การอ่านภาษาเกาหลี — สิ่งแวดล้อม

เดือนที่แล้ว บริษัทของเราตัดสินใจเลิกใช้แก้วใช้แล้วทิ้งในออฟฟิศ

ตอนแรกมีพนักงานไม่น้อยที่บ่นว่าไม่สะดวก

แต่ในเมื่อบริษัทตัดสินใจไปแล้ว ทุกคนก็ต้องเตรียมแก้วมาเอง

ฉันเองก็หยิบแก้วเก็บความเย็นที่มีอยู่ที่บ้านออกมา แล้วใส่กระเป๋าพกไปทุกวัน

ผ่านไปหนึ่งเดือน ถังขยะในห้องพักพนักงานก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด

เพื่อนร่วมงานที่เคยบ่นตอนนี้ก็ชอบอวดแก้วสวยๆ ให้กันดู

ฉันได้รู้ว่ากฎเล็กๆ ข้อเดียวก็เปลี่ยนบรรยากาศในออฟฟิศได้

ตู้เย็นบ้านเราเต็มไปด้วยอาหารที่กินเหลือและผักเหี่ยวอยู่เสมอ

ถุงขยะเศษอาหารจึงเต็มเร็ว และต้องเอาออกไปทิ้งหลายครั้งต่อสัปดาห์

วันหนึ่ง แม่ถือถุงนั้นแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเรียกทุกคนในบ้านมา

แม่บอกว่าถ้ายังทิ้งอาหารแบบนี้ต่อไป ก็จะทั้งเปลืองเงินและเป็นผลเสียต่อสิ่งแวดล้อมด้วย

ครอบครัวเราจึงตัดสินใจว่าจะเช็กตู้เย็นก่อนไปซื้อของ

ผักที่เหลือก็เอามาทำข้าวผัดหรือต้มซุปกิน

ผ่านไปราวสองเดือน ขยะเศษอาหารก็ลดลงเกือบครึ่งหนึ่งจากเดิม

ค่าอาหารก็ลดลงด้วย ช่วงนี้สีหน้าของแม่จึงสดใสขึ้นมาก

เมื่อก่อนฉันเป็นคนที่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ทุกครั้งที่แฟชั่นเปลี่ยน

แต่หลังจากอ่านบทความที่บอกว่าการผลิตเสื้อผ้าต้องใช้น้ำและพลังงานมาก ความคิดของฉันก็เปลี่ยนไป

พอเปิดตู้เสื้อผ้าดู ก็พบว่าเสื้อผ้าที่ใส่ไม่กี่ครั้งมีมากกว่าครึ่ง

ช่วงนี้ฉันจึงพยายามซ่อมเสื้อผ้าที่มีอยู่มาใส่ แทนที่จะซื้อใหม่

ฉันได้เรียนวิธีติดกระดุมและการเย็บผ้าง่ายๆ จากเจ้าของร้านซ่อมเสื้อผ้าในละแวกบ้าน

ฉันลองตัดขากางเกงให้สั้นลง และยังเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตเก่าเป็นผ้ากันเปื้อนด้วย

ถึงจะเสียแรงมาก แต่เพราะเป็นเสื้อผ้าที่ฉันซ่อมเอง ก็เลยยิ่งถนอมมากขึ้น

ทุกปีพอถึงฤดูใบไม้ผลิ ริมแม่น้ำในละแวกบ้านเราจะมีเทศกาลดอกซากุระ

แต่ปีนี้ ดอกไม้ร่วงไปเกือบหมดตั้งแต่ก่อนเทศกาลจะเริ่ม

คุณยายของฉันที่อาศัยอยู่ในละแวกนี้มานานบอกว่า ซากุระบานเร็วกว่าสมัยก่อนมาก

พอสงสัยเลยลองหาข้อมูลดู ก็พบว่ามีคนพูดกันมากว่าเมื่ออุณหภูมิในฤดูใบไม้ผลิสูงขึ้น ช่วงที่ดอกไม้บานก็เร็วขึ้น

ว่ากันว่าถ้าดอกไม้บานเร็ว อาจไม่ตรงกับช่วงที่ผึ้งและผีเสื้อออกหากิน

พอได้ยินแบบนั้น ซากุระที่เคยดูแค่สวยงามก็ทำให้รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมานิดหน่อย

