การอ่านภาษาเกาหลี — พลังงาน

เดือนที่แล้วฉันแวะไปอู่ซ่อมรถแถวบ้านเพื่อตรวจสภาพรถตามกำหนด

ช่างตรวจดูรถแล้วถามว่าฉันเช็กลมยางครั้งล่าสุดเมื่อไร

พูดตามตรง ตั้งแต่ซื้อรถมาฉันไม่เคยเช็กเลยสักครั้ง จึงตอบไม่ได้

เขาบอกว่าถ้าลมยางอ่อน ยางจะสัมผัสพื้นกว้างขึ้นจึงเปลืองน้ำมันมากขึ้น

ช่างเสริมว่านิสัยออกตัวแรงหรือเบรกกะทันหันก็ทำให้เปลืองน้ำมันมากเช่นกัน

ตั้งแต่นั้นมา ฉันเช็กลมยางที่ปั๊มน้ำมันเดือนละครั้งและพยายามออกตัวช้าๆ

ผ่านไปราวสองเดือน แม้จะขับระยะทางเท่าเดิม แต่จำนวนครั้งที่ต้องเข้าปั๊มก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

รู้สึกเซ็งนิดๆ เหมือนกันที่วิธีประหยัดค่าน้ำมันอยู่ใกล้ตัวแค่นี้เอง

ฉันอยู่ย่านที่ไกลจากสถานีรถไฟใต้ดิน หลายปีมานี้จึงขับรถไปทำงานคนเดียว

วันหนึ่ง เพื่อนร่วมงานทีมข้างๆ ถามว่าฉันอยู่เมืองใหม่ฝั่งโน้นของแม่น้ำหรือเปล่า แล้วชวนให้นั่งรถไปด้วยกันตั้งแต่พรุ่งนี้

ปรากฏว่านอกจากฉันแล้ว ยังมีเพื่อนร่วมงานอีกตั้งสองคนที่อยู่โครงการอพาร์ตเมนต์เดียวกัน

เราสี่คนตกลงแบ่งวันกันผลัดกันขับคนละวัน และหารค่าน้ำมันเท่าๆ กัน

ตอนแรกฉันไม่รู้ว่าจะคุยอะไรในรถของคนอื่น เลยได้แต่มองออกนอกหน้าต่างอย่างเก้อๆ

แต่ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ในรถระหว่างทางไปทำงานก็กลายเป็นที่ที่มีเสียงหัวเราะไม่ขาดทุกเช้า

ค่าน้ำมันลดลงเหลือหนึ่งในสี่ของตอนขับคนเดียว และรถที่ออกมาวิ่งบนถนนก็ลดลงถึงสามคัน

ฉันได้รู้ว่าแค่แชร์รถกับคนที่ไปทางเดียวกันก็ช่วยประหยัดพลังงานได้แล้ว

พ่อของฉันเป็นคนที่ใช้ของจนกว่าจะพัง

ห้องนั่งเล่นบ้านเราจึงยังมีหลอดฟลูออเรสเซนต์อายุกว่ายี่สิบปีติดอยู่

สุดสัปดาห์ที่แล้ว พ่อพูดพลางหัวเราะว่า “น้องแกบอกว่าสมัยนี้ใครเขายังใช้หลอดฟลูออเรสเซนต์กัน”

