การอ่านภาษาเกาหลี — กีฬา

เสาร์ที่แล้ว ฉันตามซูอาเพื่อนที่ชอบเบสบอลไปสนามเบสบอลเป็นครั้งแรก

ซูอาจองตั๋วไว้ล่วงหน้า ที่นั่งของเราอยู่โซนเชียร์ทีมเจ้าบ้านฝั่งเบสหนึ่ง

วันก่อนแข่ง ซูอากำชับฉันหลายครั้งว่าต้องใส่เสื้อทีมเจ้าบ้านมาให้ได้

พอฉันบอกว่าไม่ค่อยรู้กติกา คุณป้าที่นั่งข้างๆ ก็หัวเราะแล้วถามว่าแล้วใส่เสื้อทีมมาทำไม

ฉันตอบอย่างเขินๆ ว่า “เพื่อนบอกว่าตรงนี้เป็นโซนเชียร์ทีมเจ้าบ้านน่ะค่ะ”

พอเกมเริ่ม ฉันตกใจมากที่ผู้ชมร้องเพลงเชียร์ต่างกันสำหรับนักกีฬาแต่ละคนและเชียร์เป็นเสียงเดียวกัน

ตอนแรกการร้องตามรู้สึกเก้อๆ แต่คุณป้าบอกเนื้อเพลงให้ ฉันก็ชินอย่างรวดเร็ว

ตั้งแต่วันนั้น ฉันติดใจความสนุกของการเชียร์มากกว่าตัวเกม เลยไปสนามเบสบอลบ่อยขึ้น

ช่วงนี้ริมแม่น้ำฮันเห็นกลุ่มวิ่งที่วิ่งด้วยกันหลังเลิกงานได้ง่ายๆ

ฉันทำกิจกรรมในกลุ่มวิ่งของละแวกบ้านมาสามปี และฤดูใบไม้ผลินี้ได้รับหน้าที่นำกลุ่มเป็นครั้งแรก

หัวหน้ากลุ่มคนก่อนทิ้งคำแนะนำไว้ตอนจากไปว่าให้ใส่ใจคนก่อนสถิติ

โดยเฉพาะเธอกำชับว่า “ถ้ามีใครบอกว่าจะเดินกลางทาง อย่าทำให้เขาอึดอัด ให้เดินไปข้างๆ ด้วยกันนะ”

ตอนแรกคำพูดนั้นฟังดูเหมือนข้ออ้างให้วิ่งช้าได้ ฉันเลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก

แต่พอวิ่งโดยยึดคนที่วิ่งเร็วเป็นหลัก สมาชิกใหม่ก็เริ่มไม่มาร่วมกลุ่มทีละคนสองคน

ตอนนั้นเองฉันจึงเข้าใจความหมายของหัวหน้าคนก่อน แล้วแบ่งกลุ่มตามความเร็วเพื่อไม่ให้ใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ตอนนี้จำนวนสมาชิกกลับเพิ่มขึ้น และบรรยากาศที่เคารพความเร็วของกันและกันก็กลายเป็นความภาคภูมิใจของกลุ่ม

ในเกาหลีมีชมรมฟุตบอลยามเช้ามากมายที่เตะบอลในสนามของละแวกบ้านตอนเช้าตรู่วันสุดสัปดาห์

เมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ฉันเข้าชมรมฟุตบอลยามเช้าในละแวกบ้านตามคำชวนของรุ่นพี่ที่บริษัท

เช้ามืดวันอาทิตย์ที่แล้วตอนตีห้า ขณะที่ฉันกำลังหยิบรองเท้าผ้าใบ รูมเมตก็ถามว่าทำไมออกไปเช้าขนาดนี้

ฉันตอบสั้นๆ ว่า “ได้ยินว่าวันนี้จะแข่งกระชับมิตรกับทีมละแวกข้างๆ น่ะ”

ในฐานะน้องเล็กสุด ก่อนแข่งฉันต้องตีเส้นในสนามและเตรียมน้ำกับขนม

ถึงจะแพ้ในเกมนั้น แต่หลังจบเกมทั้งสองทีมก็กินซุปแก้แฮงก์ด้วยกันและสนิทกันอย่างรวดเร็ว

