การอ่านภาษาเกาหลี — ประวัติศาสตร์

เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว ฉันไปชอมซองแดที่คย็องจูกับหลานที่เรียนอยู่ชั้นประถม

ชอมซองแดเป็นสิ่งก่อสร้างที่เล่ากันว่าสร้างขึ้นในสมัยพระราชินีซอนด็อกแห่งชิลลา และเป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่สังเกตท้องฟ้า

แต่พอหลานเห็นชอมซองแดก็ถามทันทีว่าทำไมที่ดูดาวถึงเล็กแบบนี้ ฉันเลยต้องคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะตอบว่าอะไรดี

ฉันอธิบายให้ฟังว่าในสมัยที่ยังไม่มีกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่ คนเราสังเกตท้องฟ้าด้วยตาเปล่าโดยตรง

สำหรับคนในสมัยนั้น การรู้การเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวเป็นเรื่องสำคัญมากต่อการทำเกษตร

หลานบอกว่าชอมซองแดที่ก่อด้วยหินตั้งอยู่ได้โดยไม่พังทลายมากว่า 1,300 ปีนั้นน่าทึ่งมาก แล้วก็ถ่ายรูปอยู่นานเลย

ฉันเองก็ได้รู้สึกอีกครั้งว่า ถ้าตัดสินจากขนาดเพียงอย่างเดียว ก็ง่ายที่จะมองข้ามภูมิปัญญาของคนโบราณที่แฝงอยู่ในนั้น

ในช่วงปิดเทอม นักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อโดยุนไปเป็นอาสาสมัครบรรยายมรดกทางวัฒนธรรมที่วัดแฮอินซาในฮับชอน

ที่วัดแฮอินซาเก็บรักษาพัลมันแดจังกย็อง (พระไตรปิฎกเกาหลี) ที่สร้างขึ้นในสมัยโครยอไว้

วันหนึ่ง มีผู้เข้าชมคนหนึ่งถามเขาว่าแผ่นไม้มีเยอะขนาดนั้นจริง ๆ หรือ

โดยุนตอบว่าที่ได้ชื่อนี้มาก็เพราะมีแผ่นไม้ที่สลักพระคัมภีร์ทางพุทธศาสนาไว้มากกว่าแปดหมื่นแผ่น (พัลมันแปลว่าแปดหมื่น)

ที่น่าทึ่งกว่านั้นคือ ตลอดเวลากว่าเจ็ดร้อยปี แผ่นไม้เหล่านี้แทบไม่เสียหายเลย

เคล็ดลับที่มักถูกยกขึ้นมาคือจังกย็องพันจอน อาคารเก็บรักษาที่สร้างให้ลมถ่ายเทได้ดีและควบคุมความชื้นได้

อาคารนี้ได้รับการยอมรับในคุณค่าและขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก

หลังฟังคำอธิบายแล้ว ผู้เข้าชมก็ทึ่งในภูมิปัญญาเชิงวิทยาศาสตร์ของคนโบราณ

ปิดเทอมที่แล้ว ครอบครัวของซูอาไปพิพิธภัณฑ์การพิมพ์โบราณที่ชองจู

ที่นั่นมีนิทรรศการเกี่ยวกับจิกจี หนังสือที่พิมพ์ด้วยตัวพิมพ์โลหะที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน

จิกจีเป็นหนังสือที่พิมพ์ด้วยตัวพิมพ์โลหะเมื่อปี 1377 ในสมัยโครยอ ที่วัดฮึงด็อกซาในชองจู

ซูอาจ้องดูแบบจำลองตัวพิมพ์อยู่นาน แล้วก็กระซิบอะไรบางอย่างเบา ๆ กับแม่

แม่ยิ้มแล้วบอกพ่อว่า “ซูอาถามว่าทำไมตัวอักษรแต่ละตัวถึงเล็กขนาดนี้น่ะ”