ได้ยินว่าน้องโน้มน้าวพ่อว่าไฟ LED ใช้ไฟน้อยกว่ามากและทนกว่า

สุดท้ายทั้งสองคนก็ไปร้านด้วยกันและเปลี่ยนไฟในห้องนั่งเล่นกับห้องนอนทั้งหมด

พอเปิดไฟใหม่ ในบ้านก็สว่างกว่าเดิมมาก

พ่อบอกว่าค่าไฟลดลง ตอนนี้ก็เลยแนะนำให้เพื่อนๆ เปลี่ยนเป็น LED ด้วย

สรุปแล้ว สิ่งที่ทำให้พ่อหัวดื้อยอมเปลี่ยนก็คือคำพูดประโยคเดียวของน้อง

ที่จอดรถใต้ดินของอพาร์ตเมนต์เรามีที่ชาร์จรถยนต์ไฟฟ้าแค่สี่เครื่อง

แต่มีคนที่ชาร์จเสร็จแล้วก็ยังจอดรถทิ้งไว้ทั้งคืน จึงมีเสียงบ่นเยอะ

เมื่อวานคุณลุง รปภ. ที่เจอในลิฟต์ก็ถามว่าจะแก้ปัญหาพื้นที่ชาร์จรถยังไงดี

ในการประชุมลูกบ้านเราจึงตั้งกฎว่าชาร์จเสร็จแล้วต้องย้ายรถออกภายในหนึ่งชั่วโมง

นอกจากนี้ยังทำกระดานไว้ข้างที่ชาร์จให้ฝากเบอร์ติดต่อไว้ได้ด้วย

ตอนแรกก็มีคนที่รู้สึกว่ายุ่งยาก แต่ผ่านไปราวหนึ่งเดือน ส่วนใหญ่ก็ทำตามได้ดี

ดูเหมือนว่ายิ่งรถยนต์ไฟฟ้ามีมากขึ้น ความเกรงใจกันระหว่างเพื่อนบ้านในการใช้ของร่วมกันก็ยิ่งสำคัญ

ในห้องของลูกชายที่เรียนมัธยมต้น คอมพิวเตอร์ จอ และไฟเปิดอยู่ตลอดเวลา

แม้ในตอนที่ลูกชายไปสถาบันกวดวิชา ก็ยังมีแสงไฟลอดออกมาจากห้อง

ฉันบ่นไปหลายครั้ง แต่ลูกชายบอกว่าเดี๋ยวก็จะใช้อีก แล้วก็ทำเป็นไม่ได้ยินเลย

สุดท้ายฉันก็พูดว่า “คอมพิวเตอร์ก็แล้วแต่ลูก แต่ออกจากห้องเมื่อไหร่ก็ปิดไฟหน่อยแล้วกัน”

แต่ไม่กี่วันต่อมา ลูกชายบอกว่าได้เรียนเรื่องไฟฟ้าสแตนด์บายที่โรงเรียน แล้วก็เริ่มปิดสวิตช์ปลั๊กพ่วง

เขาบอกว่าเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าเครื่องที่ปิดแล้ว ถ้ายังเสียบปลั๊กอยู่ก็ยังกินไฟทีละนิด

เรียนแค่คาบเดียวได้ผลกว่าคำบ่นของฉันเสียอีก

ทุกวันนี้กลับเป็นลูกชายที่บอกให้ฉันถอดปลั๊กโทรทัศน์

ถ้าพูดถึงเรื่องประหยัดน้ำ คงไม่มีใครสู้คุณยายของฉันได้

คุณยายไม่ทิ้งน้ำซาวข้าว แต่เก็บไว้ใช้ตอนล้างจาน

คุณยายยังรองน้ำล้างรอบสุดท้ายของเครื่องซักผ้าไว้ในกะละมัง แล้วนำมาใช้ล้างห้องน้ำอีก

ตอนเด็ก ๆ ฉันคิดว่าคุณยายออกจะจู้จี้เกินไปหน่อย

แต่คุณยายเล่าว่าเคยผ่านยุคที่บ่อน้ำแห้งขอด จึงเห็นค่าของน้ำทุกหยด

ช่วงนี้เวลาได้ยินข่าวพื้นที่ที่ต้องจำกัดการจ่ายน้ำเพราะภัยแล้ง ฉันก็นึกถึงคำพูดของคุณยาย

เพราะแม้แต่น้ำที่แค่เปิดก๊อกก็ไหลออกมา ก็เป็นทรัพยากรที่สักวันอาจขาดแคลนได้

ฉันจึงเริ่มบ้าง โดยเริ่มจากการใช้แก้วตอนแปรงฟัน

เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว ฉันนัดเจอเพื่อนในย่านที่ไม่เคยไปมาก่อน