ภาพคนที่ต่างวัยต่างอาชีพมารวมกันได้เพราะลูกบอลลูกเดียวเป็นเรื่องที่สดใหม่มากสำหรับฉัน

ตอนนี้แม้นาฬิกาปลุกจะดังตอนเช้ามืดวันอาทิตย์ ฉันก็รู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเหนื่อย

ในเกาหลี สกรีนกอล์ฟซึ่งเป็นการตีกอล์ฟในร่มโดยดูจอภาพเป็นกิจกรรมยามว่างที่ได้รับความนิยม

ฉันไม่เคยจับไม้กอล์ฟเลยสักครั้ง จึงคิดว่าที่แบบนั้นไม่เกี่ยวกับตัวเอง

แต่เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว ได้ยินว่าเพื่อนในทีมจะไปตีสกรีนกอล์ฟหลังเลิกงาน ฉันเลยรวบรวมความกล้าตามไปด้วย

พอไปถึงจริงๆ เวลาตีลูกแล้วลูกลอยเข้าไปในสนามบนจอ ก็เหมือนเล่นเกมเลย

ตอนแรกลูกเอาแต่เฉออกด้านข้าง ฉันเลยรู้สึกเกรงใจเพื่อนร่วมงาน

แต่หัวหน้าทีมช่วยแก้ท่าทางให้ทีละจุด และเพื่อนร่วมงานก็ปรบมือให้ทุกครั้งที่ตีได้ดี

คะแนนได้ที่โหล่ แต่เป็นคืนที่ได้รู้จักมุมอบอุ่นของเพื่อนร่วมงานที่ไม่เคยรู้มาก่อนในที่ทำงาน

ช่วงนี้ฉันไปสนามซ้อมทุกสุดสัปดาห์ เพื่อจะได้ไม่อายในการนัดเจอครั้งหน้า

พ่อที่เกษียณแล้วช่วงนี้ติดใจการตกปลาทะเลมาก

แม่บอกว่าพ่อไปตกปลากลางคืนกับเพื่อนๆ ทุกสุดสัปดาห์ ฉันก็เลยลองตามไปด้วยสักครั้ง

ตอนเย็นวันเสาร์ที่เราไปถึงเขื่อนกันคลื่น ก็มีนักตกปลาที่เปิดไฟนั่งเรียงกันอยู่แล้ว

พ่อสอนอย่างใจเย็นตั้งแต่วิธีเกี่ยวเหยื่อไปจนถึงวิธีเหวี่ยงสายเบ็ด

หลายชั่วโมงผ่านไปยังตกปลาไม่ได้เลยสักตัว แต่พ่อก็ไม่ร้อนใจเลย

พ่อกลับยิ้มแล้วบอกว่า เพราะมีเวลารอนี่แหละถึงได้คุยเรื่องที่ปกติไม่ได้คุยกัน

แล้วคืนนั้นฉันก็ได้ฟังเรื่องความฝันสมัยหนุ่มๆ ของพ่ออย่างละเอียดเป็นครั้งแรกจริงๆ

สุดท้ายตกได้ปลาตัวเล็กแค่ตัวเดียว แต่ระหว่างทางกลับก็สัญญากันว่าเดือนหน้าจะมาด้วยกันอีก

คุณปู่ซึ่งปีนี้อายุ 75 ปี ตีปิงปองที่ศูนย์สวัสดิการชุมชนทุกเช้า

เมื่อเดือนที่แล้ว คุณปู่บอกว่าจะลงแข่งปิงปองผู้สูงอายุที่เขตจัดขึ้น ทุกคนในครอบครัวก็เลยเป็นห่วง

พอฉันห้ามว่าถ้าฝืนตัวเองจนบาดเจ็บจะทำยังไง คุณปู่ก็หัวเราะเสียงดังลั่น

แล้วท่านก็พูดว่า “แก่แล้วลงแข่งไม่ได้หรือไง” แถมยังเพิ่มเวลาซ้อมอีกต่างหาก

วันแข่ง ฉันเตรียมอุปกรณ์เชียร์แล้วไปโรงยิมพร้อมกับครอบครัว

ในนัดแรก คุณปู่เจอคู่แข่งที่อายุน้อยกว่าตั้งสิบปี แต่ท่านรับลูกได้อย่างเหนียวแน่นจนชนะ