พ่ออธิบายว่าถ้าทำตัวอักษรเล็ก ๆ เก็บไว้ทีละตัว ก็จะนำมาเรียงใหม่ได้หลายครั้งเพื่อพิมพ์หนังสือเล่มอื่นได้ด้วย

พอซูอาได้ยินว่าตอนนี้หนังสือเล่มนั้นเก็บรักษาไว้ที่หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส ก็บอกว่าสักวันอยากไปดูด้วยตาตัวเอง

หลังเกษียณ คุณปู่ของฉันก็ไปเป็นอาสาสมัครบรรยายที่พิพิธภัณฑ์พระราชวัง

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ฉันตามคุณปู่ไปพิพิธภัณฑ์เพื่อฟังคุณปู่บรรยาย

วันนั้นคุณปู่แนะนำจากย็องนู นาฬิกาน้ำอัตโนมัติที่จางยองซิลสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าเซจง

พอบรรยายจบ นักเรียนคนหนึ่งที่อยู่แถวหน้าก็ยกมือถามคำถาม

คุณปู่หันไปหาเพื่อนที่เป็นผู้บรรยายเรื่องนาฬิกาแดด แล้วหัวเราะพลางพูดว่า “นักเรียนคนนี้ถามว่านาฬิกาน้ำดีกว่านาฬิกาแดดหรือเปล่าแน่ะ”

เพื่อนของคุณปู่ตอบว่านาฬิกาแดดใช้ไม่ได้ในเวลากลางคืนที่ไม่มีแสงอาทิตย์หรือในวันที่ฟ้าครึ้ม แต่นาฬิกาน้ำบอกเวลาได้ตลอด

นอกจากนี้ยังว่ากันว่า เมื่อถึงเวลา ตุ๊กตาบนจากย็องนูจะตีระฆังและกลองเพื่อบอกเวลา แม้ไม่มีคนเฝ้าดูอยู่ก็ตาม

วันนั้นฉันได้รู้ว่า แม้แต่สิ่งประดิษฐ์ชิ้นหนึ่งจากเมื่อนานมาแล้วก็แฝงไว้ด้วยความใส่ใจที่จะลดความไม่สะดวกของผู้คน

จีฮุน ลูกพี่ลูกน้องของฉันที่เรียนชั้นประถม ต้องค้นคว้าเรื่องเอดิสันเป็นการบ้านช่วงปิดเทอม

หลายคนเข้าใจว่าเอดิสันเป็นผู้ประดิษฐ์หลอดไฟเป็นคนแรก แต่ความจริงแล้วก่อนหน้านั้นก็มีหลอดไฟอยู่แล้ว

เพียงแต่หลอดไฟในตอนนั้นขาดเร็วหรือไม่ก็ราคาแพง จึงใช้ในบ้านได้ยาก

หลังจากทดลองวัสดุมากมายนับไม่ถ้วน ในปี 1879 เอดิสันก็สร้างหลอดไฟที่เปิดทิ้งไว้ได้นาน

แต่จีฮุนถามว่าหลอดไฟของเอดิสันสว่างเหมือนหลอดไฟสมัยนี้หรือเปล่า ฉันเองก็ไม่รู้แน่ชัด เลยช่วยกันหาข้อมูล

จากข้อมูลบอกว่าหลอดไฟนั้นสลัวกว่าหลอดไฟสมัยนี้ แต่สะดวกและปลอดภัยกว่าเทียนหรือตะเกียงแก๊ส

จีฮุนปิดท้ายรายงานด้วยประโยคที่ว่า กระบวนการปรับปรุงอย่างสม่ำเสมอสำคัญกว่าการประดิษฐ์ที่สมบูรณ์แบบตั้งแต่แรก

สุดสัปดาห์ มินแจไปห้องจัดแสดงเรื่องท้องฟ้าของพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์กับน้องชายที่เรียนชั้นประถม

