพราะไม่ใช่ที่ที่มีแต่คนรับ แต่เป็นที่ที่ทุกคนช่วยกันเติมทีละนิด

พอถึงเวลาพักเที่ยง ร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้ที่ทำงานก็เต็มไปด้วยลูกค้าเสมอ

วันนั้นพนักงานพาร์ตไทม์คนใหม่รับออร์เดอร์อยู่คนเดียวจนดูวุ่นวายไปหมด

ลูกค้าคนหนึ่งเร่งเสียงดังไม่หยุด ทั้งถามว่าทำไมอาหารออกช้าขนาดนี้ ทั้งถามว่าทำไมไม่เอาน้ำมาให้

พนักงานพาร์ตไทม์ก้มหัวไม่หยุด พูดซ้ำแต่คำว่าขอโทษ

แล้วคุณยายที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ก็พูดอย่างนุ่มนวลว่า “ทุกคนก็ยุ่งกันอยู่ รอกันอีกสักหน่อยเถอะ”

ในร้านเงียบลงไปครู่หนึ่ง ลูกค้าคนนั้นก็คงจะเขินจึงไม่เร่งอีก

ข้างเคาน์เตอร์คิดเงินมีข้อความติดไว้ว่า พนักงานก็เป็นครอบครัวอันเป็นที่รักของใครบางคน

เป็นวันที่ทำให้ฉันได้คิดอีกครั้งว่า ไม่มีใครที่ควรถูกปฏิบัติอย่างไม่ให้เกียรติเพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นลูกค้า

ตอนเข้ามหาวิทยาลัย ฉันตัดสินใจขายจักรยานที่ขี่สมัยมัธยมปลายเป็นของมือสอง

ภายนอกดูสะอาดดี แต่ที่จริงเบรกล้อหลังมีปัญหาลื่นนิดหน่อย

ฉันคิดว่าจำเป็นต้องบอกเรื่องนั้นด้วยหรือ เลยเขียนในประกาศขายแค่ว่าสภาพดี

พ่อเห็นประกาศแล้วก็บอกว่า “ถ้าคนซื้อถามว่าสภาพโอเคไหม ก็เล่าเรื่องเบรกก่อนเลย”

พ่อพูดเสริมว่าตำหนิที่ซ่อนไว้สุดท้ายก็จะถูกเปิดเผย และตอนนั้นสิ่งที่เสียไปคือความเชื่อใจมากกว่าเงิน

สุดท้ายฉันก็แก้ประกาศ เขียนเรื่องปัญหาเบรกลงไป แล้วลดราคาลงนิดหน่อย

คนที่มาซื้อจักรยานขอบคุณที่ฉันพูดตามตรง และบอกว่าจะซ่อมเองแล้วขี่

ไม่กี่วันต่อมา คนนั้นส่งข้อความขอบคุณมาพร้อมรูปจักรยานที่ซ่อมเบรกแล้ว

ช่วงวันหยุดชูซอกที่ผ่านมา ฉันนั่งรถบัสด่วนเพื่อกลับบ้านเกิด

ที่นั่งข้าง ๆ มีนักศึกษาต่างชาติคนหนึ่งนั่งกอดกระเป๋าใบใหญ่ไว้แน่น

ออกรถไปได้ราวสามสิบนาที หน้าของนักศึกษาคนนั้นก็ซีดขาว เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก

ฉันลังเลเพราะกลัวจะดูเป็นการยุ่งเรื่องคนอื่น แต่ก็ถามอย่างระมัดระวังว่าไม่สบายท้องหรือเปล่า

นักศึกษาพยักหน้าอย่างอ่อนแรง บอกว่าไม่เคยนั่งรถบัสนานขนาดนี้เลยเมารถ

ฉันสลับให้เขานั่งริมหน้าต่าง แล้วยื่นยาแก้เมารถกับน้ำดื่มที่มีอยู่ในกระเป๋าให้

หลังจากได้สูดอากาศที่จุดพักรถ นักศึกษาก็บอกว่าดีขึ้นมากแล้ว และขอบคุณฉันหลายครั้ง

ตั้งแต่วันนั้น ถึงจะเป็นคนแปลกหน้า ถ้าเห็นใครดูไม่ไหว ฉันก็พยายามกล้าที่จะเป็นฝ่ายทักก่อน

ทุกสองเดือนครั้ง ฉันจะไปบริจาคโลหิตที่ศูนย์รับบริจาคโลหิต

พอบอกว่าบริจาคมาแล้วกว่าสามสิบครั้ง เพื่อน ๆ ทุกคนก็ทำหน้าตกใจเหมือนกันหมด

ถามว่าไม่กลัวเข็มฉีดยาเหรอ ตอนแรกฉันก็แค่เห็นเข็มมือก็เหงื่อออกแล้ว

แต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ฉันได้เห็นกับตาว่าเพื่อนที่ผ่าตัดใหญ่ฟื้นตัวได้เพราะการให้เลือด

ตั้งแต่นั้นมา การบริจาคโลหิตก็กลายเป็นวิธีที่ฉันได้เชื่อมโยงกับใครสักคนที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อ

ได้ยินว่าเลือดไม่สามารถสร้างขึ้นเองได้ สุดท้ายจึงต้องพึ่งการแบ่งปันของผู้คนเท่านั้น

แน่นอนว่ามีคนที่บริจาคโลหิตไม่ได้เพราะสุขภาพ จึงบังคับทุกคนไม่ได้

แต่ถ้าเป็นคนที่ทำได้ ก็อยากให้ลองกล้าดูสักครั้ง

ฉันเคยนั่งรถไฟใต้ดินกับเพื่อนที่มาเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ภาควิชาของเรา

เพื่อนคนนั้นมองไปรอบ ๆ ดูป้ายประกาศและสัญลักษณ์ที่ติดอยู่ทั่วตู้รถไฟอย่างแปลกใจ

พอเขาถามว่าทำไมรถไฟใต้ดินเกาหลีถึงมีกฎที่ต้องทำตามเยอะขนาดนี้ ฉันก็อธิบายให้ฟังทีละข้อ

ว่าที่นั่งสำรองเว้นว่างไว้ให้คนที่ร่างกายไม่สะดวก และถ้าจะคุยโทรศัพท์ก็ควรพูดเบา ๆ และสั้น ๆ

เพื่อนบอกว่าตอนแรกรู้สึกว่ากฎเยอะเกินไป แต่พอฟังคำอธิบายแล้วก็เข้าใจ

แล้วเขาก็พูดเสริมว่า ถ้าคนไม่รู้จักกันจะใช้พื้นที่แคบ ๆ ร่วมกัน ก็ต้องยอมกันคนละนิด

ฉันได้มองกฎที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดามาตลอดใหม่อีกครั้งผ่านสายตาของคนอื่น

ฉันคิดว่าสุดท้ายแล้วกฎก็คือข้อตกลงแห่งความเกรงใจ เพื่อให้คนแปลกหน้าอยู่ร่วมกันได้อย่างสบายใจ