ปีหน้าฉันตั้งใจจะเช็กข่าวการบานของดอกไม้ก่อนวันเทศกาล แล้วค่อยไปชม

มาเรีย นักศึกษาต่างชาติที่มาเกาหลีได้สามเดือน ช่วงนี้กำลังเรียนวิธีทิ้งขยะ

เพราะต่างจากบ้านเกิดของมาเรีย ที่เกาหลีต้องแยกขยะอย่างละเอียดมาก

ไม่ใช่แค่พลาสติก กระป๋อง และกระดาษ ขยะเศษอาหารก็ต้องเก็บแยกด้วย

ตอนแรกเธอสับสนจึงถามคุณยายบ้านข้างๆ อยู่หลายครั้ง

คุณยายบอกให้แกะฉลากขวดพลาสติกออกและล้างให้สะอาดก่อนนำไปทิ้ง

ตอนนี้มาเรียจำวันทิ้งขยะแยกประเภทได้ และยังอธิบายให้เพื่อนๆ ฟังด้วย

เธอบอกว่าถึงจะยุ่งยาก แต่พอคิดว่าขยะได้รับการรีไซเคิลอย่างดีก็รู้สึกภูมิใจ

สุดสัปดาห์ที่แล้ว ฉันไปซื้อของที่ตลาดสดแบบดั้งเดิมในละแวกบ้านกับแม่

ทุกครั้งที่กลับจากตลาด ที่บ้านก็มักจะมีถุงพลาสติกกองเต็มไปหมด

เพราะกลัวว่าครั้งนี้จะได้ถุงกลับมาเต็มไปหมดอีก ฉันจึงเตรียมถุงผ้าไปถึงสองใบ

ตอนที่เจ้าของร้านผักกำลังจะใส่ถุงให้ ฉันก็รีบยื่นถุงผ้าให้

เจ้าของร้านยิ้มแล้วบอกว่าช่วงนี้มีลูกค้าที่ถือถุงผ้ามาแบบนี้เยอะขึ้น

วันนั้นถุงพลาสติกที่เราได้มามีแค่ถุงใส่ปลาใบเดียว

แม่บอกว่าคราวหน้าเอากล่องใส่ปลาไปด้วยกันเถอะ

กลางละแวกบ้านเรามีลำธารเล็กๆ ไหลผ่านมาตั้งแต่นานแล้ว

แต่จนถึงเมื่อไม่กี่ปีก่อน น้ำยังขุ่นและเหม็นมากจนทุกคนต้องเดินอ้อมไปไกล

จากนั้นสำนักงานเขตและชาวบ้านก็ร่วมมือกันเริ่มฟื้นฟูลำธาร

ทุกสุดสัปดาห์ ชาวบ้านช่วยกันเก็บขยะและปลูกหญ้ากับต้นไม้ริมน้ำ

ผ่านไปสามปี ปลาตัวเล็กๆ ก็กลับมาอยู่ในน้ำที่ใสขึ้น

เพราะเคยเป็นลำธารที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ความดีใจของชาวบ้านจึงยิ่งมากขึ้น

ช่วงนี้ทุกเย็น ทางเดินเลียบลำธารก็คึกคักไปด้วยผู้คนที่มาเดินเล่น

สำหรับฉันเอง ช่วงเวลาที่สนุกที่สุดก็คือการเดินหาปลาไปกับลูก

พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ก็มีหลายวันที่ท้องฟ้าขมุกขมัวเพราะฝุ่นละออง

วันหนึ่ง ขณะมองออกไปนอกหน้าต่างกับคุณปู่ ฉันเห็นรถจอดเต็มลานจอดรถของอพาร์ตเมนต์

คุณปู่พูดว่า “ทุกคนขับรถแม้แต่ระยะทางใกล้ๆ แล้วอากาศจะสะอาดขึ้นได้ยังไงกัน”

พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็นึกได้ว่าตัวเองก็ขับรถไปทำงานทุกวัน ทั้งที่บริษัทอยู่ห่างแค่สี่กิโลเมตร

ตั้งแต่สัปดาห์ถัดมา วันไหนอากาศดีฉันก็เริ่มปั่นจักรยานไปทำงาน

ช่วงไม่กี่วันแรกขาก็ปวด แต่ไม่นานก็สนุกกับการปั่นฝ่าอากาศยามเช้า

จักรยานคันเดียวของฉันคงไม่ทำให้ท้องฟ้าใสขึ้นทันที แต่ฉันคิดว่านี่คือจุดเริ่มต้นเล็กๆ

เมื่อก่อนพอกินอาหารเดลิเวอรีเสร็จ ฉันมักจะใส่กล่องลงถุงรีไซเคิลไปทั้งอย่างนั้น

เพราะฉันคิดว่าถึงจะมีซอสติดอยู่ แค่ใส่ถุงรีไซเคิลก็พอแล้ว

แต่เมื่อไม่นานมานี้ ที่จุดแยกขยะ ลุงยามเห็นกล่องที่ฉันเอามาทิ้งแล้วก็ทักขึ้นมา

ลุงบอกว่ากล่องที่มีเศษอาหารติดอยู่อาจทำให้ของรีไซเคิลอื่นๆ ที่สะอาดสกปรกไปด้วย

ลุงบอกว่าถ้าไม่ล้างให้ดีแล้วเอามาทิ้ง สู้ทิ้งเป็นขยะทั่วไปยังจะดีกว่า

ตั้งแต่นั้นมา ฉันจะล้างกล่องด้วยน้ำและผึ่งให้แห้งก่อนนำไปทิ้ง

กล่องที่มันเยิ้มจนล้างไม่ค่อยออก ฉันก็ทิ้งเป็นขยะทั่วไป

ฉันได้เรียนรู้ว่าการรีไซเคิลให้ถูกวิธีสำคัญกว่าการรีไซเคิลให้ได้มาก

ฤดูร้อนนี้ ฉันตัดสินใจไปเที่ยวปูซานกับจีฮุนเพื่อนของฉัน

ตอนแรกจีฮุนชวนให้นั่งเครื่องบินเพราะใช้เวลาน้อยกว่า

แต่ฉันเคยได้ยินมาว่าเครื่องบินปล่อยคาร์บอนมากกว่ารถไฟเยอะ

ฉันเกลี้ยกล่อมจีฮุนว่า “ถ้าอยากรักษาสิ่งแวดล้อมจริงๆ ก็ต้องนั่งรถไฟสิ ถึงจะช้าหน่อยก็เถอะ”

พอได้นั่งรถไฟความเร็วสูง ก็สะดวกกว่าที่คิดเพราะไม่ต้องเสียเวลาไปสนามบินและรอ

การนั่งคุยกันไปพลางมองทุ่งนาและภูเขาที่ผ่านไปนอกหน้าต่างก็สนุกดี

พอถึงปูซาน จีฮุนก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนว่าเที่ยวครั้งหน้าก็ไปรถไฟกันอีกนะ

ซอยอนเพื่อนร่วมห้องของฉันช่วงนี้เข้าชมรมสิ่งแวดล้อมและทำกิจกรรมอย่างขยันขันแข็ง

ถึงขั้นพูดกับฉันทุกวันว่าต้องลดการใช้ของใช้แล้วทิ้ง

แต่เมื่อวานตอนสั่งอาหารเดลิเวอรี ซอยอนกลับเลือกรับช้อนและตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้ง

ฉันหัวเราะแล้วถามว่า “จะรักษาสิ่งแวดล้อมไม่ใช่เหรอ แล้วขอช้อนอีกทำไมล่ะ”

ซอยอนตกใจ บอกว่ากดไปตามความเคยชิน แล้วหน้าก็แดงขึ้น

หลังจากวันนั้น เราเปลี่ยนการตั้งค่าเริ่มต้นของแอปเดลิเวอรีเป็นไม่รับของใช้แล้วทิ้ง

เราทั้งคู่รู้สึกว่าความตั้งใจดีจะกลายเป็นการลงมือทำจริงได้ ก็ต่อเมื่อเปลี่ยนแม้แต่นิสัยเล็กๆ