แต่เพราะเปิดแอปแผนที่ไว้ตลอดเพื่อหาทาง แบตโทรศัพท์ก็เลยจวนจะดับ

ฉันตกใจมองไปรอบ ๆ แล้วเห็นม้านั่งแปลก ๆ ที่มีหลังคาอยู่ตรงทางเข้าสวนสาธารณะ

บนหลังคามีแผงโซลาร์เซลล์ติดอยู่ และข้างที่นั่งมีช่องชาร์จ

ที่แท้เป็นม้านั่งที่ใครก็ชาร์จโทรศัพท์ได้ฟรีด้วยแสงแดดที่เก็บไว้ตอนกลางวัน

นั่งไปราวยี่สิบนาที แบตก็ชาร์จได้พอสมควร ฉันเลยไปเจอเพื่อนได้อย่างราบรื่น

เพื่อนบอกว่าช่วงนี้มีเมืองที่ติดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกแบบนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

รู้สึกเหมือนได้แอบเห็นภาพเมืองแห่งอนาคตเล็กน้อยจากม้านั่งตัวเล็ก ๆ ตัวเดียว

หน้าร้อนปีนี้ บริษัทของเราจัดการแข่งขันลดการใช้ไฟฟ้าแบ่งตามชั้น

ตอนแรกเพื่อนร่วมงานต่างทำเฉย ๆ บอกว่าในออฟฟิศจะมีอะไรให้ประหยัดได้อีก

แต่พอลองหาดูจริง ๆ ก็มีจอที่เปิดทิ้งไว้แม้ช่วงพักกลางวันและไฟในห้องประชุมว่างอยู่ไม่น้อย

ทีมของเรายังตั้งกฎว่าคนสุดท้ายที่เลิกงานต้องปิดปลั๊กพ่วงทั้งหมด

หนึ่งเดือนต่อมา ชั้นของเราใช้ไฟน้อยลงกว่าเดือนก่อนอย่างเห็นได้ชัดและได้ที่หนึ่ง

หัวหน้าทีมหัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าตั้งใจประหยัดจริง ๆ ก็ไม่มีไฟส่วนไหนที่ลดไม่ได้เลยนะ”

ของรางวัลเป็นแค่กระถางต้นไม้เล็ก ๆ แต่ทุกคนก็ภูมิใจและวางไว้ที่ริมหน้าต่าง

การแข่งขันจบไปแล้ว แต่ทีมของเราก็ยังทำตามกฎนั้นอยู่จนถึงตอนนี้

ในค่าส่วนกลางของอพาร์ตเมนต์เรา ค่าไฟลิฟต์กินสัดส่วนค่อนข้างมาก

ในการประชุมผู้อยู่อาศัยเมื่อเดือนที่แล้วจึงมีความเห็นว่า คนที่อยู่ชั้นสามลงมาให้ใช้บันได

ฉันที่อยู่ชั้นสอง พูดตามตรงก็รู้สึกขี้เกียจนิดหน่อยเมื่อนึกถึงการถือถุงจ่ายตลาดหนัก ๆ ขึ้นบันได

แต่ในเมื่อเพื่อนบ้านทุกคนชวนกันดูแลสุขภาพและประหยัดไฟไปด้วยกัน ฉันก็จะค้านอยู่คนเดียวไม่ได้

แต่เราก็ตั้งข้อยกเว้นไว้ว่า วันที่ของเยอะหรือร่างกายไม่สบาย ขึ้นลิฟต์ได้

ผ่านไปราวสามเดือน การทักทายเพื่อนบ้านบนบันไดก็กลายเป็นเรื่องปกติ

ค่าส่วนกลางไม่ได้ลดลงมากนัก แต่รู้สึกว่าสนิทกับเพื่อนบ้านมากขึ้นอีกนิด

ฉันอยู่กับฮาอึน เพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัยมาได้หนึ่งปีแล้ว