แม้คุณปู่จะแพ้ในรอบรองชนะเลิศ แต่พอการแข่งขันจบลง นักกีฬาคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามาปรบมือให้ท่าน

ตั้งแต่วันนั้น ฉันพยายามจะไม่เป็นฝ่ายห้ามใครไม่ให้ลองท้าทายเพียงเพราะเรื่องอายุ

ตอนเด็กๆ ฉันใช้เวลาช่วงปิดเทอมทุกครั้งที่หมู่บ้านในชนบทซึ่งคุณยายอาศัยอยู่

ฤดูใบไม้ผลินี้ พอฉันกลับไปหมู่บ้านหลังจากไม่ได้ไปนาน คุณตาบ้านข้างๆ ก็ต้อนรับอย่างดีใจ

คุณตาบอกข่าวดีว่า “วันทาโนปีนี้ จะมีการแข่งซีรึมของหมู่บ้านอีกครั้งนะ”

ได้ยินว่าการแข่งซีรึมของหมู่บ้านไม่ได้จัดมากว่าสิบปีแล้ว เพราะคนหนุ่มสาวย้ายเข้าเมืองกันหมด

วันทาโน รอบลานทรายไม่ได้มีแค่ผู้สูงอายุในหมู่บ้าน แต่ยังเต็มไปด้วยครอบครัวที่มาชมด้วย

นักกีฬาสองคนที่จับผ้าคาดเอวกันอยู่ประลองกำลังกัน พอคนหนึ่งล้มลง เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นทุกทิศทาง

ชายหนุ่มที่ชนะไม่ได้วัวตัวผู้เหมือนสมัยก่อน แต่ได้ข้าวสารหนึ่งกระสอบใหญ่เป็นรางวัล

เห็นการละเล่นที่กำลังจะเลือนหายไปกลับมารวมผู้คนไว้ที่เดียวกันอีกครั้ง ฉันก็รู้สึกตื้นตันใจ

ตั้งแต่ฤดูหนาวปีที่แล้ว ฉันเตรียมตัวแข่งไตรกีฬาซึ่งต้องว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน และวิ่งต่อเนื่องกัน

ตอนที่ครอบครัวมารวมตัวกันในช่วงเทศกาล พอฉันเล่าแผนของตัวเอง ทุกคนก็ตกใจกันหมด

โดยเฉพาะคุณปู่ ถามย้ำหลายครั้งว่า “หลานจะแข่งจนครบระยะไกลขนาดนั้นจริงๆ หรือ”

ที่จริงฉันว่ายน้ำไม่ค่อยเก่ง ตอนแรกแค่ว่ายรอบสระหนึ่งรอบโดยไม่หยุดพักก็ยังยาก

ฉันจึงแบ่งตารางซ้อม หลังเลิกงานว่ายน้ำ ส่วนสุดสัปดาห์ปั่นจักรยานกับวิ่ง แล้วซ้อมอย่างสม่ำเสมอ

วันแข่ง ช่วงว่ายน้ำในทะเลคลื่นสูงมาก ฉันอยากยอมแพ้หลายครั้ง

ทุกครั้งที่เป็นอย่างนั้น ฉันนึกถึงหน้าคุณปู่ที่บอกว่าจะรออยู่ที่เส้นชัย แล้วก็ฮึดสู้ต่อ

ถึงเวลาที่ทำได้จะช้า แต่ตอนที่ฉันผ่านเส้นชัย คุณปู่ปรบมือให้ดังกว่าใครๆ

ตอนที่ฉันเริ่มเรียนเทควันโดหลังอายุเกินสามสิบ คนในโรงฝึกส่วนใหญ่เป็นเด็กๆ

วันแรก การคาดสายขาวยืนอยู่ท่ามกลางเด็กประถมทำให้ฉันรู้สึกเก้อเขินมาก

ในคาบแรก ท่านอาจารย์เน้นย้ำคำกล่าวที่ว่าเทควันโดเริ่มต้นด้วยมารยาทและจบลงด้วยมารยาท