กลางห้องจัดแสดงมีแบบจำลองเครื่องบินลำแรกที่พี่น้องตระกูลไรต์สร้างแขวนอยู่

พี่น้องตระกูลไรต์เป็นที่รู้จักว่าเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกในการบินที่มีคนบังคับด้วยเครื่องบินติดเครื่องยนต์เมื่อปี 1903

แต่การบินครั้งแรกใช้เวลาเพียงสิบสองวินาที และระยะทางที่บินได้ก็ยังไม่ถึงสี่สิบเมตร

ถึงน้องจะถามว่าทำไมการบินครั้งแรกถึงสั้นขนาดนี้ มินแจก็มัวแต่อ่านป้ายคำอธิบายจนตอบไม่ได้อยู่พักหนึ่ง

พออ่านป้ายจบ มินแจก็บอกน้องว่าสิบสองวินาทีนั้นคือก้าวแรกของยุคที่มนุษย์บินบนท้องฟ้าได้

อันที่จริงวันนั้นสองพี่น้องบินอีกสามครั้ง และการบินครั้งสุดท้ายนานถึงห้าสิบเก้าวินาที

น้องพยักหน้า แล้วบอกว่าเข้าใจแล้วว่าแม้การเริ่มต้นจะสั้น แต่ถ้าทำต่อไปเรื่อย ๆ ก็กลายเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ฉันไปฟังการบรรยายพิเศษในหัวข้อประวัติศาสตร์การพิมพ์ที่ห้องสมุดในละแวกบ้าน

ผู้บรรยายเล่าว่า ราวปี 1450 กูเทนแบร์กแห่งเยอรมนีได้สร้างแท่นพิมพ์ที่ใช้ตัวพิมพ์โลหะ

ด้วยแท่นพิมพ์นี้ จึงทำหนังสือได้เร็วกว่าและมากกว่าสมัยที่ต้องคัดลอกด้วยมือมาก

ตอนที่การบรรยายใกล้จบ เยริน เจ้าหน้าที่ห้องสมุดที่เป็นพิธีกร ก็ถือกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งเดินเข้าไปหาผู้บรรยาย

เยรินส่งต่อคำถามว่า “ท่านที่นั่งอยู่ตรงนั้นถามว่า คัมภีร์ไบเบิลที่พิมพ์ในตอนนั้นยังเหลืออยู่จนถึงตอนนี้เยอะไหมคะ”

ผู้บรรยายตอบว่า ตอนแรกพิมพ์ไว้ประมาณ 180 เล่ม แต่ตอนนี้เหลืออยู่ไม่ถึงห้าสิบเล่ม

ผู้ฟังพยักหน้า เพราะเข้าใจแล้วว่าทำไมหนังสือแต่ละเล่มจึงล้ำค่าขนาดนั้น

หลังฟังการบรรยาย ฉันก็คิดว่าการที่ทุกวันนี้หาหนังสืออ่านได้ง่ายไม่ใช่เรื่องที่ควรมองว่าธรรมดาเลย

อึนซอ นักศึกษามหาวิทยาลัยที่เรียนการแพทย์แผนเกาหลี ช่วงนี้กำลังเตรียมนำเสนอเรื่องทงอีโบกัม

ทงอีโบกัมเป็นตำราแพทย์ที่ฮอจุน แพทย์หลวงในสมัยโชซอน เริ่มเขียนตามพระบัญชาของกษัตริย์และเขียนเสร็จในปี 1610

ที่ห้องสมุด อึนซอตกใจมากเมื่อรู้ว่าทงอีโบกัมมีถึงยี่สิบห้าเล่ม

เธอจึงถามอาจารย์ที่ปรึกษาว่าทำไมหนังสือถึงมีหลายเล่มขนาดนี้

อาจารย์หัวเราะแล้วพูดว่า “ถามว่าทำไมเยอะขนาดนี้หรือ เป็นหนังสือที่ครอบคลุมโรคและยาทุกชนิด จะว่าไปยังถือว่าน้อยด้วยซ้ำ”