เราสองคนก็สนิทกันดี แต่พอถึงหน้าร้อนทีไรก็ทะเลาะกันเรื่องอุณหภูมิแอร์ทุกที

ฮาอึนที่ขี้ร้อนมากมักจะลดอุณหภูมิลงไปถึงสิบแปดองศาเสมอ

วันที่ได้รับใบแจ้งค่าไฟ ฉันทนไม่ไหวจนตะโกนออกไปว่า “บอกแล้วไงว่าเพิ่มอุณหภูมิหน่อย!”

หลังจากเถียงกันอยู่นาน เราก็ตกลงตั้งไว้ที่ยี่สิบหกองศาแล้วเปิดพัดลมไปด้วย

พอใช้พัดลมช่วยกระจายลมเย็น ก็ไม่ร้อนอย่างที่คิด

หลังจากเห็นใบแจ้งค่าไฟเดือนถัดมา ตอนนี้ฮาอึนเป็นฝ่ายเช็กอุณหภูมิแอร์ก่อนเอง

พูดได้ว่าการทะเลาะกันครั้งใหญ่ครั้งนั้นได้สร้างกฎหน้าร้อนของบ้านเราขึ้นมา

ตู้เย็นบ้านเราซื้อตอนแต่งงาน เลยใช้มาเกินสิบห้าปีแล้ว

ช่วงนี้ทุกคืนมันส่งเสียงหึ่ง ๆ ดังมาก บางทีเปิดประตูก็พบว่าข้างในอุ่น ๆ

ฉันบอกสามีหลายครั้งว่า “บอกแล้วไงคะ คราวนี้เปลี่ยนเป็นรุ่นที่ประหยัดไฟกันเถอะ”

แต่สามีบอกว่ายังใช้ได้ดีอยู่ แล้วก็ผัดไปเรื่อย ๆ

แล้วเมื่อเดือนที่แล้ว พอลองวัดด้วยเครื่องวัดไฟฟ้า ก็พบว่าตู้เย็นกินไฟมากกว่าที่คิดไว้เยอะ

พอได้เห็นตัวเลขกับตา สามีถึงเพิ่งเริ่มหาข้อมูลสินค้าที่มีระดับประสิทธิภาพพลังงานสูงไปพร้อมกับฉัน

ตู้เย็นเครื่องใหม่เงียบ แล้วก็เก็บอาหารได้สดกว่าเดิม

บางครั้งการแสดงข้อมูลที่แม่นยำก็เร็วกว่าการพูดโน้มน้าว

ตั้งแต่บ้านเรามีเครื่องอบผ้าเมื่อปีที่แล้ว ราวตากผ้าที่ระเบียงก็มีแต่ฝุ่นจับ

จุนโฮ น้องชายของฉัน เอาผ้าทั้งหมดใส่เครื่องอบไม่ว่าอากาศจะเป็นอย่างไร

วันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงที่ฟ้าแจ่มใส ฉันรั้งน้องไว้แล้วพูดว่า “อากาศดีขนาดนี้ บอกแล้วไงว่าวันนี้ตากแดดกันเถอะ”

น้องบ่นงึมงำว่าขี้เกียจ แต่สุดท้ายก็ช่วยกันตากผ้า

ผ้าขนหนูที่เก็บตอนบ่ายมีกลิ่นแดด และสัมผัสก็แห้งฟูนุ่ม

วันนั้นเรายังคุยกันด้วยว่าเครื่องอบผ้าสะดวกก็จริง แต่เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่กินไฟมาก

หลังจากนั้นเราก็ตกลงกันว่าวันที่ฟ้าแจ่มใสจะตากแดด ส่วนเครื่องอบผ้าจะใช้เฉพาะวันที่ฝนตก