เดือนหน้าฉันจะย้ายไปอยู่ห้องสตูดิโอเล็กๆ

ปัญหาคือโต๊ะหนังสือกับตู้เสื้อผ้าที่ใช้อยู่ตอนนี้ใส่ในห้องใหม่ไม่หมด

แม่เห็นฉันเอาแต่กลุ้มใจอยู่หลายวัน เลยบอกว่า “จะทิ้งหรือจะเอาไปให้คนอื่นก็ตัดสินใจภายในสุดสัปดาห์นี้นะ”

ถ้าจะทิ้งเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมและติดสติกเกอร์ เลยรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ฉันจึงลองโพสต์แจกฟรีในบอร์ดซื้อขายของมือสองของย่านบ้าน

ไม่ถึงชั่วโมง คู่แต่งงานใหม่คู่หนึ่งก็ติดต่อมาบอกว่าจะมาเอาโต๊ะไป

ตู้เสื้อผ้าก็มีนักศึกษาคนหนึ่งมาเอาไปในวันต่อมา สุดท้ายฉันเลยไม่ต้องทิ้งอะไรเลย

พอคิดว่าของของฉันจะได้ถูกใช้อีกครั้งโดยใครสักคน ใจก็อบอุ่นขึ้น

ฉันได้ข่าวว่ามินซูเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยตัดสินใจลาออกจากงานไปทำไร่ที่ชนบท

พอฉันเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง พ่อก็ถามว่า “มินซูจะเก็บข้าวของทิ้งชีวิตในโซลทั้งหมดแล้วย้ายไปจริงๆ เหรอ”

ฉันเองก็อยากรู้ เลยไปที่หมู่บ้านที่มินซูอยู่ด้วยตัวเองเมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว

มินซูปลูกผักโดยไม่ใช้ยาฆ่าแมลงและปุ๋ยเคมี

เขาบอกว่าบ่อยครั้งที่ผลผลิตน้อยเพราะแมลง แต่ก็รู้สึกได้ว่าดินแข็งแรงขึ้น

หน้าของมินซูที่ตอนอยู่ในเมืองดูเหนื่อยตลอด ตอนนี้สดใสขึ้นจนแทบจำไม่ได้

พอกลับถึงบ้านแล้วเล่าเรื่องมินซูให้พ่อฟัง พ่อก็พยักหน้าเห็นด้วย

ฤดูร้อนปีนี้ ที่ชนบทซึ่งคุณยายอาศัยอยู่ฝนไม่ตกอย่างที่ควรมานานกว่าหนึ่งเดือน

ดินในไร่แตกระแหง ส่วนพริกกับใบถั่วก็เหลืองและแห้งเหี่ยวลงเรื่อยๆ

เช้าวันหนึ่งท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนจะตก แต่พอตกบ่ายแดดก็กลับมาแรงจ้าอีก

คุณยายมองท้องฟ้าแล้วบอกว่าสมัยนี้ดูอากาศไม่ออกเลยจริงๆ

คุณยายบอกว่าเมื่อก่อนพอถึงหน้าฝนฝนก็ตกสม่ำเสมอ แต่เดี๋ยวนี้ภัยแล้งกับฝนตกหนักผลัดกันมา

ฉันช่วยคุณยายรดน้ำไร่ทุกเย็นด้วยน้ำฝนที่รองเก็บไว้ในถัง

เป็นฤดูร้อนที่ฉันได้เรียนรู้ด้วยตัวเองว่าน้ำหยดเดียวมีค่าแค่ไหน

ฤดูหนาวที่แล้ว พอได้รับบิลค่าทำความร้อน ครอบครัวเราตกใจกันหมด

ฤดูหนาวนี้เราจึงตัดสินใจลดอุณหภูมิฮีตเตอร์ลงสององศาและลองประหยัดพลังงาน

แต่เพราะเคยชินกับบ้านที่อบอุ่น พอลดอุณหภูมิแล้วต้องอยู่ ตอนแรกก็หนาวพอสมควร

เราใส่ถุงเท้าหนาๆ กับเสื้อกั๊กแม้แต่ในบ้าน และติดพลาสติกกันกระแทกที่หน้าต่าง

ตอนเย็นเราไม่แยกกันอยู่ในห้องของตัวเอง แต่มารวมกันที่ห้องนั่งเล่นแล้วห่มผ้าห่มด้วยกัน

พอเป็นแบบนี้ เวลาที่ครอบครัวได้คุยกันก็เพิ่มขึ้นเองโดยธรรมชาติ

พอถึงฤดูใบไม้ผลิตรวจดู ค่าทำความร้อนก็ลดลงจากปีที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด

ที่ศูนย์ชุมชนในย่านบ้านของเรามีคาเฟ่ซ่อมของเปิดเดือนละครั้ง

ถ้าเอาของที่เสียไป อาสาสมัครจะสอนวิธีซ่อมให้ฟรี

ฉันถือพัดลมเก่าที่เปิดไม่ติดไปเป็นครั้งแรก

จริงๆ แล้วฉันถอดใจไปครึ่งหนึ่งแล้ว คิดว่าซื้อใหม่น่าจะดีกว่า

แต่คุณตาอาสาสมัครบอกว่าถ้าตั้งใจจะซ่อมจริงๆ แทบไม่มีของอะไรที่ซ่อมไม่ได้ แล้วก็เปิดฝาครอบออก

ปรากฏว่าแค่สายไฟข้างในขาดไปเส้นเดียวเท่านั้น

พอพัดลมกลับมาหมุนได้อีกครั้งภายในสามสิบนาที คนรอบข้างก็ปรบมือกันหมด

ตั้งแต่วันนั้น เวลาของเสีย ก่อนจะทิ้งฉันจะนึกถึงคาเฟ่ซ่อมของเป็นอย่างแรก

เดือนที่แล้วฉันตามเพื่อนไปร่วมกิจกรรมอาสาเก็บขยะริมทะเลเป็นครั้งแรก

บอกตามตรง ฉันตั้งใจไปดูทะเลมากกว่าไปเป็นอาสา เลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