ทงอีโบกัมไม่ได้รวบรวมเพียงอาการของโรคและวิธีรักษาเท่านั้น แต่ยังรวมสมุนไพรที่ชาวบ้านหาได้ง่ายไว้ด้วย

ด้วยคุณค่านี้ ทงอีโบกัมจึงได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำแห่งโลกของยูเนสโกในปี 2009

อึนซอตัดสินใจว่าจะอธิบายในการนำเสนอทีละขั้นว่าทำไมหนังสือเล่มนี้จึงยังมีความหมายมาจนถึงทุกวันนี้

มาเรีย เพื่อนชาวเม็กซิกันของฉัน อ่านฮันกึลได้เกือบหมดหลังจากมาเกาหลีได้แค่สามเดือน

วันหนึ่งพอฉันถามว่าตอนแรกเห็นฮันกึลแล้วไม่รู้สึกแปลกตาหรือ มาเรียกลับบอกว่ากฎชัดเจนเลยจำง่ายต่างหาก

ฮันกึลสร้างขึ้นโดยพระเจ้าเซจงมหาราชแห่งโชซอนในปี 1443 และอีกสามปีต่อมาก็ประกาศให้โลกรู้จักในชื่อฮุนมินจองอึม

ในสมัยนั้นอักษรจีนเรียนยาก จึงมีชาวบ้านจำนวนมากที่อ่านเขียนไม่ได้

พระเจ้าเซจงทรงประกาศว่า ทรงสร้างตัวอักษรใหม่ขึ้นเพื่อให้ชาวบ้านเหล่านี้เขียนสิ่งที่ตนคิดออกมาได้ง่าย ๆ

โดยเฉพาะพยัญชนะพื้นฐานที่สร้างขึ้นโดยเลียนแบบรูปร่างของปาก ลิ้น และลำคอขณะออกเสียง ถ้ารู้หลักการแล้วก็เรียนได้ง่าย

มาเรียสัญญาว่าจะให้จดหมายฉบับแรกที่เขียนเป็นภาษาเกาหลีกับฉันในวันที่ 9 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันฮันกึล

ซองมินพาลูกชายวัยแปดขวบไปชมนิทรรศการแผนที่โบราณที่จัดขึ้นในพิพิธภัณฑ์

ผลงานที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือแทดงยอจีโด ที่คิมจองโฮทำขึ้นในสมัยโชซอนตอนปลาย

แทดงยอจีโดเป็นแผนที่ทั้งประเทศที่แกะลงบนแผ่นไม้แล้วพิมพ์ออกมาในปี 1861 แบ่งออกเป็นหนังสือยี่สิบสองเล่ม

ว่ากันว่าเพราะพับได้เหมือนหนังสือ คนจึงกางเฉพาะพื้นที่ที่ต้องการแล้วถือติดตัวไปได้

ลูกชายดึงแขนเสื้อพ่อที่เอาแต่อ่านคำอธิบายโดยไม่ตอบ แล้วถามอีกครั้งว่า “พ่อ ผมถามอยู่นะ ถ้ากางออกทั้งหมด จะใหญ่กว่าห้องนั่งเล่นบ้านเราไหม”

ซองมินตอบว่าถ้าต่อเข้าด้วยกันทั้งหมด ความยาวแนวตั้งจะเกินหกเมตร จึงใหญ่กว่าห้องนั่งเล่นมาก

เขายังอธิบายเพิ่มว่าบนเส้นทางมีการทำจุดไว้ทุก ๆ สิบรี จึงกะระยะทางได้ง่าย

ลูกชายตื่นเต้นใหญ่ บอกว่ากลับบ้านไปจะลองวาดแผนที่ละแวกบ้านเอง

นักเรียนชั้นประถมที่มาทัศนศึกษาที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์มารวมตัวกันหน้าอังบูอิลกูที่ตั้งอยู่กลางลาน