จริงๆ แล้ว เด็กๆ ก้มตัวทำความเคารพอย่างสุภาพทุกครั้งที่เข้าและออกจากโรงฝึก

เด็กคนหนึ่งเห็นว่าฉันเตะยังไม่คล่อง ก็เดินเข้ามาสอนวิธียกขาให้ทีละขั้น

พอเห็นสีหน้าจริงจังของเด็กคนนั้น ฉันก็เข้าใจวัฒนธรรมของโรงฝึกที่ว่า ใครเรียนก่อนคนนั้นเป็นรุ่นพี่ โดยไม่เกี่ยวกับอายุ

ตอนนี้ผ่านไปหกเดือนแล้ว ฉันคาดสายเหลืองและสอนเด็กที่มาใหม่ถึงวิธีทำความเคารพ

ฉันไปที่นั่นเพื่อเรียนกีฬา แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้มากกว่าคือทัศนคติในการเคารพผู้อื่น

ในเกาหลี โรงเรียนประถมหลายแห่งจัดงานกีฬาสีในฤดูใบไม้ร่วงที่ทั้งครอบครัวมาสนุกด้วยกัน

ก่อนงานกีฬาสีฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ ฮาอึนลูกสาวของฉันซึ่งเรียนอยู่ชั้นประถมสามได้รับเลือกเป็นตัวแทนห้องในการวิ่งผลัด

แม่สามีที่ได้ยินข่าวทางโทรศัพท์บอกพ่อสามีที่อยู่ข้างๆ อย่างดีใจว่า “ฮาอึนของเราได้วิ่งเป็นตัวแทนแน่ะ!”

เช้าวันงานกีฬาสี แม่สามีถือคิมบับที่ห่อเองมาถึงโรงเรียนก่อนใครๆ

ที่สนาม เด็กๆ แบ่งเป็นทีมสีน้ำเงินกับทีมสีขาว เล่นชักเย่อและกลิ้งลูกบอล พร้อมส่งเสียงเชียร์กันสุดเสียง

ในการวิ่งผลัดรอบสุดท้าย ฮาอึนล้มลงทันทีที่รับไม้ผลัด แต่ก็ลุกขึ้นทันทีแล้ววิ่งจนจบ

ทีมของฮาอึนแพ้ แต่จากอัฒจันทร์ก็มีเสียงปรบมือดังกึกก้องให้เด็กที่ล้มแล้วไม่ยอมแพ้

ระหว่างทางกลับบ้าน ฮาอึนยิ้มอย่างสดใสแล้วบอกว่าปีหน้าจะไม่ล้มอีก

ทุกวันที่อากาศดี คุณตาๆ จะมารวมตัวกันเล่นชังกีหรือหมากรุกเกาหลีที่ศาลาในสวนสาธารณะแถวบ้านเรา

ตอนเด็กๆ ฉันเคยเรียนชังกีจากคุณปู่ ก็เลยแวะดูบ้างเป็นบางครั้งตอนเดินเล่น

วันหนึ่ง พอฉันบอกว่าเล่นชังกีในมือถือ คุณตาคนหนึ่งก็รู้สึกแปลกใจมาก

คุณตาเล่าสิ่งที่ฉันพูดให้เพื่อนๆ ฟังว่า “เขาว่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้เล่นชังกีในโทรศัพท์กันนะ”

จากนั้นคุณตาก็ให้ฉันนั่งที่ฝั่งตรงข้าม แล้วชวนเล่นด้วยกันสักกระดาน

สำหรับฉันที่เคยเล่นแต่บนหน้าจอ ความรู้สึกตอนใช้มือเดินหมากไม้ดีกว่าที่คิดไว้มาก

ถึงฉันจะแพ้ในที่สุด แต่คุณตาๆ ก็ชี้ให้ดูทีละตาที่ฉันเดินแล้วอธิบายให้ฟังอย่างใจดี

ตั้งแต่นั้นมา การแวะไปที่ศาลาทุกสุดสัปดาห์เพื่อเล่นชังกีกับคุณตาๆ ก็กลายเป็นความสุขเล็กๆ ของฉัน

ทุกเดือนมกราคม โดยุนเพื่อนของฉันจะไปร่วมเทศกาลว่ายน้ำทะเลฤดูหนาวที่จัดขึ้นที่ชายหาด

ปีนี้เพราะโดยุนชวนให้ไปด้วยกัน ฉันก็เลยเผลอสมัครไปแบบงงๆ

ถึงข่าวเมื่อวันก่อนงานจะบอกว่าอุณหภูมิจะลดลงถึงลบสิบองศา แต่โดยุนก็ไม่กังวลเลยสักนิด