ชั่วโมงแรกฉันจึงเก็บขยะแบบขอไปที แล้วเอาแต่ถ่ายรูป

แล้วฉันก็เห็นนกตัวหนึ่งติดอยู่กับสายเบ็ดที่ฝังอยู่ในทราย

พอฉันกับอาสาสมัครอีกคนค่อยๆ แก้สายเบ็ดออก นกก็บินไปในไม่ช้า

หลังจากนั้นฉันก็ค้นหาและเก็บอย่างละเอียด แม้แต่ฝาขวดเล็กๆ อันเดียว

พอกลับบ้านมาดูรูปที่ถ่าย ปรากฏว่ามีรูปถุงขยะมากกว่ารูปวิวเสียอีก

เมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว บ้านเราติดแผงโซลาร์เซลล์เล็กๆ ไว้ที่ระเบียงอพาร์ตเมนต์

ตอนแรกพ่อครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อว่าจะได้ผลจริงหรือเปล่า

แต่พอผ่านหน้าร้อนไป ไม่ต้องพูดถึงค่าไฟเลย แม้แต่นิสัยของคนในครอบครัวก็เปลี่ยนไป

วันไหนอากาศแจ่มใส น้องชายจะเช็กในมือถือว่าวันนี้ผลิตไฟฟ้าได้เท่าไร

พร้อมกันนั้นเขาก็เริ่มปิดไฟที่ไม่ได้ใช้และถอดปลั๊กเองด้วย

แม่บอกว่าแสงแดดก็คือพลังงานฟรี เลยรู้สึกเสียดายวันที่ฟ้าครึ้ม

ตอนนี้พ่อที่เคยครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อกลับกำลังแนะนำโซลาร์เซลล์ให้เพื่อนบ้าน

ฤดูร้อนปีนี้คลื่นความร้อนยาวนานเป็นพิเศษ

ชั้นบนสุดของอาคารพักอาศัยเล็กๆ ที่ฉันอยู่ แม้ตกกลางคืนความร้อนก็ไม่ลดลง

ตอนกลางวันอย่าว่าแต่ออกไปเดินเล่นเลย แค่จะเปิดหน้าต่างสักครู่ยังไม่กล้า

ระหว่างนั้นฉันได้ข่าวว่าสำนักงานเขตจะทาสีขาวที่สะท้อนแสงแดดบนดาดฟ้าให้

พอสมัครพร้อมกับเพื่อนบ้าน อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมาดาดฟ้าอาคารของเราก็กลายเป็นสีขาว

หลังจากนั้นอุณหภูมิในห้องก็ลดลงกว่าเดิมเล็กน้อย เวลาที่เปิดแอร์ก็น้อยลงด้วย

ถึงจะเป็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ แต่ฉันก็ได้รู้ว่าวิธีเอาชนะความร้อนไม่ได้มีแค่แอร์เท่านั้น

ระหว่างทางกลับจากที่ทำงาน ฉันมักจะแวะร้านขายกับข้าวในย่านบ้าน

ทุกครั้งที่ซื้อกับข้าวก็จะได้กล่องพลาสติกมาอีกใบ จนใต้ซิงก์ล้างจานเต็มไปหมด

วันหนึ่งฉันจึงใส่ภาชนะแก้วที่มีอยู่ที่บ้านสองใบลงกระเป๋าแล้วนำไปด้วย

เจ้าของร้านมองภาชนะแล้วพูดว่า “สมัยนี้คนหนุ่มสาวซื้อกับข้าวก็ใส่ภาชนะเอามาเองนะ”

แล้วเขาก็บอกว่าประหยัดค่ากล่องไปได้ เลยตักปลาแอนโชวี่ผัดเพิ่มให้อีกหนึ่งช้อน

ตั้งแต่นั้นมา เวลาไปซื้อกับข้าวฉันจะพกภาชนะไปด้วยทุกครั้ง

ตอนนี้ใต้ซิงก์ล้างจานก็แทบไม่เห็นกล่องพลาสติกแล้ว

พอถึงปลายฤดูใบไม้ร่วง ต้นพลับทุกต้นในหมู่บ้านชนบทก็ออกลูกสีส้มเต็มต้น

สัปดาห์ที่แล้ว คุณพ่อที่อยู่บ้านเกิดโทรมาบอกว่าเริ่มเก็บลูกพลับแล้ว

คุณพ่อบอกว่า “ได้ยินว่าปีนี้ลุงข้างบ้านก็จะเหลือลูกพลับบนยอดไว้สักสองสามลูกเป็นกกาชีบับ อาหารของนกแม็กพายอีกเหมือนเคย”

กกาชีบับคือธรรมเนียมการเหลือลูกพลับไว้บนต้นสักสองสามลูกโดยไม่เก็บ เพื่อนกที่หาอาหารได้ยากในฤดูหนาว

ตอนเด็กๆ ฉันนึกว่าลูกพลับที่อยู่สูงถูกปล่อยทิ้งไว้แค่เพราะเก็บยาก

แต่ในวันฤดูหนาวที่หิมะตก ฉันได้เห็นนกแม็กพายและนกตัวเล็กๆ จิกกินลูกพลับพวกนั้น ก็เลยเข้าใจความหมายของมัน

ถึงจะเป็นแค่ลูกพลับไม่กี่ลูก แต่ก็เรียกได้ว่าแฝงไว้ด้วยน้ำใจอันอบอุ่นที่อยากให้คนและนกผ่านฤดูหนาวไปด้วยกัน

ฉันจึงตัดสินใจว่าสุดสัปดาห์นี้จะกลับบ้านเกิดไปเก็บลูกพลับกับคุณพ่อ และจะเหลือลูกบนยอดไว้สักสองสามลูก

เดือนที่แล้วระหว่างทางกลับจากที่ทำงาน ฉันเจอเหยี่ยวเคสเตรลปีกบาดเจ็บตัวหนึ่งอยู่ข้างทาง

ฉันรู้สึกว่าไม่ควรจับด้วยมือเปล่า เลยโทรหาศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าก่อน

ฉันทำตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ เจาะรูกล่อง ปูผ้าเช็ดตัว แล้วค่อยๆ ย้ายนกเข้าไปอย่างระมัดระวัง

พอไปถึงศูนย์ ฉันก็ขอร้องว่า “กรุณาบอกตามตรงด้วยว่ามันจะบินได้อีกหรือไม่ได้”

สัตวแพทย์บอกว่ากระดูกไม่ได้หัก แต่ต้องรักษาอยู่หลายสัปดาห์

หลังจากนั้น การรอข่าวที่ศูนย์ส่งมาให้ก็กลายเป็นความสุขเล็กๆ ของฉัน

แล้วประมาณหนึ่งเดือนครึ่งต่อมา ฉันก็ได้รับแจ้งว่าเหยี่ยวเคสเตรลกลับคืนสู่ธรรมชาติได้อย่างปลอดภัย