ตอนนี้จุนโฮเป็นฝ่ายดูพยากรณ์อากาศก่อนแล้วกำหนดวันซักผ้าเอง

ที่อพาร์ตเมนต์ของเรา บันไดและทางเดินเปิดไฟสว่างทั้งคืนแม้ไม่มีคนอยู่

แต่ปีนี้ค่าไฟส่วนกลางขึ้นมาก ผู้อยู่อาศัยที่เห็นใบแจ้งค่าส่วนกลางก็ไม่พอใจกันมากขึ้น

คุณตาที่ไปประชุมผู้อยู่อาศัยกลับมาเล่าว่า “ผู้จัดการอาคารเสนอว่าให้เปลี่ยนไฟทางเดินทั้งหมดเป็นไฟเซนเซอร์”

ไฟเซนเซอร์คือไฟที่จะติดเฉพาะตอนมีคนเดินผ่าน แล้วดับเองหลังจากนั้นสักพัก

แต่ผู้สูงอายุที่เดินไปมาตอนดึก ๆ กังวลว่าถ้าจู่ ๆ มืดลงจะหกล้ม

ผู้อยู่อาศัยจึงตกลงกันว่าจะเหลือไฟสลัว ๆ ไว้ที่บันไดจุดละดวง แล้วเปลี่ยนเฉพาะที่เหลือ

หลังติดตั้งได้สามเดือน ค่าไฟส่วนกลางในค่าส่วนกลางก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ช่วงนี้ทุกครั้งที่เดินผ่านทางเดิน คุณตาจะยิ้มแล้วบอกว่าไฟติดขึ้นมาเองนี่น่าทึ่งจริง ๆ

อาคารที่พักของเรามีที่จอดรถไม่พอ เพื่อนบ้านเลยตึงเครียดกันอยู่เสมอ

พอไปประชุมผู้อยู่อาศัยเมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว เพื่อนบ้านก็เสนอว่าให้นำรถใช้ร่วมกันมาหนึ่งคันแล้วผลัดกันใช้

เหตุผลคือบ้านที่ไม่มีรถจะได้ใช้เฉพาะตอนจำเป็น ส่วนบ้านที่มีรถก็จะลดจำนวนรถลงได้

เราตกลงกันว่าจะจองผ่านแอปในโทรศัพท์ และแบ่งจ่ายค่าใช้จ่ายตามเวลาที่ใช้

เราสองคนสามีภรรยาก็ใช้รถแค่วันหยุดสุดสัปดาห์ เลยตัดสินใจขายรถคันเก่าแล้วเข้าร่วม

พอรถน้อยลง เรื่องมีปากเสียงกันเพราะที่จอดรถก็หายไป

แน่นอนว่าถ้าเร่งรีบแล้วไม่มีรถก็ไม่สะดวก แต่ตอนนั้นเราก็ใช้รถเมล์หรือแท็กซี่

ฉันคิดว่าวิธีที่หลายคนใช้ของสิ่งเดียวร่วมกัน อาจเป็นคำตอบใหม่ของชีวิตในเมืองก็ได้

มินแจที่เรียนเอกวิศวกรรมเมืองบอกว่าเทอมนี้มีวิชาหนึ่งที่เขาตั้งตารอที่สุด

หลังเรียนคาบแรก มินแจบอกเพื่อนอย่างตื่นเต้นว่า “อาจารย์บอกให้ทำโมเดลเมืองแห่งอนาคตเป็นกลุ่มล่ะ”

กลุ่มของมินแจเลือกหัวข้อเป็นเมืองที่แทบไม่มีรถวิ่งและผลิตพลังงานได้เอง

พวกเขาติดแผงโซลาร์เซลล์บนหลังคาทุกอาคาร และสร้างทางจักรยานกว้าง ๆ กับสวนสาธารณะแทนถนน

แต่ในวันนำเสนอกลางภาค อาจารย์ถามว่าเวลาที่กลางวันสั้นอย่างหน้าหนาวจะได้ไฟฟ้ามาจากไหน