เขากลับบอกว่ายิ่งหนาวยิ่งน่าจดจำ แล้วแค่กำชับให้ฉันเตรียมชาร้อนกับผ้าเช็ดตัวไปให้ได้

วันงาน ชายหาดเต็มไปด้วยผู้เข้าร่วมที่ใส่ชุดซานตาคลอสหรือชุดสัตว์ บรรยากาศคึกคักมาก

พออบอุ่นร่างกายเสร็จ เราก็วิ่งลงทะเลตามสัญญาณ รู้สึกเหมือนทั้งตัวจะแข็งเป็นน้ำแข็ง

ฉันอยู่ในน้ำแค่ประมาณหนึ่งนาที แต่พอขึ้นมา แปลกที่ร่างกายรู้สึกเบาและสดชื่น

ช่วงเวลาที่ปรบมือให้กันกับคนที่อดทนต่อความหนาวมาด้วยกัน ฉันคงไม่ลืมไปอีกนาน

ผมไม่ค่อยมีหัวด้านกีฬา ทุกฤดูหนาวที่เพื่อนๆ ชวนไปลานสกี ผมก็หาข้ออ้างตลอด

แต่ฤดูหนาวนี้ พี่เขยที่มีใบรับรองครูสอนสกีเรียกผมไป บอกว่าจะสอนให้เอง

ในเมื่อพี่เขยที่เป็นครูสอนสกีบอกว่าจะสอนอยู่ข้างๆ ทั้งวัน ผมก็ไม่มีข้ออ้างจะปฏิเสธอีกแล้ว

พอไปถึงลานสกี พี่เขยก็สอนวิธีล้มและวิธีลุกขึ้นอย่างปลอดภัยก่อนเลย

ตลอดช่วงเช้าผมล้มเป็นสิบๆ ครั้งที่ลานสำหรับมือใหม่ จนขาสั่นไปหมด

แต่หลังกินข้าวเที่ยง น่าแปลกที่ผมลดความเร็วแล้วค่อยๆ ไถลลงมาได้

พี่เขยเน้นย้ำหลายครั้งว่าการสนุกโดยไม่บาดเจ็บสำคัญกว่าการเล่นเก่ง

ตอนนี้ผมกลายเป็นคนติดต่อชวนเพื่อนๆ ไปลานสกีสุดสัปดาห์นี้ก่อนเอง

ช่วงนี้เพราะเรื่องงานที่บริษัท หัวของฉันยุ่งเหยิงตลอดจนไม่สามารถจดจ่อกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้นาน

พอฉันเล่าเรื่องนี้ รุ่นน้องที่บริษัทก็ยิ้มแล้วบอกว่ามีกีฬาที่ดีต่อการทำให้ใจสงบ

รุ่นน้องบอกว่า “ได้ยินว่าสนามยิงธนูบนเขาหลังหมู่บ้านมีสอนมือใหม่ทุกสุดสัปดาห์นะคะ”

ที่สนามยิงธนูที่ไปครั้งแรก ฉันได้เรียนการคำนับไปทางเป้าก่อนยิงธนูเป็นอย่างแรก

เป้าอยู่ไกลกว่าที่คิดมาก วันแรกลูกธนูที่ยิงไปจึงไม่เข้าใกล้เป้าเลยสักลูก

สมาชิกผู้สูงวัยบอกฉันว่าการปรับลมหายใจสำคัญกว่าแรงแขน

ประมาณหนึ่งเดือนต่อมา ตอนที่ได้ยินเสียงลูกธนูโดนเป้าเป็นครั้งแรก หัวใจฉันก็เต้นแรง

ตอนนี้อย่างน้อยในชั่วขณะสั้นๆ ที่น้าวคันธนู ฉันก็ลืมเรื่องกังวลอื่นๆ ได้หมด

เพราะเวลาที่ต่างกัน การแข่งฟุตบอลทีมชาติที่จัดในต่างประเทศจึงมักถ่ายทอดสดในเกาหลีตอนเช้ามืด