ฉันได้เรียนรู้ว่าเมื่อเห็นสัตว์บาดเจ็บ สิ่งสำคัญคือต้องถามผู้เชี่ยวชาญก่อนแทนที่จะรีบร้อน

ตอนฉันยังเด็ก ลำธารในหมู่บ้านบ้านเกิดมีหิ่งห้อยเยอะมาก

แต่พอใช้ยาฆ่าแมลงมากขึ้นและเทปูนซีเมนต์ปิดลำธาร หิ่งห้อยก็หายไปหมดโดยไม่ทันรู้ตัว

ตั้งแต่หลายปีก่อน ชาวบ้านร่วมแรงกันฟื้นฟูลำธารให้กลับไปเป็นธรรมชาติเหมือนเดิม

ฤดูร้อนปีที่แล้ว คุณปู่ถามว่า “ด็อกเตอร์ที่มาสำรวจระบบนิเวศบอกหรือเปล่าว่าปีนี้หิ่งห้อยจะกลับมา”

ฉันเล่าผลการสำรวจให้ฟัง และบอกข่าวด้วยว่ามีคนเห็นแสงไฟที่ต้นลำธาร

คืนนั้นเราปิดไฟฉายแล้วนั่งรออย่างเงียบๆ ที่ริมลำธาร

สักพักต่อมา เมื่อแสงเล็กๆ ลอยขึ้นมาทีละดวงสองดวงจากพงหญ้า ขอบตาของคุณปู่ก็เริ่มชื้น

ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าแม้แต่ธรรมชาติที่หายไปแล้ว ถ้าคนเราพยายามก็กลับคืนมาได้

สุดสัปดาห์ที่แล้ว ฉันเข้าร่วมโปรแกรมสัมผัสหาดเลนที่ชายฝั่งทะเลตะวันตก

หาดเลนตอนน้ำลงกว้างกว่าที่คิด และเท้าจมลงไปลึกจนเดินไม่ง่ายเลย

ฉันถามผู้บรรยายว่า “ได้ยินว่าหาดเลนนี้มีปูอาศัยอยู่นับไม่ถ้วนใช่ไหม”

ผู้บรรยายยิ้มแล้วบอกว่ารูเล็กๆ แต่ละรูคือบ้านที่ปูหรือหอยอาศัยอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังบอกว่าเพราะสิ่งมีชีวิตเล็กๆ เหล่านี้ หาดเลนจึงกรองน้ำทะเลให้สะอาด

ดังนั้นตอนจบกิจกรรม เราจึงต้องปล่อยสิ่งมีชีวิตที่จับได้ทั้งหมดคืนที่เดิม

ถึงจะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่พอเห็นปูตัวเล็กมุดหายเข้ารูไป ก็รู้สึกภูมิใจ

หาดเลนไม่ใช่แค่โคลน แต่เป็นที่ที่สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่ร่วมกัน

ฮายุนเพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัยที่ไม่ได้เจอกันนาน ถามว่า “ได้ยินว่าช่วงนี้เธอเลี้ยงผึ้งบนดาดฟ้าเหรอ”

ฉันตอบว่าตั้งแต่ปีที่แล้ว ฉันเข้าร่วมกลุ่มเลี้ยงผึ้งในเมืองบนดาดฟ้าของบริษัท

ฮายุนสงสัยว่ากลางเมืองจะมีดอกไม้พอให้ผึ้งกินหรือเปล่า

ความจริงแล้ว ต้นไม้ริมทาง สวนสาธารณะ และแปลงดอกไม้ในอพาร์ตเมนต์ก็มีดอกไม้ที่เก็บน้ำหวานได้อยู่ไม่น้อย

ผึ้งช่วยพาเกสรไปทำให้ต้นไม้และดอกไม้ในเมืองออกผล

แน่นอนว่าต้องเลือกตำแหน่งวางรังผึ้งอย่างรอบคอบ เพื่อไม่ให้เพื่อนบ้านกังวลว่าจะโดนต่อย

พอฟังจบ ฮายุนก็บอกว่าจะมาดูในวันเก็บน้ำผึ้งเดือนหน้าให้ได้

ฉันอยากให้คนรู้มากขึ้นว่าผึ้งตัวเล็กๆ มีบทบาทสำคัญในการปกป้องธรรมชาติในเมือง

เมื่อครึ่งปีก่อน ครอบครัวเรารับสุนัขอายุประมาณสองขวบตัวหนึ่งมาจากศูนย์พักพิงสัตว์

ช่วงสองสามสัปดาห์แรก แค่ได้ยินเสียงกริ่งประตู สุนัขตัวนั้นก็ตกใจแล้วเห่าเสียงดัง

คุณพ่อบอกว่านิสัยมันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ช่วยไม่ได้ แล้วก็เกือบจะถอดใจ

แต่ครูฝึกบอกว่า “นิสัยของสุนัขขึ้นอยู่กับว่าเจ้าของสอนอย่างสม่ำเสมอแค่ไหน”

หลังจากนั้น เราฝึกทุกวันโดยให้ขนมเมื่อกริ่งดังและสอนให้มันรออย่างเงียบๆ

ประมาณหนึ่งเดือนต่อมา ถึงกริ่งจะดัง สุนัขก็นั่งรออย่างเรียบร้อยที่หน้าประตูทางเข้า

ตอนนี้คุณพ่อรักสุนัขมากจนเป็นคนแรกที่หยิบสายจูงไปเดินเล่น

ฉันได้รู้ว่าสิ่งที่เปลี่ยนพฤติกรรมของสัตว์ได้ ท้ายที่สุดก็คือความอดทนและความใส่ใจของคน

สุดสัปดาห์ ฉันนั่งอยู่กับหลานชายวัยหกขวบที่แปลงดอกไม้ข้างสนามเด็กเล่นของอพาร์ตเมนต์