อังบูอิลกูเป็นนาฬิกาแดดที่สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าเซจง มีรูปร่างเหมือนหม้อที่หงายขึ้นสู่ท้องฟ้า

ถ้าดูเงาของเข็มที่ทอดลงด้านใน ก็จะรู้ได้ทั้งเวลาในตอนนั้นและแม้แต่ฤดูกาล

ระหว่างที่ผู้บรรยายอธิบายต่อ เด็กคนหนึ่งชี้ไปที่รูปสัตว์ด้านในนาฬิกาแล้วถามคำถาม

พอผู้บรรยายบอกให้รอสักครู่ เด็กคนนั้นก็ถามอีกว่า “ผมถามว่าทำไมมีรูปสัตว์เยอะขนาดนี้ไงครับ!”

ผู้บรรยายตอบว่า ได้วาดสัตว์สิบสองตัวไว้แทนตัวอักษร เพื่อให้แม้แต่ชาวบ้านที่อ่านหนังสือไม่ออกก็รู้เวลาได้

แล้วยังเสริมว่านาฬิกาแดดนี้ถูกวางไว้ริมทางที่มีคนสัญจรมาก เพื่อให้ใครก็ดูได้

เด็ก ๆ สนุกกับการหาสัตว์ที่ตรงกับปีนักษัตรของตัวเอง

เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว ฉันไปป้อมฮวาซองที่ซูวอนกับน้องชายที่เรียนชั้นมัธยมต้นมา

ป้อมฮวาซองที่ซูวอนสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าจองโจแห่งโชซอน และยังขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโกด้วย

ในห้องจัดแสดงใกล้ป้อม มีแบบจำลองของเครื่องจักรชื่อคอจุงกีที่จองยักยงออกแบบ

พอฉันเอาแต่อ่านป้ายคำอธิบายโดยไม่ตอบ น้องก็เร่งว่า “พี่ ผมถามอยู่นะ เครื่องนี้แรงดีกว่าคนจริง ๆ เหรอ”

คอจุงกีเป็นเครื่องจักรที่ใช้รอกหลายตัว ทำให้ยกหินหนัก ๆ ขึ้นได้แม้ใช้แรงเพียงเล็กน้อย

ว่ากันว่างานก่อสร้างที่เดิมคาดว่าจะใช้เวลาราวสิบปี เสร็จภายในไม่ถึงสามปีเพราะมีเครื่องมืออย่างคอจุงกี

น้องรู้สึกทึ่งเมื่อรู้ว่าเครื่องจักรไม่ได้แรงมากกว่าคน แต่ช่วยให้คนใช้แรงของตัวเองได้อย่างชาญฉลาด

กาอึนตัดสินใจจะแนะนำหนังสือชีวประวัติของมารี กูรี ในชมรมหนังสือเดือนนี้

มารี กูรี เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เกิดในโปแลนด์และทำงานวิจัยในฝรั่งเศส เป็นที่รู้จักดีจากงานวิจัยด้านกัมมันตภาพรังสี

พอเริ่มการพบปะ สมาชิกคนหนึ่งก็ถามว่าเรื่องของนักวิทยาศาสตร์ไม่ยากและน่าเบื่อหรือ

กาอึนเบิกตากว้างแล้วตอบว่า “น่าเบื่อเหรอคะ ฉันใจเต้นตึกตักตลอดเวลาที่อ่านเลยนะคะ”

ในปี 1903 มารี กูรี เป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบล และในปี 1911 ก็ได้รับรางวัลโนเบลอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น จนถึงทุกวันนี้ก็มีเพียงมารี กูรี คนเดียวที่ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาวิทยาศาสตร์สองสาขาที่ต่างกัน

เธอยังตั้งชื่อธาตุที่ค้นพบใหม่ธาตุหนึ่งว่าพอโลเนียม เพื่อเป็นเกียรติแก่โปแลนด์ บ้านเกิดของเธอ