กลุ่มของมินแจที่ตอบได้ไม่ดีนัก หลังจากนั้นจึงศึกษาวิธีใช้พลังลมและความร้อนใต้ดินร่วมด้วย

พอพวกเขาอธิบายจุดที่ปรับปรุงนั้นในการนำเสนอครั้งสุดท้าย อาจารย์ก็ชมเชยอย่างมาก

มินแจบอกว่าได้เรียนรู้ว่าเมืองแห่งอนาคตไม่ได้มาจากเทคโนโลยีเดียว แต่คือการผสานหลายวิธีเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืน

หน้าร้อนปีที่แล้ว ฉันกับน้องสาวตัดสินใจไปเที่ยวจังหวัดคังวอนกันสองคน

วันก่อนออกเดินทาง ฉันบอกเพื่อนว่า “น้องสาวบอกว่าคราวนี้ลองเช่ารถยนต์ไฟฟ้าไปกันน่ะ”

เพื่อนเป็นห่วงว่าถ้าระหว่างทางหาที่ชาร์จไม่เจอจะทำอย่างไร

ก่อนออกเดินทางเราจึงใช้แอปแผนที่เช็กสถานีชาร์จที่จุดพักรถและใกล้ที่พักไว้ล่วงหน้า

พอไปจริง ๆ จุดพักรถทุกแห่งที่เราแวะก็มีที่ชาร์จ เลยสะดวกกว่าที่คิด

ระหว่างชาร์จสามสิบนาที เราก็พักกินขนมกัน

แต่ที่พักมีที่ชาร์จแค่เครื่องเดียว เลยไม่สะดวกตรงที่ต้องย้ายรถตอนดึก

ถึงอย่างนั้น ความทรงจำที่ได้ขับรถเงียบ ๆ ไร้ควันพิษไปตามถนนบนภูเขาคงจะติดอยู่ในใจไปอีกนาน

วันหนึ่ง ลูกสาวที่เรียนชั้นประถมถือใบประกาศที่ได้จากโรงเรียนกลับมา

ในใบประกาศเขียนว่าให้รวบรวมโทรศัพท์เก่าที่ไม่ได้ใช้ที่บ้านมารีไซเคิล

พอฉันถามว่า “แล้วคุณครูบอกให้รวบรวมถึงเมื่อไหร่ล่ะ” ลูกสาวก็ตอบว่าถึงวันศุกร์สัปดาห์หน้า

ลูกสาวอธิบายว่าในโทรศัพท์มีโลหะมีค่าอย่างทองและเงินอยู่เล็กน้อย

ฉันเองก็ประหลาดใจที่ได้ยินว่า ด้วยเหตุนี้การนำโลหะกลับมาจากเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ถูกทิ้งจึงถูกเรียกว่า “เหมืองในเมือง”

พอค้นลิ้นชักดู ก็เจอโทรศัพท์ที่ไม่ได้ใช้ตั้งสี่เครื่อง

ฉันลบข้อมูลส่วนตัวไว้ก่อน แล้วใส่กล่องพร้อมกับลูกสาวส่งไปที่โรงเรียน

ฉันได้เรียนรู้ว่าของที่หลับใหลอยู่ในลิ้นชัก ก็อาจกลายเป็นทรัพยากรล้ำค่าสำหรับใครบางคนได้

สุดสัปดาห์ไปบ้านคุณปู่ ฉันเล่าว่าจะไปทัศนศึกษากับเพื่อน ๆ ในชมรม

คุณปู่ถามว่า “งั้นเหรอ แล้วเพื่อน ๆ ชวนไปเที่ยวชมที่ไหนล่ะ”

พอฉันบอกว่าเป็นฟาร์มในอาคารกลางเมือง คุณปู่ก็เอียงคอสงสัย

สำหรับคุณปู่ที่ทำงานในท้องนาและไร่มาทั้งชีวิต การทำเกษตรโดยไม่ใช้ดินเป็นเรื่องที่นึกภาพไม่ออก