ตอนนั้นมีมดเดินเรียงเป็นแถวยาวไปหาเศษขนม

หลานถามฉันว่าทำไมมดถึงต้องเดินเป็นแถวเสมอ แต่ฉันเองก็ตอบไม่ได้ในทันที

พอกลับถึงบ้าน ฉันก็เลยเปิดหนังสือภาพแมลงดูกับหลาน

ในหนังสือบอกว่ามดที่เจออาหารจะทิ้งสารที่มีกลิ่นไว้ระหว่างทางกลับ เพื่อบอกทางให้เพื่อนๆ

มดตัวอื่นๆ เดินตามกลิ่นนั้น ก็เลยเกิดเป็นแถวยาวขึ้นเองตามธรรมชาติ

วันรุ่งขึ้น หลานอธิบายความลับของมดให้เพื่อนๆ ฟังอย่างภาคภูมิใจมาก

เพราะคำถามแปลกๆ ของเด็ก ทำให้ฉันเองก็ได้มองโลกของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในมุมใหม่

ที่ทางเข้าหมู่บ้านที่ฉันย้ายมาอยู่ มีต้นเซลโควาใหญ่ยืนต้นอยู่หนึ่งต้น

รอบต้นไม้มีรั้วเตี้ยๆ และมีป้ายเขียนว่า “ต้นไม้คุ้มครอง” ติดอยู่ด้วย

วันหนึ่ง ฉันถามคุณยายที่นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ว่าต้นไม้อายุประมาณเท่าไร คุณยายบอกว่าเกินสามร้อยปีแล้ว

คุณยายเล่าว่าตั้งแต่สมัยก่อน ชาวบ้านจะมารวมตัวกันใต้ร่มไม้ต้นนี้เพื่อปรึกษาเรื่องงานไร่นาและจัดงานเลี้ยงด้วย

เมื่อหลายปีก่อน กิ่งใหญ่หักเพราะพายุไต้ฝุ่น ทุกคนจึงเป็นห่วงกันมาก

คุณยายเล่าว่าตอนนั้นชาวบ้านช่วยกันลงขันจ้างหมอต้นไม้มารักษาแผล

พอฟังเรื่องนี้จบ ต้นไม้ที่ฉันเดินผ่านทุกวันก็รู้สึกเหมือนเพื่อนบ้านเก่าแก่ของหมู่บ้าน

ทุกวันนี้ระหว่างทางไปทำงาน ฉันมักจะทักทายต้นไม้ในใจ

ฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว ซอจุนน้องชายของฉันช้อนลูกอ๊อดห้าตัวมาจากสระน้ำของโรงเรียนพร้อมกับคุณครู

เราใส่สาหร่ายน้ำลงในตู้ปลาเล็กๆ แล้วย้ายลูกอ๊อดเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ทุกเช้าซอจุนจะนั่งยองๆ หน้าตู้ปลาแล้วถามว่าเมื่อไหร่พวกมันจะกลายเป็นกบ

ผ่านไปราวสองสัปดาห์ ขาหลังก็งอกออกมา แล้วไม่นานขาหน้าก็งอกตามมา

พอหางสั้นลง เราก็ใส่ก้อนหินที่พวกมันปีนขึ้นไปได้ลงในตู้ตามที่คุณครูบอก

แล้ววันที่พวกมันกลายเป็นกบตัวเล็กๆ เราก็ไปที่สระนั้นและปล่อยพวกมันทั้งหมด

ซอจุนแม้จะเสียดาย แต่ก็เฝ้ามองกบกระโดดลงน้ำจนถึงตัวสุดท้าย

การได้เห็นกระบวนการเติบโตของชีวิตอย่างใกล้ชิดเป็นประสบการณ์ที่ลืมไม่ลงสำหรับเราทั้งสองคน

ฤดูร้อนนี้ฉันไปเป็นอาสาสมัครผู้ช่วยดูแลความปลอดภัยชายหาดที่เมืองริมทะเล

บ่ายวันหนึ่ง มีแมงกะพรุนตัวหนึ่งถูกคลื่นซัดขึ้นมาอยู่บนผืนทราย

นักท่องเที่ยวคนหนึ่งจูงมือลูกเดินมาหาฉันแล้วถามว่าตัวนั้นยังอันตรายอยู่ไหม

ฉันอธิบายว่าถึงจะดูเหมือนตายแล้ว แต่หนวดของมันก็ยังต่อยได้ จึงห้ามจับเด็ดขาด

แล้วฉันก็เสริมว่าถ้าเกิดโดนต่อย ต้องล้างด้วยน้ำทะเลและแจ้งเจ้าหน้าที่ไลฟ์การ์ดทันที

หลังจากนั้นเราก็ขึงเชือกรอบแมงกะพรุนไว้เพื่อไม่ให้คนเข้าไปใกล้

นักท่องเที่ยวขอบคุณฉัน แล้วย้ำกับลูกอีกครั้งว่าอย่าจับสัตว์ทะเลส่งเดช

ถ้าจะสนุกกับทะเล การรู้เรื่องสัตว์ทะเลไว้บ้างแม้เพียงเล็กน้อยก็เป็นสิ่งสำคัญ

เดือนที่แล้วฉันไปฟังบรรยายเรื่องนกอพยพที่ห้องสมุดในละแวกบ้าน

ผู้บรรยายบอกว่านกอพยพบางชนิดบินเป็นพันๆ กิโลเมตรทุกปีแล้วกลับมาที่เดิม

พอการบรรยายจบ นักเรียนประถมคนหนึ่งก็ถามว่าพวกมันหาทางได้อย่างไรโดยไม่มีแผนที่

ผู้บรรยายบอกว่าเป็นคำถามที่ดี แล้วตอบว่านกใช้ตำแหน่งของดวงอาทิตย์และดวงดาว

เขายังเสริมว่ามีงานวิจัยมากมายที่บอกว่านกมีความสามารถในการรับรู้สนามแม่เหล็กของโลก

แต่ได้ยินว่าแม้แต่นักวิทยาศาสตร์ก็ยังไม่ได้ไขความลับทั้งหมด

พอได้ฟังแบบนั้น ฉันก็รู้สึกว่านกตัวเล็กๆ ที่บินอยู่บนฟ้ายิ่งน่าทึ่ง

ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ ฉันอยากไปริมแม่น้ำใกล้ๆ เพื่อดูนกอพยพบินมาถึงด้วยตาตัวเอง