พอกาอึนแนะนำจบ สมาชิกคนนั้นก็บอกว่าจะยืมหนังสือไปลองอ่านดูบ้าง

คุณปู่ของฉันทำงานอาสาแปลงหนังสือเป็นอักษรเบรลล์ให้ผู้พิการทางสายตามานานแล้ว

เย็นวันหนึ่ง คุณปู่หัวเราะแล้วบอกว่า “เด็กบ้านข้าง ๆ ถามว่าจุดแค่หกจุดจะน้อยเกินไปสำหรับแทนตัวอักษรไหม”

เพื่อตอบคำถามนั้น คุณปู่เล่าเรื่องของหลุยส์ เบรลล์ ผู้คิดค้นอักษรเบรลล์ให้ฟัง

เบรลล์ตาบอดเพราะอุบัติเหตุตั้งแต่วัยเด็ก และเมื่ออายุราวสิบห้าปีก็ได้สร้างตัวอักษรที่ประกอบด้วยจุดหกจุด

ถ้านำจุดหกจุดมาผสมกันหลายแบบ จะได้รูปแบบถึงหกสิบสามแบบ ซึ่งเพียงพอสำหรับแทนตัวอักษร

ว่ากันว่าจุดหกจุดมีขนาดพอดีที่ปลายนิ้วสัมผัสได้ในครั้งเดียว จึงอ่านได้เร็ว

ในเกาหลี อาจารย์ปาร์คทูซ็องได้สร้างอักษรเบรลล์ภาษาเกาหลีขึ้นในปี 1926 โดยอาศัยหลักการนี้

ขณะฟังเรื่องของคุณปู่ ฉันรู้สึกถึงความใส่ใจที่แฝงอยู่ในจุดเล็ก ๆ แต่ละจุดขึ้นมาอีกครั้ง

ยุนอาเข้าร่วมกิจกรรมทำกระดาษแบบดั้งเดิมที่โรงทำกระดาษฮันจีในช็อนจู

เจ้าของโรงสาธิตขั้นตอนการต้มและทุบเปลือกต้นปอสา แล้วช้อนเยื่อขึ้นมาเป็นแผ่นกระดาษให้ดูทีละขั้น

จากนั้นเธอก็เล่าว่า “คนที่มาเมื่อสัปดาห์ก่อนถามว่าวิธีทำตอนนี้เหมือนสมัยก่อนไหมน่ะค่ะ”

เจ้าของโรงอธิบายว่าหลักการพื้นฐาน คือการทำให้เส้นใยพืชกระจายตัวในน้ำแล้วช้อนขึ้นมาเป็นแผ่นบาง ๆ แทบไม่เปลี่ยนไปเลย

ว่ากันว่าหลักการนี้แพร่หลายออกไปหลังจากไช่หลุนแห่งจีนปรับปรุงวิธีทำกระดาษครั้งใหญ่เมื่อราว 1,900 ปีก่อน

ไช่หลุนทำกระดาษจากวัสดุราคาถูกอย่างเปลือกไม้ ผ้าเก่า และแหจับปลาที่ขาดแล้ว ทำให้วัสดุสำหรับเขียนหนังสือราคาถูกลงและเบาขึ้นมาก

ขณะตากกระดาษที่ตัวเองทำ ยุนอารู้สึกทึ่งที่สิ่งประดิษฐ์เก่าแก่ยังคงสืบต่อมาถึงปลายนิ้วของผู้คนจนถึงทุกวันนี้

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วคอของฉันบวมมากจึงไปโรงพยาบาล คุณหมอบอกว่าเป็นการอักเสบที่เกิดจากแบคทีเรีย แล้วสั่งยาปฏิชีวนะให้

ตอนรับยาที่ร้านขายยา น้าที่ทำงานเป็นเภสัชกรถามว่าคอดีขึ้นบ้างหรือยัง แล้วก็เล่าเรื่องยาปฏิชีวนะตัวแรกให้ฟัง