พอไปดูงาน ผักกำลังเติบโตอยู่บนชั้นวางที่ซ้อนกันหลายชั้นภายใต้แสงไฟ LED

เจ้าหน้าที่อธิบายว่าเพราะนำน้ำมาหมุนเวียนใช้ใหม่ จึงใช้น้ำน้อยกว่าในไร่มาก

แต่เขาบอกว่าการปรับแสงและอุณหภูมิใช้ไฟมาก การลดค่าใช้จ่ายส่วนนั้นจึงเป็นโจทย์ที่ต้องแก้

ครั้งหน้าที่ไปหาคุณปู่ ฉันตั้งใจจะเอารูปที่ถ่ายมาให้ดูแล้วเล่าให้ฟังอย่างละเอียด

ที่ศูนย์ชุมชนในละแวกบ้านเรา มีกลุ่มเรียนรู้เรื่องพลังงานจัดขึ้นเดือนละครั้ง

ในการพบกันครั้งก่อน สมาชิกคนหนึ่งถามฉันว่า “เขาชวนกันไปดูหมู่บ้านพึ่งพาพลังงานตัวเองเดือนหน้า จะไปด้วยกันไหมคะ” ฉันจึงตัดสินใจตามไปด้วย

หมู่บ้านนั้นผลิตก๊าซจากมูลสัตว์และขยะเศษอาหาร แล้วนำมาใช้ผลิตไฟฟ้าและทำความร้อน

บนหลังคาโกดังของหมู่บ้านยังมีแผงโซลาร์เซลล์ที่ชาวบ้านรวมเงินกันติดตั้งด้วย

ผู้ใหญ่บ้านที่พาเราชมเล่าว่าตอนแรกมีชาวบ้านหลายคนคัดค้านเพราะกังวลเรื่องกลิ่น

แต่พอดูแลระบบอย่างถูกต้อง กลิ่นก็ลดลง และรายได้จากการขายไฟฟ้าก็นำไปใช้เพื่อสวัสดิการของหมู่บ้าน

เรียกได้ว่าสิ่งที่เคยคิดว่าเป็นขยะ กลับกลายเป็นทรัพยากรที่ทำให้หมู่บ้านมีชีวิตชีวา

บนรถบัสขากลับ เราคุยกันว่ามีอะไรบ้างที่ละแวกบ้านของเราก็ทำได้

คุณจีฮยอน เพื่อนร่วมงานโต๊ะข้าง ๆ ที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน เดินมาที่โต๊ะของฉัน

คุณจีฮยอนบอกต่อว่า “ทีมบริหารอาคารชวนให้ทุกคนปิดไฟพร้อมกันสิบนาทีตอนสองทุ่มคืนนี้ค่ะ”

เธอบอกว่าเป็นกิจกรรมปิดไฟเพื่อร่วมกันส่งเสริมแนวคิดการประหยัดพลังงาน

พอดีฉันต้องทำงานล่วงเวลา พอถึงสองทุ่มฉันก็ปิดไฟในออฟฟิศทั้งหมดพร้อมกับเพื่อนร่วมงาน

พอมองออกไปนอกหน้าต่าง อาคารรอบ ๆ ก็ทยอยปิดไฟทีละหลัง เมืองค่อย ๆ มืดลงอย่างเงียบ ๆ

ดาวไม่กี่ดวงที่ปกติมองไม่ค่อยเห็นปรากฏขึ้นเลือนรางระหว่างตึก

สิบนาทีนั้นสั้นก็จริง แต่ก็ทำให้รู้สึกได้ว่าเราใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางแสงไฟมากมายแค่ไหน

ตั้งแต่วันนั้น เวลาออกจากออฟฟิศ ฉันจะเช็กอีกครั้งเสมอว่าปิดไฟแล้วหรือยัง