ตั้งแต่เมื่อไม่นานมานี้ แปลงดอกไม้ของอพาร์ตเมนต์เราถูกอะไรบางอย่างขุดคุ้ยทุกคืน

เด็กบ้านข้างๆ ถามว่าตัวอะไรมาคุ้ยแปลงดอกไม้ ตอนแรกฉันเองก็นึกว่าเป็นแมวจรจัด

แต่สัตว์ในวิดีโอที่สำนักงานนิติบุคคลตรวจดูกลับเป็นหมาแรคคูนอย่างไม่คาดคิด

ปรากฏว่าหมาแรคคูนเดินตามลำธารใกล้ๆ ลงมาอาศัยในเมืองค่อนข้างบ่อย

สำนักงานนิติบุคคลติดประกาศขอไม่ให้ให้อาหารหมาแรคคูนหรือเข้าใกล้พวกมัน

เพราะถ้าพวกมันเคยชินกับอาหารที่คนให้ ก็อาจสูญเสียความสามารถในการเอาชีวิตรอดในป่า

ผู้อยู่อาศัยยังตกลงกันว่าจะปิดฝาถังขยะเศษอาหารให้สนิททุกครั้ง เพื่อไม่ให้หมาแรคคูนมาหาอาหาร

ฉันคิดว่าแม้แต่ในเมือง เราก็ต้องเรียนรู้วิธีอยู่ร่วมกับสัตว์ป่าโดยเว้นระยะห่างที่เหมาะสม

ฉันดูแลแปลงผักเล็กๆ ที่ฟาร์มวันหยุดของละแวกบ้านมาเป็นปีที่สามแล้ว

ปีนี้ฉันตั้งใจไม่ถอนดอกไม้ป่าและหญ้าตรงขอบแปลง ปล่อยไว้อย่างนั้น

พอคุณลุงแปลงข้างๆ ถามว่าทำไมปล่อยแปลงไว้แบบนี้ ฟังเหมือนว่าฉันขี้เกียจ ฉันเลยรู้สึกน้อยใจนิดหน่อย

แต่ที่จริงฉันตั้งใจเหลือไว้เพราะได้ยินมาว่าดอกไม้ป่าจะดึงดูดผึ้งกับผีเสื้อ

พอถึงหน้าร้อน รอบๆ ดอกไม้ก็มีผึ้งและผีเสื้อมากขึ้นจริงๆ

อาจเป็นเพราะอย่างนั้น ฟักทองกับพริกในแปลงของฉันจึงออกผลมากกว่าปีที่แล้วเยอะ

พอถึงฤดูใบไม้ร่วง คุณลุงคนนั้นหัวเราะแล้วบอกว่าปีหน้าจะลองเหลือดอกไม้ป่าไว้ในแปลงของตัวเองบ้าง

อาจพูดได้ว่าแปลงผักเล็กๆ สอนฉันว่าความเรียบร้อยไม่ใช่สิ่งดีเพียงอย่างเดียว

ฉันมีงานอดิเรกคือเดินเล่นในสวนสาธารณะหลังเลิกงานแล้วสังเกตอีกา

คนอื่นถามว่าอีกามีอะไรสวย แต่ฉันกลับสะดุดตากับความฉลาดของมันอยู่เรื่อย

ครั้งหนึ่ง อีกาตัวหนึ่งทิ้งลูกไม้เปลือกแข็งลงบนถนนแล้วรอให้รถทับผ่านไป

พอเปลือกแตก อีกาก็ฉวยจังหวะที่ไฟสัญญาณเปลี่ยนรีบบินลงมากินเนื้อข้างใน

ได้ยินว่ายังมีผลวิจัยที่บอกว่าอีกาจำหน้าคนได้ด้วย

อาจเป็นเพราะอย่างนั้น จึงมีอยู่ตัวหนึ่งที่ดูเหมือนจะจำฉันซึ่งเดินผ่านเวลาเดิมทุกวันได้

แน่นอนว่าฉันก็เข้าใจที่พวกมันถูกเกลียดเพราะชอบฉีกถุงขยะ

ถึงอย่างนั้น ถ้าลองวางอคติลงสักนิด ก็จะรู้ว่าอีกาก็เป็นเพื่อนบ้านที่น่าสนใจมากเหมือนกัน

เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง ภูเขาในเกาหลีจะเปลี่ยนเป็นสีแดงและสีเหลืองอย่างสวยงาม

การที่ใบไม้ซึ่งเคยเป็นสีเขียวเปลี่ยนไปแบบนี้มีเหตุผลทางวิทยาศาสตร์

ถ้าถามว่าทำไมสีของใบไม้จึงเปลี่ยนในฤดูใบไม้ร่วง ก็เป็นเพราะเมื่ออากาศหนาวขึ้น คลอโรฟิลล์ที่ทำให้ใบเป็นสีเขียวจะสลายไป

แล้วเม็ดสีเหลืองที่เคยถูกสีเขียวบังไว้ก็จะปรากฏออกมา

ต้นไม้ที่เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างต้นเมเปิลจะสร้างเม็ดสีแดงขึ้นมาใหม่ภายในใบ

ว่ากันว่ายิ่งมีวันที่อากาศแจ่มใสต่อเนื่องและอุณหภูมิกลางวันกับกลางคืนต่างกันมากเท่าไร สีของใบไม้ก็จะยิ่งสดขึ้นเท่านั้น

สรุปแล้ว ใบไม้เปลี่ยนสีเป็นการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติที่เกิดขึ้นระหว่างที่ต้นไม้เตรียมตัวรับฤดูหนาว

ถ้าฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ไปชมใบไม้เปลี่ยนสี ลองนึกถึงหลักการนี้ไปพลางชมไปพลางก็น่าจะดี

เมื่อฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว ระหว่างเดินตามทางในป่าใกล้อุทยานแห่งชาติกับครอบครัว ฉันได้เห็นลูกกวางน้ำตัวหนึ่ง

เห็นมันนอนขดตัวอยู่ในพงหญ้าตัวเดียวแล้วน่าสงสารมาก น้องสาวเลยรบเร้าให้พากลับไปด้วย

พอดีเจ้าหน้าที่อุทยานที่เดินผ่านมาเข้ามาบอกว่าแม่ของมันแค่ออกไปหาอาหารครู่หนึ่งเท่านั้น