ในปี 1928 เฟลมมิง นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ กลับจากวันหยุดแล้วมาตรวจดูจานที่ใช้เพาะเลี้ยงแบคทีเรีย

แต่ที่ด้านหนึ่งของจานมีราสีน้ำเงินขึ้นอยู่ และรอบ ๆ ราตรงนั้นแบคทีเรียเจริญเติบโตไม่ได้

เฟลมมิงค้นพบว่าเชื้อรานี้สร้างสารที่ฆ่าแบคทีเรียได้ และตั้งชื่อสารนั้นว่าเพนิซิลลิน

ต่อมาเมื่อนักวิทยาศาสตร์คนอื่น ๆ ค้นพบวิธีผลิตสารนี้ได้ในปริมาณมาก เพนิซิลลินก็ช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน

น้าบอกว่าการไม่มองข้ามแม้แต่เรื่องที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญแต่สังเกตอย่างตั้งใจ คือสิ่งที่นำไปสู่การค้นพบครั้งยิ่งใหญ่

น้ายังกำชับอีกว่ายาปฏิชีวนะต้องกินให้ครบตามระยะเวลาที่กำหนดตามที่หมอบอก

ทุกสุดสัปดาห์ จุนซอจะไปเป็นอาสาสมัครที่ชมรมดาราศาสตร์ คอยให้เด็ก ๆ ดูดวงจันทร์และดวงดาวผ่านกล้องโทรทรรศน์

หลังงานจบ จุนซอบอกเพื่อนในชมรมว่า “เมื่อกี้มีเด็กคนหนึ่งถามว่ากล้องโทรทรรศน์ของกาลิเลโอก็ดีเหมือนอันนี้หรือเปล่า”

ในปี 1609 กาลิเลโอได้ยินข่าวเรื่องกล้องโทรทรรศน์ จึงลงมือสร้างกล้องที่ดีกว่าเดิมด้วยตัวเอง

กล้องของเขาขยายวัตถุได้ประมาณยี่สิบเท่า แต่เมื่อเทียบกับกล้องโทรทรรศน์ในปัจจุบันแล้วประสิทธิภาพต่ำกว่ามาก

ถึงอย่างนั้น กาลิเลโอก็ใช้กล้องนั้นสังเกตภูเขาบนพื้นผิวดวงจันทร์ และค้นพบดวงจันทร์บริวารสี่ดวงที่โคจรรอบดาวพฤหัสบดี

เพื่อนบอกว่าดูเหมือนดวงตาที่สังเกตอย่างอดทนจะสำคัญกว่าเครื่องมือที่ดี

จุนซอตั้งใจว่างานครั้งหน้าจะให้เด็กคนนั้นดูดวงจันทร์บริวารของดาวพฤหัสบดีให้ได้

ช่วงพักกลางวันที่บริษัท ฉันคุยกับเพื่อนร่วมงานเรื่องที่คนสมัยนี้รู้สึกว่าส่งข้อความสบายใจกว่าโทรศัพท์

หัวหน้าทีมเคยถามว่าทำไมพนักงานรุ่นใหม่ถึงไม่ชอบคุยโทรศัพท์ขนาดนั้น ฉันเลยสงสัยขึ้นมาว่าโทรศัพท์เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อไร

พอค้นดูก็พบว่าโทรศัพท์เป็นที่รู้จักของโลกในปี 1876 เมื่ออเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ได้รับสิทธิบัตร

เดิมทีเบลล์เป็นครูที่สอนการพูดให้ผู้พิการทางการได้ยิน จึงสนใจหลักการส่งผ่านเสียงเป็นอย่างมาก

ว่ากันว่าคำพูดแรกที่ส่งผ่านโทรศัพท์คือประโยคสั้น ๆ ที่เรียกผู้ช่วยซึ่งอยู่ห้องข้าง ๆ ให้มาหา