เดือนที่แล้วก็มีนัดสำคัญที่เริ่มตอนตีสาม น้องชายที่เรียนมัธยมปลายจึงรอทั้งคืน

แม่บอกหลายครั้งให้ไปนอนได้แล้วเพราะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน

น้องชายตอบว่า “บอกแล้วไงว่าดูจบแล้วจะนอนเลย” แล้วก็ไม่ยอมลุกจากหน้าทีวี

สุดท้ายแม่ก็ยอมแพ้ ปอกผลไม้มาให้ แล้วเราสามคนก็นั่งเรียงกันเชียร์

พอยิงประตูตีเสมอสุดดราม่าได้ในช่วงท้ายครึ่งหลัง เราก็ลืมไปว่าเป็นตอนเช้ามืดแล้วตะโกนลั่น

ในวินาทีเดียวกันนั้น นอกหน้าต่างก็มีเสียงโห่ร้องดังมาจากทุกทิศ เหมือนทั้งละแวกบ้านดูด้วยกัน

วันรุ่งขึ้นน้องชายบอกว่าแอบหลับในห้องเรียน แต่เช้ามืดวันนั้นก็กลายเป็นความทรงจำแสนสนุกของครอบครัวเรา

ทุกฤดูใบไม้ร่วง บริษัทของเราจะจัดการแข่งขันฟุตซอลระหว่างแผนก

ปีนี้ฉันรับหน้าที่ดูแลทีมของแผนกเรา เลยต้องเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ

วันก่อนแข่ง หัวหน้าทีมถามย้ำถึงสามครั้งว่าฉันเตรียมลูกบอลกับเสื้อเอี๊ยมแล้วหรือยัง

ฉันหัวเราะแล้วตอบว่า “บอกแล้วว่าจะเตรียมไปให้ครบทุกอย่าง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

แต่วันรุ่งขึ้น พอเปิดกระเป๋าที่สนาม ลูกบอลกับเสื้อเอี๊ยมมีครบ แต่รองเท้าผ้าใบของฉันกลับไม่มี

สุดท้ายฉันยืมรองเท้าผ้าใบจากนักเตะทีมข้างๆ แล้วลงแข่งโดยใส่รองเท้าที่ใหญ่กว่าหนึ่งเบอร์

ทีมเราเข้าถึงรอบชิงแต่น่าเสียดายที่ได้แค่รองแชมป์ ส่วนเรื่องรองเท้าของฉันก็แพร่ไปทั่วทั้งบริษัท

ถึงอย่างนั้น เพราะเรื่องนั้นทำให้ฉันได้คุยกับคนจากแผนกอื่นได้ง่ายขึ้น ก็เลยกลับกลายเป็นเรื่องดี

ฉันกับแทโอเพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัย เล่นโบว์ลิ่งกันเดือนละครั้งมาตั้งแต่หลายปีก่อน

เพราะฉันชนะตลอด ตามกฎที่ว่าคนแพ้ต้องเลี้ยงข้าวเย็น ค่าข้าวก็เลยตกเป็นของแทโอแทบทุกครั้ง

แต่ในการนัดเจอครั้งที่แล้ว พอแทโอทำสไตรก์ติดต่อกัน ฉันก็ตกใจมาก

พอฉันไม่อยากเชื่อแล้วถามซ้ำหลายรอบ แทโอก็หัวเราะแล้วบอกว่า “บอกแล้วไงว่าซ้อมทุกวันหลังเลิกงาน”

พอรู้ความจริงก็ปรากฏว่าแทโอเข้าชมรมโบว์ลิ่งใกล้บริษัท แล้วเรียนท่าทางใหม่ตั้งแต่ต้น

วันนั้นฉันแพ้แทโอยับเยินเป็นครั้งแรก แล้วก็เลี้ยงข้าวเย็นตามที่ตกลงกันไว้

ถึงจะเสียดายค่าข้าว แต่เห็นเพื่อนที่พยายามอย่างสม่ำเสมอแล้วก็ทั้งอิจฉาและได้แรงกระตุ้น

ฉันก็เลยเริ่มเรียนโบว์ลิ่งตั้งแต่สัปดาห์นี้ เพื่อนัดแก้มือเดือนหน้า

ฉันชอบเบสบอลมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยมีโอกาสได้ลองเล่นเองเลยสักครั้ง