เจ้าหน้าที่กำชับว่า “ถ้ามีใครถามว่าเอาลูกกวางไปได้ไหม ช่วยบอกเขาด้วยว่าไม่ได้เด็ดขาด”

เขาบอกว่าเป็นเพราะถ้าลูกกวางถูกมือคนจับ แม่ของมันอาจจะไม่เลี้ยงดูลูกอีก

พวกเราเดินออกจากตรงนั้นอย่างเงียบๆ น้องสาวก็พยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ

พอกลับถึงบ้าน ฉันก็เล่าคำพูดของเจ้าหน้าที่อุทยานให้เพื่อนๆ ฟังตามนั้นทุกคำ

บางครั้งวิธีที่ดีที่สุดในการช่วยสัตว์ป่าก็คือแค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ

วันหยุดสุดสัปดาห์หนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง ฉันพาลูกสาววัยแปดขวบขึ้นเขาหลังหมู่บ้าน

ริมทางมีลูกโอ๊กร่วงอยู่เต็มไปหมด และมีบางคนกำลังเก็บใส่ถุง

ลูกสาวก็อยากเก็บตามบ้าง แต่ฉันบอกว่าดูแค่นิดหน่อยแล้วทิ้งไว้ตรงนั้นเถอะ

ลูกสาวถามว่าทำไมถึงเอาลูกโอ๊กกลับไปไม่ได้ ฉันเลยอธิบายว่ามันเป็นอาหารฤดูหนาวของกระรอกและนก

กระรอกจะฝังลูกโอ๊กไว้ในดินแล้วค่อยมากิน และลูกโอ๊กที่มันลืมไปบางครั้งก็งอกเป็นต้นอ่อน

พอได้ยินว่าต้นไม้ที่โตขึ้นมาแบบนั้นจะกลายเป็นป่าอีกครั้ง ลูกสาวก็ทำตาโต

ระหว่างทางลงเขา ลูกสาวค่อยๆ กลิ้งลูกโอ๊กที่ร่วงอยู่เข้าไปในพงหญ้าข้างทาง

เป็นวันที่ฉันกับลูกสาวได้เรียนรู้ด้วยกันว่า แม้แต่ลูกโอ๊กเพียงลูกเดียวก็เชื่อมโยงกับชีวิตของป่า

ที่บ้านคุณยายมีเต่าตัวหนึ่งที่ฉันเลี้ยงมาตั้งแต่สมัยเรียนประถม

ตั้งแต่ฉันย้ายไปอยู่ในเมืองเพราะเรียนมหาวิทยาลัย คุณยายก็ช่วยดูแลเต่าแทนฉัน

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วตอนแวะไปบ้านคุณยาย คุณยายวางสายโทรศัพท์แล้วหัวเราะพลางพูดว่า “อาเขาถามว่าเต่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าแน่ะ”

เต่าบางชนิดมีอายุยืนได้หลายสิบปี ก่อนเลี้ยงจึงต้องเตรียมใจที่จะรับผิดชอบไปอีกนาน

แต่ได้ยินว่ามีบางคนแอบปล่อยเต่าลงลำธารเพราะเลี้ยงยาก

ว่ากันว่าโดยเฉพาะสัตว์ต่างถิ่นอย่างเต่าแก้มแดงจะแย่งอาหารและที่อยู่อาศัยของสัตว์พื้นเมืองจนกลายเป็นปัญหา

เพราะคำถามของอา ฉันจึงตั้งใจอีกครั้งว่าจะดูแลเต่าของฉันให้ดีจนถึงที่สุด

ปิดเทอมหน้าฉันตั้งใจจะไปอยู่บ้านคุณยายนานๆ และจะเปลี่ยนตู้ใหม่ให้เต่าเป็นอย่างแรก

เช้าวันเสาร์ ฉันไปดูนกที่อ่างเก็บน้ำในละแวกบ้านกับอึนบีเพื่อนของฉัน

รออยู่นาน นกกระเต็นขนสีฟ้าก็บินลงมาเกาะกิ่งไม้เหนือน้ำ

เด็กคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ถามพวกเราว่าทำไมนกตัวนั้นถึงพุ่งลงน้ำอยู่เรื่อย

อึนบีบอกว่ามันกำลังจะจับปลา แล้วให้เด็กยืมกล้องส่องทางไกลครู่หนึ่ง

แล้วก็จริงๆ นกกระเต็นคาบปลาตัวเล็กกลับขึ้นมาบนกิ่งไม้ในพริบตา

ระหว่างทางกลับบ้าน อึนบีถามว่า “เมื่อกี้เด็กคนนั้นถามว่าทำไมนกถึงพุ่งลงน้ำใช่ไหมนะ”

เพราะคำถามนั้น พวกเราถึงขั้นคุยกันว่าอ่างเก็บน้ำที่นกกระเต็นอาศัยอยู่ต้องสะอาด

เพราะต้องมีน้ำใสที่ปลาอาศัยอยู่ได้ นกกระเต็นจึงจะอยู่ที่นั่นได้

ถนนใหญ่หน้าโรงเรียนของเรามีกำแพงกระจกใสยาวต่อเนื่อง ที่สร้างไว้เพื่อกันเสียงรบกวน

แต่ระหว่างทางไปโรงเรียน เรามักเจอนกตายอยู่ใต้กำแพงกระจกนั้นบ่อยๆ

ปรากฏว่านกมองไม่เห็นกระจกใส คิดว่าเป็นท้องฟ้าจึงบินเข้าไปแล้วชนเข้า

ชมรมของเราจึงขออนุญาตจากสำนักงานเขตแล้วตัดสินใจติดสติกเกอร์จุดเล็กๆ บนกำแพงกระจกให้ถี่ๆ

คุณลุงยามของโรงเรียนหัวเราะแล้วพูดว่า “เด็กๆ มาถามอยู่เรื่อยเลยว่าทำไมถึงติดจุดบนกระจก”

เราอธิบายให้คุณลุงฟังว่าเมื่อนกเห็นจุด มันจะรู้ว่าบินผ่านช่องระหว่างจุดไม่ได้

หลังจากติดสติกเกอร์ไปได้หลายเดือน ก็แทบไม่เห็นนกอยู่ใต้กำแพงกระจกอีกเลย

สำหรับคนเป็นแค่จุดเล็กๆ แต่สำหรับนกแล้วมันกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ช่วยรักษาชีวิต