สำหรับคนในตอนนั้น การได้ยินเสียงของคนที่อยู่ไกลได้ทันทีก็เป็นประสบการณ์ที่น่าทึ่งในตัวมันเองแล้ว

แต่ตอนนี้ผ่านมาราว 150 ปีแล้ว สำหรับบางคน โทรศัพท์กลายเป็นเครื่องที่ใช้รับส่งตัวอักษรมากกว่าเสียงพูด

ฉันตั้งใจจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาในการประชุมครั้งหน้าแล้วลองคุยกับหัวหน้าทีมดู

หลังคาบวิทยาศาสตร์จบ ฮายุนซึ่งเป็นหัวหน้าห้องได้ไปหาครูวิทยาศาสตร์ที่ห้องพักครู

ฮายุนพูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณครูคะ เพื่อนห้องข้าง ๆ ถามว่าเงินรางวัลโนเบลเยอะขนาดนั้นจริงหรือคะ”

คุณครูยิ้มแล้วบอกว่าคาบหน้ามาคุยเรื่องที่มาของรางวัลโนเบลด้วยกัน

คาบต่อมา คุณครูอธิบายว่าอัลเฟรด โนเบล นักวิทยาศาสตร์ชาวสวีเดน ได้ประดิษฐ์ไดนาไมต์และได้รับสิทธิบัตรในปี 1867

ไดนาไมต์ใช้งานได้ปลอดภัยกว่าวัตถุระเบิดที่ใช้กันมาก่อน จึงถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายในเหมืองและงานก่อสร้างอุโมงค์

โนเบลสร้างทรัพย์สินมหาศาลจากสิ่งประดิษฐ์นี้ และทิ้งพินัยกรรมไว้ให้นำทรัพย์สินนั้นไปมอบรางวัลแก่ผู้ที่สร้างคุณประโยชน์ยิ่งใหญ่ต่อมนุษยชาติ

ตามเจตนารมณ์นั้น ในปี 1901 จึงมีการมอบรางวัลโนเบลครั้งแรกในห้าสาขา ได้แก่ ฟิสิกส์ เคมี การแพทย์ วรรณกรรม และสันติภาพ

ฮายุนบอกว่าเหตุผลที่รางวัลนี้เกิดขึ้นน่าสนใจกว่าเงินรางวัลเสียอีก และจะไปเล่าให้เพื่อนห้องข้าง ๆ ฟังด้วย

ในคืนฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ คุณปู่ต้มน้ำในกาแล้วชงชาข้าวบาร์เลย์อุ่น ๆ ให้

คุณปู่ถามว่าร้อนเกินไปไหม แล้วค่อย ๆ วางถ้วยชาไว้ในมือของฉัน

ตอนนั้นเอง พอเห็นฝากาน้ำกระเด้งขึ้นลงเพราะไอน้ำ คุณปู่ก็เริ่มเล่าเรื่องเครื่องจักรไอน้ำ

เครื่องจักรไอน้ำคืออุปกรณ์ที่ใช้แรงของไอน้ำซึ่งเกิดขึ้นตอนต้มน้ำเพื่อทำให้เครื่องจักรทำงาน

เจมส์ วัตต์ไม่ใช่คนแรกที่สร้างมันขึ้น แต่ในปี 1769 เขาได้ปรับปรุงเครื่องจักรไอน้ำครั้งใหญ่และได้รับสิทธิบัตร

เครื่องจักรไอน้ำของวัตต์ใช้ถ่านหินน้อยกว่าเดิมมาก จึงถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายในโรงงานและเหมือง

ว่ากันว่าหน่วยวัตต์ที่เขียนอยู่บนหลอดไฟในปัจจุบันก็ตั้งตามชื่อของเขา

ขณะดื่มชาอุ่น ๆ ฉันรู้สึกทึ่งที่แม้แต่กาน้ำที่เห็นอยู่ทุกวันก็ซ่อนหลักการของสิ่งประดิษฐ์ยิ่งใหญ่เอาไว้