แล้วเมื่อปีที่แล้ว ฉันบังเอิญรู้ว่าแถวบ้านมีทีมเบสบอลสมัครเล่นหญิง ก็เลยสมัครเข้าทันที

พอฉันเล่าเรื่องนี้ช่วงเทศกาล คุณอาก็หัวเราะแบบไม่ใส่ใจ บอกว่าผู้หญิงจะเล่นเบสบอลอะไร

ตอนนั้นคุณย่าก็พูดอย่างเด็ดขาดว่า “ใครบอกว่าผู้หญิงเล่นเบสบอลไม่ได้”

พอรู้ความจริงก็ปรากฏว่าตอนสาวๆ คุณย่าก็เคยโดดเด่นในฐานะนักวอลเลย์บอลตัวแทนโรงเรียน

ได้กำลังใจจากคำพูดนั้น ฉันไปซ้อมทุกสุดสัปดาห์ไม่เคยขาด และฝึกวิธีขว้างลูกจนคล่อง

ในการแข่งขันอย่างเป็นทางการนัดแรกฤดูใบไม้ร่วงนี้ ฉันลงเป็นผู้ตีสำรองและตีฮิตได้เป็นครั้งแรกในชีวิต

คนที่ปรบมือดังที่สุดบนอัฒจันทร์คือคุณย่า และที่ไม่คาดคิดก็คือคุณอา

ที่เกาหลีมีเส้นทางจักรยานยาวที่เลียบแม่น้ำต่อเนื่องจากอินชอนไปจนถึงปูซาน

ตามเส้นทางจักรยานมีบูธรับรองให้ประทับตราอยู่เป็นระยะ การสะสมตราจนเต็มสมุดจึงสนุกไม่น้อย

ฤดูร้อนนี้ เราเพื่อนมหาวิทยาลัยสามคนตัดสินใจปั่นเส้นทางนี้ด้วยกัน และใช้เวลาวางแผนอยู่หนึ่งเดือน

คืนก่อนออกเดินทาง จีฮุนเพื่อนของฉันโทรมาถามว่า “อูจินบอกว่าจะไปด้วยกันจนจบหรือเปล่านะ”

เพราะอูจินเคยบอกว่าเข่าไม่ค่อยดี อาจจะนั่งรถไฟกลับกลางทาง

ผิดจากที่กังวลไว้ อูจินปั่นช้าๆ คุมความเร็วไปเรื่อยๆ และพวกเราก็รอเขาทุกครั้งที่ถึงทางขึ้นเนิน

เมื่อถึงปูซานหนึ่งสัปดาห์ต่อมา สมุดของทั้งสามคนก็มีตราประทับเต็มไม่เหลือช่องว่างเลย

จากการเดินทางครั้งนั้น ฉันได้เรียนรู้ว่าการไปถึงพร้อมกันมีค่ามากกว่าการไปให้เร็ว

ฉันกับน้องชายที่เรียนมัธยมปลายมักทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ จนแม่กังวลมาก

เย็นวันหนึ่ง แม่ถามว่ามีอะไรที่เราสองคนพอจะทำด้วยกันได้บ้างไหม

ฉันบอกแม่ว่า “ได้ยินว่าสวนริมแม่น้ำมีสอนพายเรือแคนูทุกสุดสัปดาห์”

เรือแคนูสองที่นั่ง ถ้าจังหวะพายของสองคนไม่ตรงกัน เรือจะไม่เคลื่อนไปข้างหน้าแต่จะหมุนอยู่กับที่

วันแรกเราตะโกนโทษกันไปมาว่าเป็นความผิดของอีกฝ่าย สุดท้ายก็ได้แต่หมุนวนอยู่กลางแม่น้ำ

ครูฝึกบอกว่าคนที่นั่งข้างหลังต้องมองไม้พายของคนข้างหน้าแล้วพายให้จังหวะตรงกัน

หลังจากนั้นน้องชายนั่งข้างหน้านับจังหวะ “หนึ่ง สอง” ส่วนฉันพายตามจากข้างหลัง เรือแคนูก็แล่นไปข้างหน้าราวกับไถลไป

ทุกวันนี้ถึงจะมีเรื่องทะเลาะกัน เราก็พยายามปรับจังหวะให้ตรงกันก่อน เหมือนตอนอยู่บนแม่น้ำ